EXCURSION EN AGOSTO

O destino sera a Illa de Ons pero tamen visitaremos Salvora donde teremos unha visita guiada
24 de Abril do 2026, venres

Subidas no Castro, Vamos a Retratarnos, Rubians.
En portada un altar de aqueles que se colocaban nas ruas en determinados actos relixiosos. Esto é na Lomba procesion da Virxe de Fatima o traxecto era Cornazo A Lomba. moi florida a procesion. a fotografia pode ser na casa-tienda que xestionaba a nai de Maria Josefa Gonzalez, avoa de Maria de la O Fernandez
En Rubians
![]()
Que yo recuerde, bajo palio sólo iba el Sacerdote, portando la Custodia, en la Festividad del Sacramento.
Creo que también, en algunas ocasiones, fue Franco bajo palio, pero eso no se veía pore estos lares.
Comentario por Daniel Garrido Castromán (16-09-2009 12:07)
Que franco andubiese bajo palio no es de estrañar,el nombraba personalmente los obispos en su finca (España). Haber quien le contradecia…se llego a creer enviado de Dios para salvar occidente,algunos gallegos…,cuando tienen fiebre…
Comentario por Carlos Deaño (06-02-2010 02:31)
Neste caso non era Franco, era o cura Juan Piay, que en Rubiáns tiña case a mesma autoridade.
Comentario por Xurxo (20-04-2010 00:27)
Nunha ocasión, estando no seu púlpito en plena homilía , un parroquiano (Sr Francisco o Conexo), parece que discrepaba sanamente da excesiva duración que ó seu xuízo estaba a ter a disertación do sr cura, e parece que fixo un comentario ó respecto. Pois ben, o sr cura baixou paseniñamente, dirixíuse o fondo, donde estaba o Sr Francisco, espetóulle un par de ostións,voltou ó púlpito e seguíu coa disertación. E todo sen mediar palabra.
Comentario por Xurxo (20-04-2010 00:31)
Estos señores fixeron moitas falcatruadas que non conducían a ningures. Pero ahí quedóu a fechoría feita por un home do Señor…
Quizá esa “aventura” veña dos anos cincuenta, ou por ahí, que era cando esos indivíduos tiñan tanto poder.
Efectivamente o noso Caudillo sempre facía cousas de ésas, dónde iba. Non lle importaba os cfomentarios negativos que esto acarreaba…
Pero que esto que se conta, o faga un cura de unha aldea perdida na xeografía gallega, non ten perdón de Dios. ¡Vaia exemplo para toda unha Parroquia! ¡Que Deus nos colla confesados! Porque esto que aparecéu ahí, nunca creín que se podría dar na miña terra… E xa vedes cómo a veces se equivoca un. E que cando se trata de curas, pode pasar de todo. Por eso lles chaman “os salvadores da Patria”.
E que os curas teñen tanto xenio… que non dan feito repartindo “obleas”. Por menos que “eso”, teñen pasado cousas moi graves. E como o sangue non chegóu ó río, todo quedóu calmado.
Comentario por E. García – 25.04.2013 (25-04-2013 22:13)
Familia Pego Fuentes, do Castro
![]()
A esquerda Ramiro Pego Fuentes
Mercedes, Cristina e Josefa, xunto ao seu irmán Ramiro, nunha fotografía enviada a seu irmán Juan.
Esta familia ao completo, viviron nunha casa pequena que ainda existe, frente a fachada do antiguo León XIII, e a súa nai chamábase Socorro Fuentes.
Ramiro ocupou en Tucumán, Argentina, postos importantes dentro da súa labor relixiosa.
Na capela da Merced, en Tucuman, un fresco, ou vitral recolle as figuras dos persoeiros importantes na reconstruccián da basílica, e entre eles está a do noso veciño Ramiro Pego, do barrio do Castro.
Agradecer a Pili Bascuas a información. A tía Maruja, irmá da avoa de Pili, estaba casada con Juan Pego, único dos irmáns que non se marchou para Tucumán.
Maruja, nora do Arousan
![]()
Maruja nacera en Rubians, co tempo foi a Nai de Maria do Carmen, Cristina e Luz Maria Blanco Torres.
23 de Abril do 2026, xoves

Subidas en CENTROS DE TRABALLO E FAMILIA, TRABANCA SARDIÑEIRA.
En portada, Santa Lucia, o barrio totalmente descafeinado co nome de Praza da Constitucion e a instalacion do Obelisco, castigado e represaliado por ser unha obra da REPUBLICA, de Xuño do 1931.
Vemos a comitiva ir polo medio da carretera cara a Feria na Marina e Santa Lucia.
Bos dias coidadevos.
No Balneario

Los dos del polo a rayas son Miluco t Totoño Redondo, nuestros primos de Moraña y el último de esa fila diría que Pelis Vallejo. Es muy probable que esa foto fuera en la celebración de mi Primera Comunión en el Balneario.
Francisco Redondo
Pues faltas tú. Seguro que te estabas poniendo ciego de chocolate y churros, o cigalas si fué comida.
Carlos Penide
Familia Suarez Ramos.

Os dous fillos do Señor Manolo Suarez Duro, o que logo de dispararlle non sei cantas veces o diron por morto e o deixaron tirado nun camiño de monte no veciño Cambados.
Os dous fillos, na fotografia, pasaron a sua primeira infancia criados somente pola nai, o seu pai dabase por morto.
Manolo, o mais vello, contaba cando veu na sua horta, un home…era o seu PAI. Arrepia pensar, pensar sobor de todo en vivir na tua propia casa, metido nun zulo, oculto para o mundo, oculto para a crianza, o amor dos fillos.
Faiado.
Fillos de Dolores Ramos Giráldez, a nosa tía Lola. Tía avoa à súa vez do primo Sesito Giráldez, pai de Oti , descendentes de Cortegada
Marga Rodriguez Marcuño
Ramonita Castro, filla de Hermelindo

Montesinos Castro, 1946. Os presento a mi familia. Faustino Montesinos y Ramonita Castro. Se conocieron en Ribadavia cuando tenían 15 años. Fueron novios más de 10 años por culpa de la guerra y se casaron el 6 de diciembre de 1939 en Villagarcia. Marité, Josenita y Quico, ¿carrileños de Villagarcia o Vilagarcianos de Carril? Marité nació el 13 de mayo de 1942, Josenita el 12 de marzo de 1944 y Quico el 15 de septiembre de 1945.
Faustino nació en Caldas de Reyes, su padre era jefe de estación. Pero sus padres eran de origen castellano. Su abuelo Mariano Sanchez (mi bisabuelo) creo que fue de los primeros ferroviarios. Cuando Mariano estuvo de jefe en Ribadavia mi abuelo Hermelindo Castro entró de meritorio en la Renfe. Y cuando Hermelindo estaba de jefe en Ribadavia muchos años después, Faustino entró también de aprendiz. Mi madre Ramonita (no le gustaba “Ramona”) era hija de Hermelindo y se conocieron cuando estaban destinados en Ribadavia. Estaban muy enamorados y fueron felices a pesar de la temprana enfermedad de mi madre (de corazón) antes de los treinta años. Mi padre la cuidó siempre y solo recuerdo mimos y sonrisas…
Comentario por Marité Montesinos Castro (01-07-2010 14:19)
Nacimos los tres hermanos en la estación, como muchos otros primos en la misma habitación. Mi padre estuvo de Factor de circulación en Padrón y en Puentecesures y luego en Villagarcia. Hasta 1952 que ascendió a jefe y “nos mandaron” a Vascongadas, luego a Navarra y en 1955 a Chapela. Al fin de vuelta a “casa”. Ahí vivimos hasta que nos casamos y mi padre hasta que murió mi madre en 1977.
Comentario por Marité Montesinos Castro (01-07-2010 19:16)
Carmen e Santiago Furelos.

O Señor Santiago Furelos e a sua muller Carmen Lueiro cos tres fillos. El foi xefe da estacion vella moitos anos
Sentados: Carmen Lueiro y Santiago Furelos.
De pie los tres hijos del matrimonio: Pura, Alfredo y Carmen (madre de Mingos, Marina, Teo, Koki y Chichi.
Comentario por Paco Salgado (09-08-2010 14:45)
