O faiado: Espazos

Asesinato de nove persoas o 15 de Outubro do 1936, -A VOLTA DOS 9-

Antonio Caeiro aborda en un documental un fusilamiento cuyo recuerdo se mantuvo
grabado con cruces varias décadas en Baiona.
redactor FERNANDO SALGADO.
DOCUMENTAL A VOLTA DOS NOVE

¿Quién o quiénes grabaron durante varias décadas nueve cruces en un punto de la carretera entre Baiona y A Guarda donde un grupo de guardia civiles y falangistas asesinaron a nueve hombres en el mes de octubre del año 1936?
Cuando fue proclamada la II República, Baiona era una fiesta. Pocos fueron a trabajar aquel día y una muchedumbre inundó las calles para celebrarlo, sonó la música y los más encendidos entraron en la Casa Consistorial, sacaron los cuadros que colgaban de las paredes y los tiraron a la calle por la ventana.
«Estabamos cheos de reis do carallo», comenta Manolo Tourón, uno de los testigos de aquella escena. «Todo eran gritos, todo era baile, todo era cante… e despois, ostias», agrega apesadumbrado. La alegría dura poco en la casa del pobre, puntualiza el narrador del documental ‘A volta dos nove’, dirigido por Antonio Caeiro.
Al golpe de estado del 18 de julio de 1936, los vecinos de los tres concellos de la comarca del Val Miñor, Baiona, Nigrán y Gondomar, trataron de responder a los fascistas valiéndose de un armamento tan escaso como poco efectivo y sin una mínima preparación. «Eses mozos, que non sabían nada de pelexar, así que souberon que o exército viña pola Ramallosa fuxiron cara o monte», recuerda Marina Solla.
Al triunfo de los militares sublevados siguió una feroz represión, cuyo primer objetivo fue la eliminación de todas aquellas personas que tenían una especial ascendencia entre la población. En este grupo figuraban los hermanos José y Luis López Luis, conocidos como Os Ineses. Anarquista el primero y socialista el segundo, ambos habían sido expulsados de Argentina por haber combatido la dictadura en el país sudamericano y se implicaron a fondo en la lucha por la República en España.
Por su casa, situada en Sabarís (Baiona), pasaron republicanos venidos desde diversos lugares de Galicia, vecinos a los que invitaban a tomar el té con pastas y niños que jugaban los domingos en los columpios que habían instalado en un jardín. Quienes los conocieron subrayan que a pesar de ser ateos reprobaban a quienes blasfemaban.

ESPERANTO. También construyeron un sistema de riego para su huerta y Pepe, que fue el principal impulsor de las obras y su vestimenta habitual era mínima, bajaba todas las tardes hasta Sabarís a impartir clases de esperanto, para que sus vecinos supiesen comunicarse en el idioma que los anarquistas querían convertir en cauce de entendimiento universal, sin importar el país en que viviesen.

«Esto estaba todo limpo como un xardín. O traballo que tivo aquel home de poñer pedriñas, unhas enriba das outras», recuerda Eugenio Rodríguez mientras camina por lo que fueron sus propiedades, hoy convertidas en un monte donde crece la maleza.
«Os Ineses era unha familia esmerada á que todo o mundo lle quería», recalca Eugenio Rodríguez, que convivió con ellos cuando era un niño.
Tiempo atrás, una bandera republicana cubría el ataúd de Inés Luis el día que enterraron a la madre de José y Luis, que estuvieron acompañados por una multitud en una ceremonia sin música ni oraciones. «Ese foi o enterro máis bonito que eu mirei en Sabarís e en todos os sitios», agrega Rodríguez.
Cuando supieron que estaban en el punto de mira, se refugiaron en la casa de un vecino, a la que no tardó en llegar el cabo de la Guardia Civil Manuel González Pena, a quien definen como un individuo sin escrúpulos. «Era un sinvergoña, un abusador de mulleres», asegura Cándido Alonso, que vivió en primera persona aquellos acontecimientos.
«O cabo Pena era jorobado», dice Carmen Fernández. «Era un home moi malo. Foi de medo. Pegaba tundas», coinciden Álvaro y Elisa. Manuel Tourón comenta que un día lo agarró por el pelo porque no quiso levantar el brazo y le golpeó con una pistola. «Era cativiño, levanteino en peso e colleu porta», agrega. Jesús Santodomingo afirma que obligaba a su padre, el único chófer de Baiona, a buscar personas que figuraban en su lista de víctimas.
El 13 de octubre de 1936, el cabo Manuel González Pena y los falangistas Luis Refojo Mariño y Emilio Carrera González irrumpieron en la vivienda donde se encontraban Os Ineses. Los dos huyeron después de que José López hubiese herido mortalmente a Refojo de un disparo.
Carabineros, guardia civiles y falangistas fueron en su busca y no tardaron en ser abatidos. Antes habían asesinado a Dolores Samuelle, que atendía la casa, una vez que les indicó la ventana por la que escaparon, y los tres fueron enterrados en la misma fosa con el cuerpo de la mujer entre los de ambos. «Xa foi escándalo iso. Caghondiola. Home, home, o que fixeron… nin polo pensamento», lamenta Alonso.
La venganza del cabo Pena fue inmediata y fulminante. Se llevó del Frontón de Vigo, convertido en una prisión, a nueve hombres elegidos al azar: Manuel Aballe Domínguez, Felicísimo Antonio Pérez Pérez, Elías Alejandro Gonda Alonso, Manuel Francisco Lijó Pérez, Modesto Fernández Rodríguez, Fidel Leyenda Rodríguez, José Rodríguez González, Manuel Barbosa Durán y Generoso Valverde Iglesias. Siete marineros, un herrero y un campesino, cinco de Baiona y cuatro de Panxón, de edades comprendidas entre 36 y 51 años.
En el kilómetro 58 de la carretera Baiona-A Guarda fueron fusilados al amanecer del día 15. La Guardia Civil dio el alto a varios vecinos que se dirigían a Baredo a buscar piedra en carros tirados por vacas, pero no pudieron impedir que escuchasen el estruendo de los disparos.
Desde ese día, y desafiando a la Guardia Civil, que las borraba a diario y vigilaba, manos anónimas pintaron nueve cruces en el lugar donde cayeron. Primero en el suelo y más tarde en una roca. Así es como acabó siendo conocido como A curva dos nove.
Algunos le ponen nombre a su autor, otros comentan que fueron varios quienes las dibujaron, y no falta quien plantea que las víctimas regresaban del más allá para dibujarlas y que no se olvidase el asesinato.
«Esta é unha historia que, de ser coñecida por Bertold Brech, podería ter formado parte da súa selección de cadros ilustrativos do horror baixo o III Reich», escribió Méndez Ferrín.
«Fue el señor González Pena un hombre servicial, de acrisoladas virtudes y dotado de un carácter amable que le granjeó múltiples simpatías y amistades. La hombría de bien, la comprensión y la cordialidad eran en él proverviales», publicó un periódico el día 5 de julio de 1969 con motivo de su fallecimiento, a la edad de 69 años. Entonces era teniente y vivía en la céntrica calle Oliva de Pontevedra.
Quiso el destino que mientras recibía cristiana sepultura, después de que se hubiese celebrado una solemne ceremonia en la iglesia de San Bartolomé, la alegría estallase en el lugar de Baredo, donde sus vecinos celebraban las fiestas parroquiales.

————————————————————————————————
El 15 de octubre de 1936 nueve vecinos de la comarca del Val Miñor fueron brutalmente asesinados a manos de falangistas. Al día siguiente aparecieron nueve cruces marcadas en el suelo donde había ocurrido el fatal suceso, en Baredo, y, cada día, alguien renovaba las marcas. Así durante muchos años, incluso ya entrada la democracia. Esta es la historia que recupera el documental “A volta dos nove”, realizado por Antonio Caeiro junto con la documentalista Margarita Teijeiro y que se estrena este sábado en el Auditorio Municipal de Vigo. El documental se proyecta a las 20.30 horas, pero antes se ofrecerá un vídeo homenaje a todos los represaliados.

“Este brutal episodio de la represión se desencadenó a raíz de una venganza; los falangistas habían asaltado dos días antes la casa de dos hermanos republicanos en Sabarís. Los hermanos contaban con armas e hicieron frente al ataque, muriendo al final ambos y uno de los falangistas”, explica Caeiro.

El documental habla con algunos de los descendientes de los fusilados y también con algunos de los testigos del fatal desenlace, a lo que une una recreación de los hechos. “Comenzamos a grabar los testimonios en 2006 y lo terminamos ocho años después, así que la mayoría de los testigos han muerto”, apunta el director.

Este documental completa la “Tristología” de la memoria oral que Caeiro fundador de la asociación “O Faiado da memoria”- inicio con “Aillados” (2001) y “A memoria do wolfram” (2003).

La fecha del estreno rinde homenaje a los últimos cinco fusilados por la dictadura, el 27 de septiembre de 1975, entre los que se encontraba el vigués Umberto Baena.

 

 

 

 

 

AILLADOS en Vilagarcia

A fotografia da hemeroteca do FARO DE VIGO E obra de Jose Luis Oubiña. Figuran na imaxen Juan Fajardo, Xose Castro Raton, Maria do Carmen Prieto e Javier Rios. 19 de Maio do 2006. Comision da Memoria de Vilagarcia. Estan a presentar o Documental  AILLADOS, Antonio Caeiro estaba sentado na esquina da mesa que non se vé, tamen estaba a o seu caron Gonzalo Amoedo, investigador de Redondela. AILLADOS, foi clave para as primeiras investigacions sobre a ILLA DE SAN SIMON, sobre a guerra civil para os investigadores que mais tarde no tempo, escomenzaron a investigar.

Tanto Caeiro como os da Comision de Vilagarcia pioneros totais no tema da HISTORIA, da Memoria. Xa facia mais de quince anos que se habia escomenzado por parte de Margarita Teijeiro a investigacion dos asesinados na vila, tamen estaba construido e inaugurado o Monumento ROSAS ROTAS, DE MANOLO CHAZO , en honor a os que lle quitaron a vida

FARO DE VIGO VIlagarcÍa
REDACCION
FOTOGRAFIA DE JOSE LUIS OUBIÑA

19 MAY 2006 3:00
Los vilagarcianos tuvieron un protagonismo clave en la etapa más negra de la historia de la isla de San Simón, la que comprende el período inmediatamente posterior al alzamiento de 1936, cuando la isla fue convertida en presidio.

Así lo demuestra el documental “Aillados” que se emite a partir de las ocho de la tarde en el auditorio municipal vilagarciano. Será en un acto organizado por la Comisión por la memoria, que contará con la presencia del director del filme, Antonio Caeiro.

El equipo de Caeiro tardó ocho años en intentar recuperar la memoria de quiénes sufrieron el horror del Lazareto. Y en ese trabajo de compilación fue básica la aportación de dos reos vilagarcianos: Bienvenido Lago y Dámaso Carrasco. El nacionalista Xosé Castro Ratón, miembro de la comisión, explica que el diario de Bienvenido Lago fue clave para la película. Lago era jefe de la Policía Local vilagarciana y su lealtad al gobierno de la República tras el alzamiento provocó su reclusión en San Simón. Allí coincidiría con Valentín Briones, alcalde de la ciudad en julio de 1936. Ambos fueron autores de dos diarios que, con palabras prácticamente idénticas, recogían el día a día de la prisión. La similitud se achaca a su deseo de que el relato no se perdiese, aunque uno faltase.

 

Dámaso Carrasco era consignatario. Su significación nacionalista le llevó a San Simón. Era uno de los pocos reos que disponía de cámara, quizá por su posición social. Las instantáneas que conserva su familia son un legado básico para comprender la realidad de San Simón que esta tarde desgranará “Aillados”.

Cumprense 90 anos da chegada dos presos a San Simon

A fotografia pertenece a grabacion de Antonio Caeiro para o documental AILLADOS. Na imaxen, Alfredo Bautista Alconero, mais coñecido como Reisiño.

‘Reisiño’, o galego que viviu a represión franquista no paraíso infernal de San Simón
Ata 6.000 persoas padeceron as represalias dos falanxistas na illa de San Simón, onde sufriron a fame, a miseria e, en moitos casos, a morte
gCiencia
XORNALISMO-DIVULGACION
Reisiño subía ao camión. Era un traslado. Segundo chegou ao seu destino, pensou que, quizais, sería un lugar mellor. Había máis espazo, tiñan baños, e había patios que daban ao exterior. A beleza dalgunhas zonas daba unha falsa sensación de seguridade. Algúns, considerárono un paraíso terreal. Pronto se darían conta de que era un paraíso infernal.

A illa de San Simón foi, entre 1936 e 1943, un símbolo da represión franquista en Galicia. Alfredo Bautista Alconero, coñecido como Reisiño, foi unha das persoas que, xunto a outros 6.000, pasou por ese cárcere onde encerraron e asasinaron a opositores e outras figuras vistas como un perigo ou un inimigo polos sublevados. A el e a todos os que pasaron por ese terror dedicóuselles o pasado martes unha conmemoración no festival de Cans. A historia de Reisiño, xunto con outras vítimas da represión, dan voz ao documental Aillados, realizado en 2001 e proxectado no festival. Non é a única peza creada sobre estas historias: a TVG tamén ten unha webserie chamada San Simón, colonia penitenciaria, que fala sobre este tema. Agora, cobra máis importancia ca nunca coa creación, ademais, dunha película de ficción co mesmo nome que a illa (San Simón) que se estreará en outono.

Un traslado confuso
Todas as historias das persoas que pasan por esta illa son difíciles, duras. Reisiño formaba parte das Xuventudes Comunistas. O mozo de Ponteareas marchou, xunto co seu irmán, cara a Pontevedra no comezo da Guerra Civil. O seu intento fracasou moi rápido. Un grupo de gardas civís deulles o alto. Foron acusados de pistoleiros de acción, de mala conduta e antecedentes e intento de asalto ao cuartel da Garda Civil. Tamén foron acusados de cobrar un soldo por Moscova. A vítima do franquismo ría, máis de 40 anos despois, durante unha entrevista, destas acusacións dos falanxistas. Os dous irmáns foron detidos e, despois de que lle lesen a súa condena, eles e as súas familias choraron. A pena imposta, 30 anos, era moi dura, si, pero non era unha condena de morte. Choraban, claro, pero non de tristeza. Facíano de ledicia.

O percorrido que viviu Reisiño no seu traslado foi confuso para el. Ao igual que outros, ao chegar viron un espazo amplo, cun edificio de grandes ventás e con vistas a toda a ría. Porén, o paso das semanas enchería ese edificio, chegando a estar varios centos de detidos ao mesmo tempo. Heriberto R. Bermejo, represaliado polo franquismo, recordaba no documental como ata 80 persoas podían estar nunha mesma sala. Colocábanse en tres ringleiras, amoreados de tal forma que a fila do medio quedaba entre os pés do resto. “Cando había que saír ao servizo, ás veces pisabamos pedras e ás veces pisabamos cabezas”, dicía Bermejo. Ao principio, dispoñían de baños. Ao final, tiñan que facer as súas necesidades en caldeiros.O medo de ser fusilado
O seu maior temor, segundo Antonio Caeiro, director do documental Aillados, era xustamente o que podía pasar cando saían de alí. Moitos deles eran fusilados nos chamados ‘paseos’. Reisiño retrataba o que podía a través dos seus debuxos. A vítima do franquismo tamén creu que ía ser fusilado cando, un día, viu unha luz acenderse de golpe. Pensaban que sería a furgoneta que ía levalos, pero só era un garda. O medo era constante.

Durante a súa estancia alí, Reisiño puido ver a moitos desaparecer. Co tempo, aprenderon a identificar algúns dos signos que indicaban que o individuo que marchaba non volvería. Por exemplo, se era a garda de asalto —e non os falanxistas ou a Garda Civil os que os levaban—, probablemente era para algún procedemento xudicial, polo que non tiñan por que ser fusilados. Si era un signo de que a persoa podería ser asasinada se non levaba as cousas con el, xa que para os traslados tiñan que levar as súas poucas pertenzas.

Co paso do tempo, a situación volveuse moi insalubre, con enfermidades diversas e con outros problemas, como os piollos. A fin da guerra provocou a chegada de 300 ou 400 persoas maiores, doutras partes de España. Isto empeorou a situación de insalubridade que xa había e que, segundo contaba Reisiño, desatou problemas como a aparición de piollos. As condicións meteorolóxicas tampouco axudaban: a humidade e o vento era algo moi prexudicial para os encarcerados.

Medio millar de mortos polas condicións internas
O problema máis grande foi a falta de comida. A escaseza foi unha constante durante todo o seu paso por este cárcere, onde primaba a corrupción. Pero isto agravouse moito coa chegada da xente maior. Estes saían canto antes para poder recibir a comida os primeiros. Un día, segundo contaba o ponteareán, un garda comezou a pegarlles patadas aos vellos xusto despois de recoller a comida. Estes disputaban o almorzo no chan. Moitos, para sobrevivir, comezaron a inxerir ratos e calquera cousa que atopasen que viña da costa. Isto provocou moitos envelenamentos e moitos falecidos. “A falta de rexistros, unhas 500 persoas morreron polo problema climatolóxico e o alimenticio”, comentaba Caeiro.

A excesiva cantidade de presos no lugar derivou, en moitas ocasións, en fusilamentos. Era especialmente preocupante a situación daquelas persoas que aínda non foran procesadas, segundo comenta Caeiro, xa que tiñan aínda menos garantías. Se non aparecían nos rexistros, a súa morte non chamaría a atención.

Reisiño tivo un pouco máis de sorte ca outros. Ante esas sobrepoboacións, as autoridades decidiron revisar moitos casos para rebaixar as condenas. El foi un dos beneficiados. En 1940, apenas un ano despois de rematar a guerra, foi posto en liberdade condicional. San Simón sería un dos recordos máis duros para miles de persoas. Un lugar precioso contaminado pola cruel represión daqueles que se levantaron contra a república. Agora, a súa función principal é de real importancia: que a súa historia xamais sexa esquecida.

14 de Outubro do 2026, mercores

Subidas en SOBRADELO É PERSOAS RECORDADAS.

En portada Guillermo Fernandez, fillo postumo de Noe, fuxido do seu entono na Pobra e en Vilagarcia, o andaban buscando para asesinalo. Por ideas, os golpistas. Manuela quedou atras embarazada.

Cando creceu este mozo intentou combatir a fame da sua familia e buscou traballo fora de Galicia, nun accidente falleceu. o seu Pai, non o coñeceu, a sua nai pasou o resto da vida chorando polo fillo.

Na actualidade, en Ceuta e outros lugares do mundo a xente movese, intenta tamen combatir as carencias da sua vida, as da sua familia.

Bos dias, saude

No xardin da parroquial.

El jardín de la Iglesia,cuantos recuerdos,como era el jardín preferido de mi abuela materna pase muchos momentos felices de mi niñez y adolescencia en el.En esta fotografia estamos mi querida amiga Merchy vila y yo,no recuerdo el año,pero al observar la veo que era invierno por los abrigos del “Cole”y que íbamos ala Iglesia Parroquial ha algún acto importante porque llevamos puestos los guantes de encaje de las grandes solemnidades, que teníamos que ponernos en esas ocasiones.hace muchos años que no se nada de mi querida amiga,¿Alguien sabe donde esta?
Comentario por Margarita Coello Nuñez (16-10-2009 19:49)
Haciendo un “barrido” como se dice actualmente,me encuentro esta fotografia en el jardin de la Iglesia (“la fuente”,que lugar tan entrañable para mi,lleno de recuerdos)donde os reconozco perfectamente a las dos,algo imposible hoy,si nos cruzaramos en la calle.Son muchos los años ausente de Villagarcia.
Comentario por sergio gomez (27-10-2009 12:02)
Hola Sergio,Por el nombre no se quien eres ¿Podrías darme mas datos, por favor?Un saludo
Comentario por Margarita Coello Nuñez (27-10-2009 22:03)
Margarita,es dificil identificarme via e-mail,pero si tienes ocasión de hablar con Roberto,quien,dentro de los asiduos a este Blog es el que mejor me conoce.Empezamos juntos en el Instituto Laboral,como te puedes imaginar hace muchos años y El,tiene “el disco duro” mejor formateado que yo.Mi Madre era de Villajuan de la extensa familia de los Torrados (carniceros)y mi padre tenia una hermana casada con uno de los Saavedras,emigrados a Cuba hace muchos años.He vivido muchos años en Vista Alegre,antes se decia el Piñeiriño y mis vecinos eran entre otros los Mosquera (familiares de Roberto)Los Pedreira,los Palén (musicos)los Gagos y otros que no recuerdo sus apellidos.Mi abuela vivia en la Lomba y siempre ha tenido carniceria en la Plaza de Abastos,la conocian por Rosa la Torrada.Espero que con estos datos y algunos más,que seguro alguien aportará,pueden ayudar a mi identificacion,despues de 50 años de ausencia de Villagarcia. Saludiños
Comentario por sergio gomez (28-10-2009 22:18)
Yo recuerdo ha un chico que vivía donde tu dices,era alto con pelo claro muy guapo,creo que tenia hermanas y hermanos.¿Eres TU ese chico?.Saludos
Comentario por Margarita Coello Nuñez (28-10-2009 23:03)
Si,era alto y con ojos verdes y somos 5 hermanas y 2 hermanos.¿Posiblemente sea yo,ese chico que comentas?.Lo que no afirmo es lo de muy guapo.Actualmente ninguno de mis hermanos reside en Villagarcia.Saludos
Comentario por sergio gomez (28-10-2009 23:36)
¡¡Lo que pasa en este blog es increible!!Como sigamos así llegaremos ha recordar lo que sentíamos en el seno materno.Pues SI,Sergio eres tu.Te recuerdo cuando yo iba y venia del colegio con mi uniforme y mis coletas con lazos en el pelo.Tu eras mayor que yo y nos cruzábamos en la acera ,ni me mirabas yo a ti si de reojo y pensaba,¡¡Que chico tan guapo!!Nunca mas te volvi ha ver,pero no se porque ese recuerdo quedo en mi memoria.En aquella epoca yo debía tener 13 o 14 años.Muchos saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 00:48)
Me pasa lo mismo que a Sergio,veo la foto y os reconozco a las dos ya que yo jugaba en ese jardín, pero hoy no sabria quienes sois una pena…
Comentario por Rodrigo Ves Buceta (29-10-2009 07:36)
Eso nos pasa a todos Rodrigo,los años pasan y…..Yo a ti por el nombre no sabia quien eras pero vi una fotografia tuya en el blog y ya se quien eres te reconocí al momento.¿Si no s viéramos ahora en persona,nos reconoceremos. Eso ya no lo se?Saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 12:23)
Margarita,Rodrigo:
¿Que bonita quedaria esta pagina “No xardin da parroquia” si Merchy Vila diera señales de vida?,seria una alegria para Margarita (para nootros también) y una expresiòn de júbilo,como hace en su comentario,Marga (permiteme esta expresión)
¡!Lo que pasa en este Blog es increible!¡

Todo es posible en Internet.

Saludiños
Comentario por Sergio Gómez (29-10-2009 13:15)
Hola Sergio,tienes razón todo es posible en Internet,perno no me negaras que ocurren cosas increibles,que una simple fotografia de hace muchisimos años consiga que tres personas Rodrigo,Tu y yo nos encontremos para recordar nuestra juventud,de la que muchas personas y cosas estaban muy escondidas en el “Faiado” de nuestra memoria.Nunca me pude imaginar que un comentario de un señor llamado Sergio, me hiciera volver a revivir mi epoca de adolescente yendo para el colegio y tropezándome casi todos los días con un muchacho que me llamaba la atención.Por favor llámame Marga,a si me llaman mis amigos,y tu ahora ya lo eres como todos los que participamos en este blog.Un cariñoso saludo
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 15:37)
Seria maravilloso cruzarnos en la calle,y…el Flash! del reconocimiento.No pierdo la esperanza de que se produzca con vosotros y muchos mas.
Comentario por Rodrigo Ves Buceta (29-10-2009 18:53)
Pienso lo mismo que tu Rodrigo,Si todos los compañeros del blog viviésemos en Villagarcia seria mas fácil verte por la calle y decir”Yo esta cara la conozco” pero al vivir fuera, es muy difícil reconocer ha una persona que hace muchisimos años que no ves.Saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 22:53)Me voy a permitir la libertad de recomendaros que veais la foto ?no xardín da parroquia? donada por Margarita Coello y leais lo que pasa allí. No es un cotilleo de los de ?Donde estás corazón?, ni nada de eso, solo es para que nos demos cuenta de lo que O Faiado está haciendo con nosotros. Aparte de que es una foto preciosa, la emoción de Margarita Coello no pasa desapercibida en sus comentarios,…¡¡ le han sido devueltos recuerdos de su juventud!!
Pues eso nos pasa a muchos de nosotros al sacar del cajón las fotos que teníamos guardadas y que ahora podemos COMPARTIR.
Así que todas las demostraciones de ?amor? y agradecimientos que están recibiendo Antonio y Margarita, sobre todo ultimamente , son pocas comparadas con el tamaño de nuestros corazones agradecidos.
Esto es un gran proyecto, porque es un proyecto muy grande.

Comentario por Mary Gallego (30-10-2009 00:30)
Perdón, este comentario iba destinado al Libro de Visitas y no sé cómo se me coló aquí. Lo siento mucho, porque me siento una intrusa en esta preciosa conversación “a trois”.
¡¡Lo siento!!
Comentario por Mary Gallego (30-10-2009 00:34)Muchas gracias Mary por tu comentario,espero que en este blog allá muchas personas como tu que ven algo mas que una simple fotografia¿Quien no se emociona al ver ha un ser querido que ya no esta.A un amigo que no sabias nada de el desde hacia muchisimos años?Yo me he reído muchisimo con los relatos de Jose Manuel Caslderrey,he llorado al enterarme de la muerte de un amigo y me he emocionado cuando he encontrado a una persona querida desaparecida de mi vida desde hacia mucho tiempo.Para mi esto es lo mas maravilloso que nos aporta este blog.”O FAIADO DA MEMORIA”.¡¡La memoria!! donde están grabados para siempre los recuerdos y las emociones.Muchos besos y de intrusa nada.
Comentario por Margarita Coello Nuñez (30-10-2009 02:33)
Como me embarga la emoción al leer los comentarios de Marga,Mary Gallego y Rodrigo.No descarto que algún dia podamos encontrarnos en nuestra nunca olvidada y querida Villagarcia.Tambien quiero agradecer a Margarita y Antonio (no tengo el gusto de conocerlos)lo que están haciendo por todos nosotros en este maravilloso Blog.Un abrazo para todos.
Comentario por sergio gomez (30-10-2009 11:15)
Estoy de pleno acuerdo con lo que dicen Marga, Mary Gallego, Rodrigo y Sergio.
En especial por el de Mary Gallego, que, antes que pedirnos disculpas, merece nuestro grato reconocimiento por haber captado con tanta sensibilidad lo que este blog significa para los que estamos lejos de nuestros amigos hace tanto tiempo.
No son apenas las informaciones precisas sobre las fotos o las personas, contadas como haciéndose un cadastro con datos precisos e insofismables lo que creo más interesante del valor de este blog.
Para mí(quizás quien nunca salió de Villagarcía no se dé cuenta de lo que estoy queriendo decir), estas sorpresas, como la de Margarita ahora, son los comentários que más enriquecen este blog.
Aun que pesen opiniones en contrario, creo que sí deben ser algo más que informar datos precisos los comentarios.
También la emoción que provoca cualquier hecho relacionado directa o indirectamente con las fotos, como el aquí ahora contado, creo ser importante relatarla, sin recelos de estar incomodando a los demás.
En mi modesta opinión, la amenidad debe convivir con la precisión,… sin confrontos.

Comentario por José Manuel Casalderrey (30-10-2009 14:28)
Gracias,gracias….. Mary,Sergio,Rodrigo,Jose Manuel.Sergio me encantaria que tu deseo se cumpliera,como tu dices todo es posible.Muchos besos de vuestra amiga.Marga
Comentario por Margarita Coello Nuñez (30-10-2009 16:34)quien se decidio a formar este blog merece un sitio en el cielo, porque lo que esta pasando en esta foto a traves de internet, es como encontrarse personas conocidas que nunca te imaginarias volver a verlas, a traves de un mensaje en una botella
que no decaiga el espiritu de este blog
Comentario por conchi abal (30-10-2009 22:27)
Sergio, en este momento tengo tu cara
en mi retina. Que alegria saber de tí.
No sé si tú te acordarás de mí. Cándido
Comentario por Cándido (03-11-2009 23:51)
Cándido Castro,¡es asombroso! lo que está haciendo esta bitácora, “no faiado da miña memoria”.Como repite infinidad de veces Jose Manuel Casalderey en sus comentarios,cuando dice que estando fuera los sentimientos se sienten mucho más,yo diria, se desbordan en felicidad.Cándido que enorme alegria me estás dando,no quiero ni debo extenderme mucho más en mis comentarios,pues posiblemente reciba una nota de atención de los Srs.Rectores del Blog.Espero verte también algún dia del próximo año.
Un Abrazo
Comentario por sergio gomez (04-11-2009 09:09)
Sergio,Candidito.¡Que alegría que os hayáis encontrado!Por favor enviar al blog fotografías de vuestra juventud en Villagarcia.Saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (04-11-2009 13:02)
Me traes un gran recuerdo amigo Sergio
y la alegria es reciproca. Tendremos
mucho de que hablar cuando nos veamos, espero que el año que viene.
Yo me muevo mucho por Alicante, pero
tengo mi residencia en Pontevedra. Nos
tenemos que ver sí o sí.
Margarita, como hoy es el dia de la
cena y estais todos muy ocupados, me
estoy poniendo como el Kiko con el
blog solo para mí. Ya le dí al faiado
las fotografias que tenia. Un besiño
Comentario por Cándido (06-11-2009 00:37)
Candidito,¿de que cena hablas?,Si te refieres a la del 5 de Diciembre,falta un mes,¡¡Chiquillo,que viejiños vamos!!Besiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (06-11-2009 01:51)
Tu nombre se me hace muy familiar, solo estudié 4º de bachiller contigo, Que tiempos, iba detras tuya en la,lista y cuando llamaban para dar la lección temblaba hasta que decian el apellido.-Era muy bajita y muy tímida, te acuerdas?, me acuerdo perfectamente de Merchi Vila.-Nunca os volvía a ver.-Un cordial saludo.
Comentario por margarita (07-11-2009 22:39)

Logo, viñeron as nenas

Lola Romero, unha muller avanzada, progresista, admirable, con caracter, como deben ser as Mamás que teñen que tomar decisions na vida, ser o timon das familias, sin nos a cousa iria de aquela maneira.

Somos quen a pasar sin cousas que nos fan falta pra dar a os fillos.

Logo de asumir a ausencia do seu fillo, Lolita tuvo duas nenas, hoxe enchen a sua vida, viven na casa de Lolita, Maria e a sua irman, con dous bebes fillos que sirven de alegria aquel espacio familiar.

Salvador Bouzas Romero

Fillo de Lolita e Salvador, vivian en Sobradelo, logo de casados tiveron dous fillos, Salvador e Jose Luis. Un sete de Marzo  do 1983 unha verdadeira traxedia, un accidente de coche, levouse a vida de Salvador, a escena a viviu o seu irman Jose Luis.

Moi dificil para unha familia levantar cabeza logo de que pase unha cousa asi. Queremos traer a Salvadorito , merece un lugar no Faiado da Memoria, aparte da sua familia, do corazon da sua Nai, Lolita sempre o ten presente, José Luis o seu irman vive en Estados Unidos. Salvadorito forma parte da nosa familia virtual,  queda con nos, mentras o Faiado sexa un arquivo que sobrevive a os tempos.