O faiado: Espazos

Alfonso e Waldo Galban con Rafael Sanmartin

El que esta en la foto con los hermanos Galban Rico, es Rafael Sanmartín .
Por cierto, es un excelente fotógrafo, hay que localizarlo, vive en Santiago, y espero que pronto empiece a colaborar con el blog.
Comentario por luis (28-11-2009 23:45)
2 Rafael y Waldo,dos buenos amigos y grandes submarinistas,juntos participaron en campeonatos y ganaron muchos premios.
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-11-2009 01:06)
Sanmartín era (y aún es, lo que pasa es que ahora se nota menos…) altísimo, tenia una hermana monísima que se llamaba Aurorita (creo recordar que le llamabamos “la china” porque tenía los ojos rasgados…) y sus padres tenían una tienda de confección que se llamaba “Confecciones Villamar” en la calle Alcalde Rey Daviña (aún se llama así ¿nó?)Waldo era un “fenómeno”, coincidí en la mili con él (de voluntario) y se portó estupendamente conmigo, él ya era veterano y “controlaba” la situación en el cuartel de una forma sorprendente.
Comentario por pasarela (29-11-2009 20:09)
Muchisimas gracias pasarela,(seas quien seas)Por tus amables palabras que le dedicas a Waldo,Aurorita vive en Coruña.
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-11-2009 22:56)

Sanz na mili (Sin esquencer a musica)

Coincideu na mili con outros de Vilagarcia como Amando Rey Neira, outro dos nosos Artistas falecidos, tamen con Damasito Carrasco. Na foto Jose Luis Sanz con Pepe Robles o Cantante dos Modulos co que formou un grupiño mentras estiveron cumplindo os deberes patrioticos.

A familia Rey Neira son cinco irmans, Mari Carmen, Loli,Amando, Teté e Juan, fillos de Amando e Obdulia, criaronse na Torre, despois foron a vivir para a zona dos Duráns na rúa Lopez Ballesteros
Comentario por lolita camiño (29-11-2009 19:26)

Tuna creada por Hermenegildo Teira

Esta tuna posiblemente, es la de Santiago.Me acuerdo que en los años cincuenta venia una vez al año a Villagarcia.
Comentario por luis (26-04-2009 21:45)

Si estais seguros de que esta rondalla era de Villagarcia,el directór, tenia que ser el Sr. Teira, que tenia su sastreria frente al comedor de auxilio social.Esta calle en los años veite, se llamaba “Calle Bilbao”
Comentario por luis (29-04-2009 23:45)

Efectivamente se trata de la Rondalla de Villagarcía, dirigida por D. Hermenegildo Teira -es el único de pelo blanco, con pajarita, situado en el centro de la fotografía, delante de Tino Silva y de la madrina de la Rondalla, srta. Gallego-, entre cuyos componentes reconozco a:Gerardo Prego, García Antelo, Seso Rey, Pepe Santorun, Roberto Porto, Manolo Granja, Tino Silva, Cerqueiras…
Comentario por Roberto Núñez Porto (27-06-2009 20:39)

De D. Hermenegildo Teira, caballero de baja estatura, con una leve/acusada cojera, y de amabilidad y educación exquisitas, recuerdo dos anécdotas. Una, la he vivido personalmente cuando tenía yo 6 ó 7 años. Y la otra, que me llegó a través de una fuente fidedigna, la relato dándole un “toque” literario personal.
Primera, estando la Rondalla en formación para hacer el recorrido de pasacalles, y al objeto de que todos desfilaran con uniforme marcialidad, antes de iniciar la marcha, el señor Teira les decía: ¡Todos a mi paso!, lo que, debido a su cojera, no dejaba de tener cierta gracia. Y digo esto con todo el respeto, naturalmente.
Y la segunda, que considero de una gran emotividad, ocurrió en un concierto. Don Hermenegildo, batuta en mano, con la seriedad que le caracterizaba, dirigía a los componentes de la Rondalla que, con extraordinaria maestría, interpretaban una obra, presumiblemente, de Albéniz o Tárrega. Transcurría el concierto con un nivel de interpretación tan asombroso, que el señor Teira, visiblemente emocionado, abandonó el escenario indicándole a la Rondalla que continuara tocando. Al preguntarle el motivo de su inesperado abandono, respondió: “Lo hacen tan bien estos muchachos, que no es necesario que los dirija”.
Esta segunda anécdota me trae a la memoria aquella célebre frase del otrora insigne director de la Orquesta Filarmónica de Berlín, Herbert Von Karajan: “El arte de dirigir consiste en saber cuando hay que abandonar la batuta para no molestar a la orquesta”.
Comentario por Roberto Núñez Porto (13-07-2009 20:13)

Polo que teño escoitado é a “Rondalla de Teira”
Sentado:Antonio da “Celta”
de pé (atrás): Moncho Hierro
Comentario por Carlos H (30-07-2009 01:38)
Como podéis ver “estoy buscando” pues llegué mucho más tarde. Más de dos años del último comentario. Leí todos los comentarios y “parece que fue ayer…” Al mirar la foto, la verdad es que no conozco a nadie, (además mi monitor se está acabando y veo todo muy oscuro) pero al hablar de la Señorita Gallego, amplié la foto y creo que es Clarita Gallego. Un abrazo
Comentario por Marité Montesinos Castro (11-12-2011 19:36)

 

Chicho e Jose Luis

A la derecha José Luis Barreiro y a la izquierda mi hermano Juan Francisco Rodríguez (Chicho)+.Están bajando desde El Vento, a patitas, para alguna actuación. Detrás se ven los muros del puente del río del Con en Los Martices.
Comentario por MINGOS (29-11-2009 11:19)

Parece unha secuencia de “Boton de Ancla” ou da “Casa da Troya” pero non e

Foto donada por Juan Carlos Porto

 

Emilio Berride traballando

Emilio e Carmen Meaños a filla do Carrillo, nas romerias colocaban un posto de churros e facian unhas pesetas. Na foto a que está despachando de mandil parecenos a carteira do Carril, tamen a sua dereita creemos que se trata de Lourdes que logo casaria con Benito, sobriño de Emilio, fillo da irman Carmen, tamen chamada Margarita.

Alfonso Saavedra e Pilar Abraldes

Nos anos cincoenta o tema sanitario estaba terriblemente ausente nos pobos. Os medicos que habia casi todos privados e habia que pagalos. Alfonso Saavedra medico, tiña a consulta no patio que compartia co colexio Concepcion Arenal, espacio donde se facia o recreo e a crase de ximnasia, Tamen estaba a vivenda de Luisa Conde que vivia con Marisa e Vivero, os fillos.

A consulta de Saavedra tiña Rayos X, facia ciruxia, por exemplo extirpacion de amigdalas, en aquel tempo era pouco mais o que habia. Mais tarde inaugurouse o Sanatorio Santa Ana, Sanatorio Giraldo, Sieiro…

20 de Novembro do 2022, venres. (UNHA LEMBRANZA PARA OS QUE MORRERON DE FAME)

Na historia hai unha chea de silencios, silencios calados ou silencios a berros. Nos
tempos pechados do dictador que morreu, fai hoxe 51 anos, hai un montón deles.
Cando o noso Antonio era xoven traballaba na tenda dos seus pais. Comenzou xusto
cando o dictador a cascou. El sempre botaba uns paliques coa xente de onde logo, no
futuro, sacaría ideas para os seus documentais. Unha das cousas redundantes era sobre
a fame. Cando alguén chegaba pedindo “dame dúas barras de pan que teño unha fame”
el sóltáballe: “fame a que pasamos no 42” e a outra persona asentía de verdade sen
darse de conta de que el nacera no 60 e pouco podía saber desa fame salvo de oidas.
Pero esa fame foi unha gran verdade e un deses grandes silencios da España entre o ano
39 e finais dos 50. Baixo frases de que todo era culpa “del aislamiento a que nos
mantienen las organizaciones y estados judeomasónicascomunistas”, “de la pertinaz
sequía”, tratábase de ocultar o gran fracaso económico e cabezonería desta dictadura e
que levou, que se di pronto, a 200.000 personas a morte… pola fame. Tamén se lle votaba
a culpa a recén terminada guerra, pero era unha falsedade mais, unha cortiña de fume, xa
que os danos sobre as zonas de producción e infraestructuras foron mínimas e non houbo
esa “hambruna” nin antes nin durante a guerra.
A idea franquista de que éramos autosuficientes, sen necesidade de solicitar ao exterior o
que nos faltaba aquí (o concepto de autarquía), levou a este país a necesidade de todo e
de non ter acceso a nada e todo elo nun estado represivo. No medio de todo isto crecía a
gran corrupción que leva ao estraperlo, pero non ese estraperlo de supervivencia que
levaba a moita xente a xogarse a vida traendo café, xabón, ou otros productos de
Portugal e que malamente daba para vivir, non, falamos do “gran estraperlo” que xogaba
coa vida e fame da xente e serviu para xerar grandes fortunas, moitas delas aínda
presentes e gobernantes actualmente.
O país era un gran campo abonado a corrupción, esa cousa que nega a frase de que
“con Franco non había corrupción” cando el, e a súa familia, eran os grandes corruptos e
corruptores deste país. Alguén viu a algún herdeiro da familia do dictador, traballar? E
todo elo sustentado baixo moreas de cadáveres pola fame, represión e asasinatos.
E xa van alá varias xeracións e as súas ideas siguen presentes entre nos.