Faltan tres dias para a viaxe
Saimos as oito da zona TIR, xunto a rotonda do Ramal, a o caron do aparcamento e do Parque Miguel Hernandez. Levamos dous autobuses, non chegar con retraso, todos temos moito que facer e si é asi erguerse da cama antes.
A primeira parada faremola no Carril, no antigo Beiramar, a segunda parada a o pé da gasolinera de Catoira. Seguiremos ata Compostela colleremos compañeiros frente a Rosaleda, na parada de bus.
Logo tiraremos cara a Caion, un cafe no camiño i viaxamos a un dos pobos mais bonitos de Galicia, CAION. a continuacion outra belleza, o Castelo de Vimianzo, nunca nadie tuvo un guia tan posto no tema coma nos. Vicente Mohedano, actor importante, no mundo do cine e do teatro. de Galicia, fillo do pobo de Vimianzo, nos contara a historia do Castelo. Vicente xa leva feito representacions teatrais no espacio que imos coñecer da sua man.
Teremos tamen a axuda no control dos grupos, e dos espacios, do medico Jose Manuel Macias, amplio coñecedor da zona, un amigo de verdade que sempre ofrece a calidez do boa xente que é.
Na organizacion con nos, Carmen Prieto, Juan Leites, e Xosé Castro Raton.
A continuacion de Vimianzo, iremos cara a Cee, a ver si chegamos a tempo de ver un mercado especial da localidade. ali tamen xantaremos arredor das duas e media da tarde.
As visitas finais seran as Cascadas do Ezaro, (Fervenzas) o pasillo pola carretera que nos levara a Muros, paisaxes maravillosos,vistas de peliculas entre O Pireo, Corfu e Positano, como protagonista o mar, acompañante das nosas vidas e Patrimonio de todos.
A final do viaxe procuraremos que sexa sobre as oito da tarde.
Abrigados e con paraguas, a choiva tamen forma parte das vidas dos galegos e galegas. Esperamos que se porte ben.
22 de Outubro do 2026, xoves
Subidas en GAUDEAMUS, MEMENTO.
En portada, os irmans Paredes Castro, Esmeralda e Moncho, xunto a o seu curman, Paco Diaz Castro, fillo de Adelinita, unica irman de Lolita, inseparables e queridos sempre.
Na foto a dereita vese as casiñas nas que vivian varias familias entre elas o profesor D Santiago Fernandez, Nas que tantos apuros pasaron, o Rio do Con desbordou moitas veces, e levou vidas, ainda qué fai tanto tempo que nadie lembra as traxedias causadas.
Bos dias, saude.
Don Santiago Fernandez profesor querido e respetado.
Don Santiago, respetado é apreciado.
Non sabemos si quedara vivo algun dos seus alumnos, pero nunca atopamos a nadie que falara negativamente do vello profesor. El habia estado casado, a sua muller morreu nova, deixando un unico fillo, que foi a estudiar a Madrid, nas vacacions do desgraciado Xullo do 36, viaxou a Vilagarcia a pasar o vran co seu Pai, estalla o golpe de estado, ten que ir a guerra, enseguida chegou a noticia da sua morte. Seu Pai trouxo o cadaver do seu fillo, a partires de este dia, D Santiago iba todolos dias, polas tardes, o enterrador, prestaballe unha silla, e pasaba a tarde diante do nicho que albergaba os restos do seu unico fillo.
Don Santiago, vivia nunha das casiñas que bordeaban o Rio do Con, nunha de esas inundacion nas que o rio desbordou, as hemerotecas nos falan de mortos a consecuencia da riada. hubo quen se acordou de D Santiago, a memoria oral o lembra nos brazos de dous homes sacado casi sin vida .
O noso homenaxe a sua figura.
No Concepcion Arenal
A esquerda, con bata blanca, Don José, un gran mestre, e coido que dibuxante ou pintor, valenciano. Probabelmente traslado obligatoriamente a Galicia como represalia do réxime. Creo ter escoitado algo así, pero non estou seguro. No outro lado don Manuel, nunca me dou clase, pero a fama que tiña era tremenda, igual que a de don Julio.
Carlos Penide Pérez
Tamen está Casimiro Martinez, membro da UGT en tempos da REPUBLICA
Charla do jesuita Moneo
As tematicas, charlas actividades fora das aulas, sempre as mismas, procesions mes de Maio, exercicicios espirituales…esta e do jesuita Moneo. Os velos non podian faltar.
Ignoramos si o jesuita era o que logo foi o celebre arquitecto Rafael Moneo, o decimos porque a educacion e a escola do arquitecto foi cos jesuitas, sempre mantuvo con eles unha fortisima vinculacion. O arquitecto Moneo era natural de Tudela.
Si erramos nesta informacion a maiores, non creo que a nadie faga daño, aproveitade que algo debe haber en internet sobre a figura de Moneo o arquitecto.
Na decada dos coarenta,o Colexio das Franciscanas, nunha charla de un jesuita chamado Moneo, de aquela todo era a o aire libre, esto que vemos é no xardin do Axuntamento, no Xardin de Ravella as alumnas van caracterizadas como para actuar. De frente, as duas nenas son Paquita de Maria e Pitusa Abelenda, unha das fillas de Julia e Moncho.
Familia Villaverde de Sobradelo
·
Pues mis abuelos frente a la tienda de Hermo ,en Vilaboa , y mi tío y mis primos en Riva de Vila ,fren te a la casa del comandante , hoy casa de Ramon Barros
Mi familia,los Villaverde y mi tío Sebastián y mis primos
Mis abuelos trabajadores del obras de puerto , mi abuelo en los barcos que encendían los faros en la ría , y mi abuela la que llevaba el mantenimiento de los jardines , donde hoy está la depuradora de Vilagarcia , en Sobradelo
Jose Alberto Villaverde Padin
·
Na ultima viaxe a Jose Manuel Marin Navia
Como veciño finado antes de tempo nun cruel accidente, acompañamos a sua familia, na traxedia que estan a vivir.
Finou Carlos Rodriguez
Acompañamos a familia nestes terribles momentos
VIAXE O PROXIMO DOMINGO
Ainda quedan unhas poucas prazas libres no segundo autobus. Saimos da explanada TIR, as oito da mañan, non sabemos como andará a climatoloxia, procuremos ir ou levar roupa de abrigo, si non fal falta pois millor, no bus temos espacio para gardala, os paraguas o mesmo. Ter en conta que esto é Galicia, convivimos toda a vida con este tempo, inclusive peor. No inverno temos que seguir a facer vida normal, utilizar o ocio, ou morrer de aburrimento.
Tolos non estamos, a choiva non imos andar, alguns de nos, ou moitos de nos temos que coidarnos porque os vinte anos quedaron atras.
Imos parar polo camiño a recoller compañeiros, calquer cousa chamade por telefono.
21 de Outubro do 2026, mercores
Nos sentamos diante do ordenador as seis da mañan, a que acabamos de colocar pertenece a o Colexio das Franciscanas, nun acto de aqueles tan propios da epoca que nos tocou vivir. Velos, curas, pendons e tragaderas, moitas tragaderas.
O que queria decir é que temos un ordenador inutil, con un sistema operativo que tamen hay que ter moitas tragaderas para traballar con todo esto.
Primeira e unica fotografia do dia, en GAUDEAMUS.
Bos dias, saude