O faiado: Espazos

A esquerda, Cora

Natural de Lugo, casara con Carmen Mouriño, vivian en Vista Alegre, na casa Deza, preciosa casa, nos seus baixos tiñan a residencia a familia Cora Mouriño, de fillos tiveron cinco, a o caron habia un espacio no que o pai tiña o seu taller de zapateiro, pola tarde pechaba e iba cara o seu outro traballo, acomodador do cine

Pitusa Cotao

Xunto a sua irman Antonia levaban con moitisima motivacion os temas da Seccion Femenina, bailes, labores, si por exemplo querias sacar o carnet de conducir, conseguir pasaporte etc, habia que facer o SERVICIO SOCIAL, un cursillo en que a ultima palabra a tiña esta organizacion ligada a Falanxe, a seccion femenina

No centro do pobo

A mediados dos anos setenta na rua Castor Sanchez, abriu cara a o publico un establecemento chamado o PETIT PALACE, era un espacio que fomentaba as relacions entre homes e mulleres mediante pago. O unico que tiña o negocio de novedoso foi que se anunciou, tiña toda a pubricidade. Ata ese momento en Vilagarcia, funcionaban eses temas igual, pero non era a cousa tan visible. Este negocio do que falamos non durou moito, lembrome de ir a entregar un escrito protestando en nome do PCG, polo trato indigno as mulleres.

Loli Crespo en Cambados, a terra de Matilde Vazquez

Co cartel que anuncia o concerto de Loli, a voz a referencia no xenero da zarzuela que temos na actualidade, acompañamos as fotografias de Paquita, nacida no Carril. Paquita, lembrada tal e como se coñecia “A Tiple” foi primeira figura da zarzuela e o teatro na Vilagarcia dos anos trinta e coarenta. A sua voz ainda oxe e lembrada por quenes a escoitaron. Paquita era do Carril.
cantante de voz preciosa en outros tempos, tamen a de Matilde Vazquez, de fama internacional, actuou nos millores escenarios do mundo.

Paquita, ” A TIPLE ” do Carril, tamen viveu na Torre, na costa da Golpelleira, estaba casada con Insua, empregado do banco Hispano, tiñan un fillo que lle chamaban ” O Pelitos ” que estudio na academia RIOS e estaba enfermo dos nervos.
Quedou viuva moi nova, no ano 1947 que casuamente estabase a celebrar a MISION, faciase no Porto ( A TORRE ) na casa de josé Bouzada, pai si no me engano de Javier Bouzada o noso blogueiro,en dita casa estivo naquel tempo a escola das nenas.
Paquita que era unha beldá e tiña unha voz divina,cantou na MISION nese ano, polo que foi moi criticada, daquela as viuvas tíñanse que ” enterrar ” co finado ¡¡ porriba de caldo sopas !!
Comentario por lolita camiño (20-12-2009 22:47)
Carril, 31de agosto de 1915/ Barcelona, 27 de julio de 1995

 

 

Nació en Carril el 31 de agosto de 1915. Siendo pequeña, su familia se dio cuenta de que tenía una voz algo fuera de lo común para cantar. Más de una persona de Carril y de Vilagarcía opinaba que tenía unas extraordinarias cualidades vocales.

Sus padres eran Clotilde Cambre Martínez y Félix Martínez González. El padre emigró a América y nunca más se supo de él, quedando su madre a cargo de sus cuatro hijos: Paquita, Enrique, Manolo y Gertrudis. Su madre no tenía medios económicos de ningún tipo para costear la educación de la voz de su hija mayor. Pero tanto ella como sus hijos vivían con su hermana Elena y con su cuñado Enrique, quién si disponía de medios para costear la educación de su sobrina en Madrid.

Su tío Enrique, quién no tenía hijos, hizo todo lo posible para que su sobrina Paquita fuese al Conservatorio de Madrid, y allí pudiese educar su voz y se formara en la carrera del canto. Todos sus intentos para convencerla no tuvieron éxito alguno. No admitió ninguna clase de sugerencias ni de consejos, resistiéndose a avenirse a razones de ningún tipo porque se había enamorado de Emilio Insua Álvarez, quién trabajaba en el Banco Hispano Americano.

Algunos amigos y amigas, tanto de ella como de su novio Emilio, le decían que estaba cometiendo un gran error porque podía estar desperdiciando una gran oportunidad.

Después de no avenirse a razones ni escuchar consejos de ningún tipo, se casó muy joven con Emilio en secreto sin que sus familiares supieran absolutamente nada, hasta que el matrimonio fue hecho oficial.

En plena Guerra Civil, tiene ido a visitar a su marido a los frentes de Burgos y de Teruel.

Quedó viuda en el año 1946 con dos hijos, y desgraciadamente como otras muchas personas tuvo que buscarse la vida en unos tiempos no precisamente fáciles. Durante unos dos años trabajó con el Doctor Montes, amigo de su marido. Por mediación de una paciente de la clínica de Don Jaime se fue a trabajar a Madrid a un colegio que dependía de la Falange y cuyo nombre era Salud de la Vieja Guardía.

Después de haber estado en Madrid durante dos años, se instaló de forma definitiva en Barcelona, trabajando siempre de cocinera en un colegio internado de la zona de Sarria, el cual al menos en un principio también dependía de la Falange. Se jubiló en este colegio en el año 1980.

Falleció en Barcelona el 27 de julio de 1995.

Comentario por manuel martinez abalo (07-01-2010 17:40)

 

Actuou nos anos corenta no Cervantes

Matilde Vázquez vivia no baixo da casa que ainda hoxe se conserva ó lado dos comedores de Cáritas, donde oxe hai unha bolera. Chamábanlle “Matilde, a panadeira” porque os seus pais tiñan unha panadería. Cando nena era moi cantarina. A xente parábase cando a oian cantar, Ricardo Urioste fixouse nela, tramitoulle a escola de canto en Madrid… e de ahi a o estrelato total.

Foi unha cantante de zarzuela internacional. Soprano. Protagonizou varias películas nos anos trinta e corenta, como “Prim” de José Buchs, en 1930, “Dona Francisquita” de Hans Behrendt, no 34, “La última falla” de Benito Perojo, en 1940, entre outras.

Pero nunca se esquenceu de Vilagarcia e dos seus amigos como o demostra a adicatoria da fotografía que mostramos aquí.

O Arquivo conta cos arquivos de varios temas interpretados por Matilde.

Ainda que habia nacido en Cambados, ela decia que era de Vilagarcia, sempre nos levou no corazon.
Comentario por faiado (13-06-2009 04:34)

 

Loli Crespo, voz potente, armoniosa e dulce, actua no Auditorio de Cambados o proximo sabado, acimpañada pola Banda de Musica de Castrelo, Non perder a ocasion de escoitala, merece a pena, será un concierto maravilloso como todos os de Loli, todo un luxo voltar a escoitala

 

18 de Febreiro do 2026, mercores

Subidas en TEMPO DE ANTROIDO, PERSOAS RECORDADAS.

En portada, un carricoche cheo de mascaritas, de aquela os concellos non subvencionaban nada de nada, non habia Desfiles de Antroido, en realidade estaba prohibido pola dictadura de Franco, pero as Sociedades buscaron recursos para “notificar” que estaban a celebrar as festas da primavera. En Vilagarcia habia xente que se encargaba de mover o entusiasmo con moitisimo humor, falamos das charangas que recorrian o pobo de forma independiente, cada un polo seu lado, a xente iba detras a correr, eran celebres as charangas, as peñas, Solfato, Embaixada, un punto de honor pra Vilaxoan.

Seguir disfrutando do antroido, bos dias, saude, boa choqueirada

No Bar de Enrique Campos

!QUE BOS TEMPOS! Dende logo, Enrique Campos con varios familiares e amigos, tiñan un grupo de carnavales que, con gran humor e retranca, pasábano de medo. Lembro a Ricucho, Batalla,Paxarín, e, moitos maís, que, con un carro de xeados, e catro trapos, percorrían as ruas facendo felices a todos. Que magoa, que se perdera para sempre ese fino humor do pobo. Un saudo.
Comentario por Mari Patiño (03-02-2013 10:52)

En la foto, Enrique Campos, supongo que en la parte trasera de su bar, con parte de los integrantes de la Peña Solfato, de Vilaxoán (reconozco a Escobar, Pepe Padín, Farruco Domínguez, “El Bailarín”, Chaves…).
Comentario por Máximo Patiño Ríos (23-02-2022 18:17)

Un neno con moita sensibilidade artistica

En en Teatro Cervantes, vestido de de “mejillón” me entregavan el premio de originalidad en el Concurso de los Carnavales de 1960.
Fué sofocante carregar aquella estructura todo el tiempo cerrada, por eso la estaba abriendo alli para respirar un poco.
Comentario por José Manuel Casalderrey (11-09-2009 04:55)
El que está ayudando a abrir el mejillón es Paco Chirinos, gran relojero y vecino de arriba de José Manuel Casalderrey
Comentario por Paco Salgado (13-09-2009 22:55)

Casalderrey, caixa de mistos

Carnaval del Liceo en el Cervantes – fev.1960 – “Caja de fósforos premiada”- premio de originalidad.
En aquel tiempo era facil hacer un disfraz con unas cajas de cartón.
Este lo hice para imitar las cajas de fósforos que estaban en la moda y que daban premios cuando tenian unas estrellas debajo de la lija indicándolos.
Quién fumaba en aquel tiempo no tenia su caja de cerillas entera nunca, pués lo primero que hacia era retirar la lija para ver se estaba premiada.
? Quién se acuerda ?
Comentario por José Manuel Casalderrey (11-09-2009 05:25)
Me acuerdo oerfectamente de estas cajas, y de que las cerillas estaban hechas de papel enrollado.
Por una circunstancia determinada, me acuerdo haberlas visto por primera vez en Octubre de 1959.Tambien me acuerdo de coleccionar las cajas cortandolas y pegandolas como si fuesen cromos.
Tambien me acuerdo de las estrellas debajo del rascadór, pero que yo recuerde nunca apareció ninguna.
Comentario por luis (11-09-2009 10:11)

1 2 979