O faiado: Espazos

Sempre quedara con nos

Cada vez que buscabamos algo do Carril, Manolo era unha AXUDA. Fai uns meses Antonio Caeiro pariu na sua creatividade o desexo de facer un traballo documental sobre a emigracion dos galegos a Europa. Manolo, estivera moitos anos en Alemania, cando os alemans viron do que era capaz aquel cidadan galego cas suas mans, cos cachos de madeira que eles tiñan para tirar, pois…¡Guau¡ Era un ARTISTA o galego, estamos a falar do tempo en que Alemania ainda estaba totalmente arrasada por efectos da guerra na que Hitler a involucrou. NON deixaron escapar a Manolo, de algunha maneira el colaborou co levantamento do pais que elixiu para traballar, tamen para poder subsistir, os anos cincoenta en España eran moi dificiles, habia industria e traballo, pero os sueldos eran un desastre.

Esto nos contaba Manolo cando durante tres tardes estivemolo entrevistando na sua casa do Carril. Aquela casa donde Manolo vivia como merecia.

Coidado polo seu fillo e por Raquel a sua nora, as netas é ata polo canciño que desde onte non para de chorar.

Cando estivemos ali, o can, non abandonou a sala donde grabamos, todo cheo de camaras e focos, o can como si nada, no mesmo sofa que Manolo acostado, durmindo.

O acompañaba e o protexia.

Hoxe, no acto relixioso de despedida a Manolo Boveda no Carril, aparte da sua familia e amigos estaran presentes os cabezudos creados polo Pai de Manolo é restaurados por el fai uns anos, foron a ledicia de xeneracions enteiras de nenas e nenos nas festas do Carril.

Hoxe, choran a ausencia de Manolo, do EBANISTA, do CREADOR, do ARTISTA.

Estan de loito os enanos do Carril, O FAIADO DA MEMORIA tamen

Finou Manolo Boveda.

Unha perdida importante non só para a sua familia, Manolo era a persoa que mais lembranzas gardaba do pasado do seu pobo, do Carril, de Cortegada, a sua cabeza era un privilexio, aparte do boa xente que era.

A sua memoria de neno, de adolescente de enamorado, de Pai, de Abó, queda grabada no Faiado da Memoria, non fai moito tempo que grabamos a Manolo, ibamos falar de emigracion e….falamos de todo. Era un bó conversador, disfrutaba lembrando, contando…Sempre tiña presente a sua xente, a os que faltaban e a os que estaban.

Un ebanista de primeira, un restaurador maravilloso, o pobo de Carril debe a Manolo e a sua querida Josefa a restauracion dos cabezudos, dos enanos que saen nas festas polas ruas.

Manolo tiña os seus anos pero era sabiduria pura, natural.

Para o FAIADO DA MEMORIA, hOXE E UN DIA DE LOITO.

A os familiares,  unha aperta de orfandade e sentimento.

4 de Novembro do 2026, mercores

Subidas en Rubians e Familia.

En portada Pilar, irman de Manuel Francisco, Pilar casara con Bugallo, conserxe e notificador do Axuntamento, polas tardes acomodador do cine. Vivian na rua Pio XII, nun de aqueles chalets construidos para os funcionarios municipais.

Os terrenos donde se construiron habian sido patrimonio de Desamparados Barrio que os cedeu a o ben comun, a o Axuntamento de Vilagarcia.

Bos dias, saude

Adelina e Manuel Francisco

Sempre contaba a mais vella das suas fillas, Lola que a morte de Manuel Francisco foi unha vivencia que Adelina nunca superou. Levaban moi pouco tempo casados, naceran as suas duas nenas, Lola e Adelina e chegou o tempo da guerra, frio, fame…Manuel Francisco voltou de aquela locura donde uns irmans mataban a outros, pero…voltou enfermo. Cumpria 33 anos cando se foi para sempre.

Manuel Francisco Castro Silva deixou no corazon de Adelina e as suas fillas un importante valeiro.

CRONICA NO ABC DE JESUS HIERRO ABALO

La madre de un intermediario de los Charlines lanzó 106.000 euros por la ventana durante un registro

www.abc.es – Jesús Hierro •

Lo detuvieron de madrugada en su piso y, tras registrarlo, lo condujeron al domicilio de su madre, también en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra). Allí, los agentes le preguntaron si quería entregar alguna cosa relacionada con el tráfico de drogas. Y él contestó que tenía allí … guardada una «importante cantidad de dinero» que quería entregar. Se dirigieron a la habitación de la madre y señaló con el dedo la parte de abajo de un armario. Ella, mirando a su hijo, negaba con la cabeza. Allí solo encontraron una bolsa con monedas y unos pocos billetes, que sumaban poco más de 500 euros.

El registro continuó y, en un momento dado, uno de los policías miró por la ventana de la habitación y vio, tirada en el suelo, una bolsa de tela blanca. Le llamó la atención porque, pese a estar en una zona de obras, estaba muy limpia. Otro agente bajó a buscarla y descubrió que contenía numerosos billetes envueltos en plástico transparente. Sumaban 106.000 euros: cuatro billetes de 500, 50 de 100, 250 de 20 y hasta 1.880 de 50, según el recuento realizado después en comisaría. La Policía cree que la madre había arrojado la bolsa por la ventana. También ella fue detenida por su supuesta «colaboración activa» con las actividades ilícitas del hijo. En la habitación también había seis teléfonos móviles y un Rolex.

Estos hechos sucedieron el 16 de junio, durante uno de los 21 registros de la operación Logan, desarrollada por el Grupo II de la Udyco de Pontevedra de la Policía Nacional, según recoge el sumario, al que ha tenido acceso ABC. Los agentes sitúan a este detenido como uno de los intermediarios que suministraban a un clan de los Balcanes cocaína procedente de los Charlines. Entre esas partidas figuran los 92 kilos intervenidos en abril en Verín, que los compradores balcánicos habían recogido en Vilanova de Arousa. En otro de los registros de aquel día de junio, un joven investigado murió en su domicilio de Cambados por el disparo de un agente antidisturbios. Hay una quincena de investigados por esta causa.

La Udyco sostiene que la mujer custodiaba efectivo de su hijo y llevaba parte de las cuentas del dinero guardado en casa

El piso de la madre ya llevaba tiempo en el radar policial. Los agentes sospechaban que era en el domicilio familiar donde el investigado «ocultaba o guardaba» el dinero que supuestamente procedía del tráfico de drogas. También que tendría allí libretas con anotaciones de las operaciones y que, incluso, «en algunas ocasiones» llegaba a guardar droga. Así lo concluyeron a partir de las vigilancias a las que lo habían sometido durante los meses anteriores.

Pinchazos telefónicos

Pero, más allá del uso del piso como escondite, las llamadas interceptadas por la Udyco también apuntaban a cierta connivencia o colaboración de la madre con las actividades ilícitas de su hijo. En una conversación de noviembre de 2025, la madre le habló de «redondear» y le indica que lo deje «en el buzón». Los agentes concluyen que ella llevaba las cuentas del tráfico de estupefacientes. Tres meses después, ella le pidió ayuda para comprar un coche. Y todo ello pese a que, tal y como constató la Udyco, el joven carecía de ingresos legales y no tenía «un trabajo legal remunerado».

Con todo, la vivienda de la madre no fue el único lugar vinculado con este investigado donde los agentes encontraron indicios contra él. Durante el registro de un garaje hallaron, entre otros objetos, una máquina de contar dinero y una libreta con hojas sueltas en su interior y anotaciones manuscritas. Algunas aludían literalmente a «últimas entregas». Otra recogía las cantidades de 2.016.500 bajo la indicación «entregado» y de 161.000 junto a la palabra «falta». Los investigadores, según recogieron en su informe, consideran que esos apuntes acreditan «entregas de dinero» de hasta algo más de dos millones de euros.

 

Este mala nai e mala cidadana traballa cada dia no Concello de Vilagarcia, o fai cara a o publico, somos conscientes que ainda non existe unha condena, pero os indicios son tan publicos que dan bastante noxo.

Esta pagada cos cartos publicos que aportamos todos os veciños do pobo.

Que NON se lle quite o traballo pero por favor que a saquen da vista a o publico, moi exemplar non é, non merece o posto que ten.

O noso mar….¡NOSO¡

NUNCA nos acostumbraremos a admitir estas cousas que fixeron, o de acercar Vilagarcia a o mar se convirtiu no alonxamento, no asfaltado, no rechazo a un medio, o mar, que foi a nosa vida na vila,que nos alimentou en epocas de fame, que nos dou vida como espacio turistico, mantidas e veraneos de xente moi finisima que salia nos periodicos veraneando en Vilagarcia, esto daba publicidade a o pobo dos anos vinte, vestia moitisimo.