Pasamento de Teresa Duran
A sua familia o noso sentido pesame
Corenta e cinco anos casados: Mayka Ferreirós e Javier Arines
Este é un dos “milagros” que coñecemos.
Non imos entrar no debate de si é bó ou malo, non é momento, para eles foi marabilloso atoparse, son tal para cual, donde está un está o outro. Sei moi ben o que digo, o que pasa e que nin siquera no Faiado se pode airear as cousas que se saben, xa que vivimos moi preto desta parella. A min prodúcenme unha certa envexa e quérolles, pero reconozo que poucas veces se dan estes casos de tanto Amor, Amor do positivo, do marabilloso.
Vou contar algo que reflexa o que digo e que non lles pareza mal porqué é precioso.
Maika estaba internada no hospital de Montecelo. Javier colleu a caravana e foise a vivir baixo a habitación de Mayca para estar mais perto dela.
E moi emocionante, queremos mandarlle unha aperta moi grande aos dous porque merecen ser moi felices.
FELICIDADES, PARABENS a millóns
20 de Febreiro do 2026, venres
Subidas no Carril, Gaudeamus, Vilaxoan e Sobradelo.
En portada unha primeira comunion posiblemente na igrexa de Sobradelo.
Bos dias….¡NON CHOVE.¡ a disfrutar sin paraguas.
Carmucha Rial
A nosa colaboradora de Vilaxoan, co caldeiro, na praza principal do pobo.
O Antroido no 1958
O Liceo celebraba o Antroido no Cine Cervantes, oreviamente, Tobio desmantelaba o patio de butacas, o espacio era importante. No ano que mostramos foron sete dias de bailes e jaranas. O Antroido como tal estaba prohibido por Franco, pero se cambiaba o nome por FESTAS DE PRIMAVERA.
Isabel no photocoll das Franciscanas
Esa xon eu,nas Franciscanas,nunca logrei ter o cuello(de plástico duro,un suplicio)e a corbata no seu sitio. O uniforme foi o primeiro dos que levei,logo tuvemos outro negro q non me gustaba e xa en 6º un gris tipo pichi.Este era o mais bonito,pero para planchar as tabliñas tíñamos que hilvanar unha por unha e logo botarlle auga e poñerlle a plancha,q era de ferro enrriba,despois había q retirar os hilváns.Eso todo los Domingos,para ir o luns impecables,o resto da semana…puf¡¡¡ nin bos conto,dado que íbamos andando a Vilagarcía catro viaxes e facíamo lo demo po lo camiño.Cando chovía metíamonos debaixo dos canos da auga para que as monxas morreran ca pena e nos mandaran de volta pa casa a cambiarnos,a veces amolábannos subíannos a o seus aposentos a secar na chimenea.
Comentario por Isabel Garrido Castromán (15-10-2009 22:32)
Jajajja me encanta esta foto,¿quien dijo que eras la más fea? estaba equivocadísimo.
Estás chulísima hermanita
Comentario por Gema Garrido (10-11-2009 14:11)
Isabel,cuando era mocita tenia una trenza preciosay,cuando salia del colegio,en la zona de los veraneantes tocaba los timbres y salia corriendo.Un chaval que tenia algun defecto en los pies,salia tambien detras de élla y,yo creo que por la trenza,chillaba “foi a filla de D,jesus a moderna”.
Comentario por Mª do Carme Garrido (20-11-2009 00:31)
Non era precisamente po la trenza ,ese día levaba unha “cola de caballo” desde a nuca ,estábache moi de moda de ahí q o famoso persoase(dise así? o meu galego eche moi malo,terei q facer un cursillo para escribir no faiado),a o q traiamos tolo ca pitada dos timbres e a nosa escapada,dísese “a filla de Xesús a moderna”,él coidaba unha das vivendas dos veraneantes madrileños durante o inverno.A verdade nos catro viases de Carril a Vilagarcía para asistir a o Colexio facíamos o demo,éramos moi trastes.
Comentario por Isabel Garrido Castromán (28-11-2009 18:30)
¡A falda do uniforme¡ mi madriña¡ q chollo planchala.Hilvanábamos as tablas unha a unha de arriba a abaixo,planchábamos e logo a quitar os hilváns,todo un martirio e un traballo de enanos,aprendíamos con Sra.María Carollo a abuela de Cunino e mais con Carmen e Maruja as do Peral,chamábamoslle “as Peralas”,da calceta encargábase Flora a Pisalleira,todas elas unhas artistas cas agullas.
Comentario por Isabel Garrido Castromán (28-11-2009 18:35)
Na Tomada
Aurita e a sua irman Tinita Cerviño, arriba no monte de Carril nun dia de festa.
Finou Rosa
Como referencia, Rosa, na sua vida laboral foi enfermera no Ambulatorio, a o seu marido fillos e resto da familia o noso sentimento pola sua desaparicion.
19 de Febreiro do 2026, xoves
Subidas en CENTROS DE TRABALLO é OUTRA FORMA DE VIVIR.
A fotografia da portada forma parte do noso soño, das ganas que temos do sol, de outra climatoloxia que nos ten moi aburridas o inverno, a humedade e a oscuridade.
Gaspar Gonzalez Somoza disfrutando de aquela praia testigo da nosa infancia e adolescencia.
Bos dias, saude