O faiado: Espazos

Xesús Alonso Montero batiu alas onte, no limbo dos 98 anos, tras unha longa vida que elixiu vivir en colectivo.

Militante das causas xustas, a súa labor académica e como defensor dunha lengua nai, sempre aberta, sempre disposta a acoller novas fillas e fillos, ten tamén moito da solidariedade da que fixo bsndeira na política. Autores como Seoane ou Pimentel chegaron aos novos tempos da man de Alonso Montero.

A lingua e a palabra escrita foron dúas das súas causas. Pero tamén a oral, cunha capacidade de perder a noción do tempo da que aínda fixo gala no seu paso por Cidade de Libro, da man da Mesa das Verbas, no verán pasado.

Foi tamén militante da escola, deses mestres que recordan xeracións enteiras. Foi está causa a que lle valeu o título de Fillo Adoptivo de Lugo, unha distinción con polémica incluida por outra das súas causas: a de non importar non ser políticamente correcto cando o que hai que dicir é necesario.

Pero sobre todo foi militante comunista. Nos momentos nos que podía conlevar a morte. E tamén despois. E sempre. Alonso Montero foi o eterno militante da xustiza social, da equidade, da unión obreira. Marcha nun momento no que era todavía moi necesario, pero tras cumplir sobradamente cunha sociedade que quizáis algún día comprenda que nada mellora calando. Eterna sexa a lingua que faltaba Xesús Alonso Montero. Eterno o seu recordo.

Artigo no Faiado da Memoria de Olalla Bouza.Brey.