15 de Febreiro do 2026, domingo
Subidas en ATOPANDO DETALLES, BAMIO, FAMILIA.
En portada, Manuela Santiso Alba, de Rubians de Arriba, ca sua filla mais vella, Casilda Vila.
Bos dias, boa saude.
Os tempos pasados…terribles
As mulleres, foron vitimas de un tempo, si os homes abandonaban os fillos, ou quedaban viudas, elas, as mamas da epoca tiñan que buscarse a vida totalmente desprotexidas por un estado, por un pais atrasado, sin milloras sociais, as aboas de antes NON son como as actuais, sempre de negro, o pano na cabeza, aparentando unha idade que non tiñan.
Juan Vazquez Garcia, o mestre
Terceiro, pola esquerda, na sua adolescencia, cos amigos, Juan Vazquez, de Nogueirido, Bamio. Co paso do tempo convirtiuse en moitas cousas, resaltamos a sua profesion, MESTRE, neste momento, descansando, xubilado.
Gari e os nenos
Gari Lorenzo, xunto a tres dos seus nenos, poden ser os tres maiores, Marita, Luis e Anselmo Gomez Lorenzo. Aproveitamos a fotografia, pra decir varias cousas.
Primeiro, escomenzamos esta opcion do Faiado da Memoria dixital en Febreiro, o dia tres do 2009, acaba de facer polo tanto dezasete anos, se di moi pronto pero non se crean tan pronto.
Esto é voluntario por suposto, pero o escomenzamos cheos de ilusion como un servicio a o pobo que nos veu nacer, crecer e descrecer.
Levamos dezasete anos subindo fotografias a internet, temos moitisimas fotografias das que NON sabemos nada. NON coñecemos a todo o mundo. Pero a ver…¿Quen COÑECE a todo o mundo?.
Esto ben a conto de unha imaxen que colocamos dias pasados e tivemos un erro, aproveitaron duas ou tres persoas pra meternos os dentes…é doe, doe porque o erro foi noso, claro que xa pedimos disculpas, esto vai pasar mais veces, temos un problema na vista, e punto.
Eso pasou nunha imaxen, pero…no resto, nos miles de fotos restantes a cousa vai ben, quen non se sinta ben que non forme parte da nosa Comunidade, aberta, publica, que deixen os malos rollitos na porta, que non entren.
14 de Febreiro do 2026, sabado
Subidas en TERRA DE ARTISTAS, A VILAGARCIA DE ONTE, FAMILIA E SOBRADELO.
En portada duas choqueiras, estamos en TEMPO DE ANTROIDO, cando estaba prohibido o carnaval pola dictadura de Franco, aqui en Vilagarcia faciase por suposto de outra maneira, chamabanse Festas da Primavera, ainda que non fose nin unha cousa nin outra. Aquelo era moi divertido, calquer trapo servia para disfraz, todo moi espontaneo e natural, unha recua de xente que lembramos polas ruas de “mascaritas”. A familia de Enrique Campos, o seu fillo Avelino, Pasarin, Paulino Mouriño, Pepe Miguens e familia, e medio mundo que se divertian tapando a cara e saindo.
Na fotografia, Lola a churrera da Alameda e Marina Casavella, celebres polo seu humor.
Bos dias, a disfrutar e pasalo ben
Marina Casabella e unha sobriña
Marina criou os fillos da sua irman Maria que finara moi nova e que estaba casada con Antonio Suarez, fillo de Consuelo e Antonio de Santa Lucia.
Familia Jamardo de Sobradelo
Maruja de Sobradelo casara con un membro da familia Jamardo de Vilagarcia, foron Pais de tres fillos, dous de eles Beatriz e José Vicente. A terceira finou moi nova. Na imaxen a familia nunha procesion en Sobradelo.
Centro de Vilagarcia
Eiqui queda esta postal, non somos quen a decir a sua situacion, o que se anime levará o noso recoñecemento. É de agradecer
Grupo musical
O solista creemos que se trata de Juan José, e a sua esquerda creemos que pode ser Mingos Sampedro, estamos abertos e dispostos a asumir errores.
Na memoria de Alonso Montero, o eterno militante
Xesús Alonso Montero batiu alas onte, no limbo dos 98 anos, tras unha longa vida que elixiu vivir en colectivo.
Militante das causas xustas, a súa labor académica e como defensor dunha lengua nai, sempre aberta, sempre disposta a acoller novas fillas e fillos, ten tamén moito da solidariedade da que fixo bsndeira na política. Autores como Seoane ou Pimentel chegaron aos novos tempos da man de Alonso Montero.
A lingua e a palabra escrita foron dúas das súas causas. Pero tamén a oral, cunha capacidade de perder a noción do tempo da que aínda fixo gala no seu paso por Cidade de Libro, da man da Mesa das Verbas, no verán pasado.
Foi tamén militante da escola, deses mestres que recordan xeracións enteiras. Foi está causa a que lle valeu o título de Fillo Adoptivo de Lugo, unha distinción con polémica incluida por outra das súas causas: a de non importar non ser políticamente correcto cando o que hai que dicir é necesario.
Pero sobre todo foi militante comunista. Nos momentos nos que podía conlevar a morte. E tamén despois. E sempre. Alonso Montero foi o eterno militante da xustiza social, da equidade, da unión obreira. Marcha nun momento no que era todavía moi necesario, pero tras cumplir sobradamente cunha sociedade que quizáis algún día comprenda que nada mellora calando. Eterna sexa a lingua que faltaba Xesús Alonso Montero. Eterno o seu recordo.
Artigo no Faiado da Memoria de Olalla Bouza.Brey.