O faiado: Espazos

20 de Novembro do 2022, venres. (UNHA LEMBRANZA PARA OS QUE MORRERON DE FAME)

Na historia hai unha chea de silencios, silencios calados ou silencios a berros. Nos
tempos pechados do dictador que morreu, fai hoxe 51 anos, hai un montón deles.
Cando o noso Antonio era xoven traballaba na tenda dos seus pais. Comenzou xusto
cando o dictador a cascou. El sempre botaba uns paliques coa xente de onde logo, no
futuro, sacaría ideas para os seus documentais. Unha das cousas redundantes era sobre
a fame. Cando alguén chegaba pedindo “dame dúas barras de pan que teño unha fame”
el sóltáballe: “fame a que pasamos no 42” e a outra persona asentía de verdade sen
darse de conta de que el nacera no 60 e pouco podía saber desa fame salvo de oidas.
Pero esa fame foi unha gran verdade e un deses grandes silencios da España entre o ano
39 e finais dos 50. Baixo frases de que todo era culpa “del aislamiento a que nos
mantienen las organizaciones y estados judeomasónicascomunistas”, “de la pertinaz
sequía”, tratábase de ocultar o gran fracaso económico e cabezonería desta dictadura e
que levou, que se di pronto, a 200.000 personas a morte… pola fame. Tamén se lle votaba
a culpa a recén terminada guerra, pero era unha falsedade mais, unha cortiña de fume, xa
que os danos sobre as zonas de producción e infraestructuras foron mínimas e non houbo
esa “hambruna” nin antes nin durante a guerra.
A idea franquista de que éramos autosuficientes, sen necesidade de solicitar ao exterior o
que nos faltaba aquí (o concepto de autarquía), levou a este país a necesidade de todo e
de non ter acceso a nada e todo elo nun estado represivo. No medio de todo isto crecía a
gran corrupción que leva ao estraperlo, pero non ese estraperlo de supervivencia que
levaba a moita xente a xogarse a vida traendo café, xabón, ou otros productos de
Portugal e que malamente daba para vivir, non, falamos do “gran estraperlo” que xogaba
coa vida e fame da xente e serviu para xerar grandes fortunas, moitas delas aínda
presentes e gobernantes actualmente.
O país era un gran campo abonado a corrupción, esa cousa que nega a frase de que
“con Franco non había corrupción” cando el, e a súa familia, eran os grandes corruptos e
corruptores deste país. Alguén viu a algún herdeiro da familia do dictador, traballar? E
todo elo sustentado baixo moreas de cadáveres pola fame, represión e asasinatos.
E xa van alá varias xeracións e as súas ideas siguen presentes entre nos.

 

OS AMIGOS DE VOX

A photograph of Adolf Hitler and Benito Mussolini at Munich Station, September 1937. A photograph of Adolf Hitler and Benito Mussolini at Munich Station after HItler had welcomed the Italian Dictator on his visit to Germany in September 1937. (Photo by Daily Herald Archive/National Science & Media Museum/SSPL via Getty Images)
FRANCE – OCTOBER 23: General Franco meeting Adolf Hitler (1889-1945), at the Franco-Spanish border, on October 23, 1940. (Photo by Roger Viollet via Getty Images/Roger Viollet via Getty Images)
US combat soldiers, on pass in Paris (France), read of the death of Adolf Hitler in an ‘Extra’ edition of Stars and Stripes (May 2, 1945). (Photo by Photo12/UIG/Getty Images)
Nazis Radio ‘Good-bye’, front page of the Daily Express, 1 May 1945. The final days of World War II in Europe. The photograph shows the bodies of Italian fascist dictator Benito Mussolini and his mistress Claretta Petacci at the feet of a mob in Milan after their execution. (Photo by Art Media/Print Collector/Getty Images)

Esto é HISTORIA. A xente normal NON pode apoialos.

ALBERTO ORTIZ EN EL DIARIO .ES
50 años después de la muerte de Franco, en los escaños del Congreso de los Diputados todavía se oyen discursos que minimizan o incluso ensalzan la dictadura que cercenó las libertades en España durante cuatro décadas. La llegada de Vox a la primera línea política supuso un punto de inflexión desde la vuelta de la democracia y con la extrema derecha en auge cada vez son más frecuentes discursos políticos conniventes con aquel periodo.

Vox surgió como partido en 2014 a partir de un grupo de desencantados del PP, que exigían una línea mucho más dura. Con el paso de los años, la persona que fue tomando el control de su dirección fue Jorge Buxadé, con pasado en la formación que ahora dirige Alberto Núñez Feijóo pero también en la Falange, el partido que constituyó durante toda la dictadura la columna vertebral de la ideología de Franco. Una militancia, por cierto, de la que no se arrepiente, tal y como aseguró en 2019 en una entrevista en El Mundo: “Políticamente de lo que me arrepiento es haber sido militante del PP desde 2004 hasta 2014 (…) De lo que hice de joven, ilusionado y con convicciones patrióticas, pues no”, argumentó.

Teresa e Manolo

A dereita, Manolo era o fillo mais vello de Amelia Gonzalez Barreiro, a sua vez, irman da asesinada Josefa Gonzalez, matarona por agochar na sua casa un mozo de 22 anos que buscaban para matar.

A Manolo Eiras levaremolo sempre no corazon. Mais que nada por ser un home bó, normalmente bó

 

19 de Novembro do 2026, xoves

Subidas en Familia e Mulleres.

En portada entorno do Pazo e Convento de Vista Alegre.

En Novembro chove, coma sempre, cando os nenos nos anos cincoenta e sesenta  contaban con un só, par de zapatos, para ir a o colexio as mamas os metian no forno da cociña a secar.

Bos dias, saude

Consuelo Araujo Garcia

Ela viviu unha epoca en que para as mulleres o maior castigo era vivir. Casou con catorce anos, pariu 21 fillos, sobreviviron catorce. O feito de parir era moi normal para Consuelo,en calquer momento do dia atopandose fregando a louza, cociñando ou facendo calquer tarea, elevaba a voz e decia, aquelo de….”Traedeme unha palangana”….e asi paria, asi nacia o seu neno. Nin a cama iba. TREMENDAMENTE TRISTE.

Traballaba a lo bestia, era a propietaria da concesion de  un surtidor de gasolina, tiña un bar no que se daban comidas. Consuelo mandaba os fillos a escola o suficiente para que superan leer e escribir, aprender sumar e restar e pouco mais, logo a traballar.

Botaba man de calquer problema xa non da sua familia, tamen dos veciños. A filosofia de Consuelo era o que hoxe se coñece como SOLIDARIDADE, de aquela era….”Manos que no dais que esperais”?.

Na sua casa non entrou a tuberculosis, nadie estivo enfermo de eso que se levou tantas vidas. Logo da guerra civil, como consecuencia, a fame truncou miles de vidas. Na casa de Consuelo non habia lujos pero de comer nunca faltou. En aquela mesa impresionante, en aquela casa en que eu fun a ultima en nacer, a escasez pasaba de largo nuns tempos moi duros, tempos nos que parece ser que alguns queren volver. Estan engañando a os que non saben mais.

Si se aislou a Otegui y compañia porque non se expulsa do Congreso, do Parlamento a esa pandilla de fascistas que estan a chupar de algo en que eles non creen.

O Feijoo e Pedro Sanchez debian chegar a o acordo de un Goberno especial para non ter que aguantar atrasos na vida democratica. Pode ser moi grave sobre todo para a cidadania.

Consuelo era a miña bisaboa, finou o 21 de Septembro do ano 1947. Na fotografia co seu fillo, Antonio Suarez, o irman mais querido da miña Aboa Maria.