A nosa excursion o dia do ECLIPSE
Tamen incorporamos a o noso itinerario a Illa de Salvora con unha visita guiada a o Faro e a aldea donde vivian os antiguos, nacidos na propia illa.
As inscripcions para a viaxe van moi ben, os que queirades ir pensar que en canto superemos o numero da capacidade do barco pechamos.
22 de Abril do 2026, mercores
Subidas en O CASTRO é OUTRA FORMA DE VIVIR, GAUDEAMUS IGITUR.
En portada Praza de España, ou da Parroquial, ou de Santa Eulalia, a dereita a casa de Elisa a profesora tantos anos de clases particulares. a esquerda a grua preparada para traballar nas edificacions.
Imos recuperando a normalidade, boa falta nos fai, tamen descansando.
Bos dias, boa saude.
Os Reyes Magos
Seguramente que estamos a principios dos sesenta, as paredes das casas tiñan as suas carencias, a nena feliz con unha muñeca que a fixo moi feliz, tras ela unha moto ou bicicleta, sentimos non ter a vista como deberiamos.
Rosa Dominguez
A nosa querida e lembrada Rosa Dominguez, filla de Carmen e Francisco, de Vilaxoan, residentes na casa de Obras do Puerto no Ramal. Rosa casou con Tucho, fillo de Rosario dos Durans, ali vivian, tiveron duas fillas, Rosarito e Gloria.
Rosa tiña unha tienda no Castro e Tucho navegaba.
A foto, preciosa, a nena parecenos Rosarito a sua filla mais vella
Angeles e Conchita
No Cervantes, festival do colexio Filipense, vestidas co traxe rexional de calquer lugar que non tiña nada que ver ca nosa realidade. Na fotografia en primer lugar Conchita Mollinedo do Carril, e Angeles Rey, atras a dereita parecenos Begoña Bravo.
Un coche era importante
Os obreros en este pais nos anos cincoenta e sesenta non tiñan coche, eso era para as familias potentes economicamente. A emigracion foi un feito determinante nas cabezas e nos bolsillos.
21 de Abril do 2026, martes
Ainda estamos a pechar un fin de seman epecial, autenticamente de MEMORIA, pero levando e sufrindo moito traballo, por certo traballo que arrastramos de anos.
Queixabanse o domingo os compañeiros de Carracedo Fala da pouca implicacion das administracions en este tema, tiveron que ser un grupo de xente moi nova os que procurasen o homenaxe a os mestres dos seus abós, represaliados e apartados dos seus cargos por unha carga de odio que si ten que ver co seu pensamento ideoloxico.
En Vilagarcia, o sabado o Alcalde, microfono en man, na sede dos xuzgados presumia de haber nomeado a Pando como Fillo Adoptivo, tamen de poñer unha rua a o seu nome.
Bueno, tampouco era cousa de decir nada, de respostarlle, NON era o momento, pero que nadie pense que as cousas foron asi. O Alcalde está nunha organizacion politica que fixo suas as duas Leyes da Memoria, ten creado un ministerio de MEMORIA DEMOCRATICA, está a loitar por anular as causas xusiciais dos presos, está a crear espacios de Memoria como a ILLA DE SAN SIMON, é outras iniciativas mais que farian moi longo esto que quero decir.
E unha obligacion de Alberto Varela “mollarse”, sin embargo, hubo que mollalo. O xuiz Garzon acudiu desde Madrid fai uns anos a solicitar un recoñecemento en forma de rua a Pando. Pasou moito tempo, esto do tempo e terrible ata que hubo un pleno co nombramento do xuiz Pando como fillo adoptivo de Vilagarcia.
Por certo aquel pleno as asociacions de memoria tivemos que estar de pé, porque non habia sillas para nos. Non se nos invitou.
E cando a rua, a mesma rua que durante sesenta anos chamouse Yague, solicitamos a o Alcalde outro lugar, a familia o mesmo, ningun de nos estabamos de acordo, pero claro, manda quen manda.
A presion das asociacions foron sempre, desde os anos noventa as que conseguiron anacos de recoñecementos, as veces sacados con moitisima tension. Neste momento mantemos unha relacion estable co equipo de goberno do concello. Somentes pedimos que se escoiten as nosas peticions, sin aplicar o ordeno e mando fruto de outra epoca, de outros mundos.
Gracias Alcalde por estar.
Casilda Vila
Hubo que cubrir a praca de pando con un pano, que non fose calquer pano, que se encargase de el alguén con solvencia profesional. Eleximos un pano de terciopelo granate, Casilda Vila a millor modista encargouse de convertilo en cortinilla ate o momento de inaugurar a praca.
Un exito claro.
Esteban Oubiña
Esteban e desde fai unha chea de tempo un membro destacado de Iniciativa, na sua condicion laboral de profe ten menos tempo pero sempre contamos con el, de esta vez estivo na remesa da instalacion da praca de Pando con Alfonso e Cesar.
Cesar Roo
Cesar e membro de Iniciativa Cidadan pola Memoria de Vilagarcia, é neto de Andres Roo o noso compañeiro da Coordinadora polo Monumento ROSAS ROTAS, Cesar sempre bota as duas mans, neste caso dou os ultimos retoques na praca de Pando.