Anotadevos, os dias pasan. Viaxe a Caion,Vimianzo,Cee, Muros. O DIA 25-DOMINGO.

Anotadevos, o viaxe vai estar moi ben
10 de Octubre do 2026, sabado

Subidas en OUTRA FORMA DE VIVIR, OS AMIGOS, SAN ROQUE, OS BANCOS DE RAVELLA.
En portada Rosalia Genova, onte, cumprironse 90 anos do asesinato do seu marido, Jose Domingo Gonzalez Boullosa, o tapicero de entre outras cousas o Cine Cervantes.
Jose Domingo, natural de Marcon coñecera a Rosalia en Compostela, casaron e tiñan tres fillas cando se trasladaron a Vilagarcia para crear as butacas do cine. En Vilagarcia Rosalia, quedou embarazada de novo e naceu Pepe, o mais pequeno. Eran unha parexa moi unida, Jose Domingo era unha persoa moi sensata, pertenecian ambolos dous a o Partido Comunista, sempre contaron os fillos que polas tardes no taller de tapiceria, na rua Castor Sanchez, mentras o tapicero e o seu axudante, un sobriño, Luis Fernandez Genova, que empezou a aprender o oficio con catorce anos, decimos, mentras traballaban, a mamá da familia leia en voz alta un libro, Jose Domingo era un home que sempre tiña a necesidade de coñecer, de saber, de formarse.
Cando chegou o golpe de Estado, Jose Domingo, logo de transcurrir uns dias de reunions no concello, defensa do Goberno Civil e da democracia que representaba a Republica, foi detido, a sua muller tamen.
As nenas logo de que a sua tia Josefa nai do aprendiz de tapicero, Luis, as recollese e as levara para a sua casa, veu a nube negra da falanxe e llas quitou, as levaron para Ourense, para unha casa de falanxistas que non son capaz de relatar os abusos as duas maiores.
O Tapicero, o quitaron xunto a catro compañeiros mais da carcere de Caldas, o nove de Outubro do 1936, os asesinaron na Ponte do Regueiro na Estrada. de noite e pola espalda, coma sempre.
- Severino García Teijeiro
- José Domingo González Boullosa
- Juán Bacariza Sánchez
- Ramón Muíños Lorenzo
- Manuel Guillán Abalo
O sete de Xaneiro do 1937, o aprendiz de tapicero, Luis, menor de idade, tiña dezaoito anos e asesinado as portas do cementerio de Vilagarcia.
Todo e traxico, longo, terrible, Rosalia saiu da carcere e logo de un monton de vivencias moi dolorosas, a pior a morte de unha das suas fillas, nos contan que Touron o medico loitou contra a enfermidade como poido, non cobrou pero iba dia e noite a ver a nena tomada por un tifus, os antibioticos ainda non chegaran.
A mamá, Rosalia, tomou a decision de marchar a Barcelona, a crianza, o paso do tempo foi algo moi positivo, os tapiceron hoxe en dia son abós de cidadans moi respetados na Barcelona actual.
Bos dias, esto forma parte da nosa HISTORIA.
Barrio de San Roque

Justo de donde se sacó esta foto, a la derecha, habia un camino estrecho pegado al rio que llevaba hasta la altura de las casas de Gallego, en donde hacia un remanso que le llamábamos La Cachopa y donde nos bañábamos cada uno como podia.
El trozo de edificio que se vé a la izquierda era de las oficinas de la serreria de Villaverde y a continuación el portalón de entrada de camiones, seguido de un transformador.
Despues el muro y las casas bajas que te detallé en la anterior.
Comentario por Cándido (08-03-2010 19:51)
En ese conglomerado de edificios que hay en el centro, estaba el Garage Arosa, el taller del Cubano y Fundiciones Rey, que tenian la entrada entre el cuartel y las casas bajas.
El edificio de viviendas que sobresale por encima de ellos entre dos chimeneas es donde viví con mis padres muchos años. En la casa anterior que habia antes de construir ese edificio fué donde nací. Un abrazo Portiño.
Comentario por Cándido (08-03-2010 19:58) V
A o fondo actualmente o Instituto
En la foto Julio “Buscalavida”.Me acuerdo con gran claridad de estas pequeñas casas situadas a la izquierda,en una de ellas ,la última según se ve en la foto,vivió durante alguños años Jose Maria Bouzas, trabajador de Villaverde y posteriormente del ambulatorio.Creo recordar que entre estas casas y el antiguo cuartel de la Guardia Civil,había un taller de reparación de coches.En cuanto a la casa que se v… Ver más
Manuel Galindo Lozano
·
Todo lo escrito por vosotros son muy acertados recuerdos. Yo recuerdo todo lo que habéis escrito, me he casado con Luisa Fandiño, y el fallecimiento de mi cuñado Manolo Fandiño, que trabajaba de electricista en el Ambulatorio, él era él ángel de la capilla de San Roque, se encargaba de su mantenimiento y abrirla dé vez en cuando, con su amigo Sexo el Sastre.
Anonimo
Os homes por selo iban adonde querian

Nunca atopamos fotografias de mulleres, reunidas,nos bares, na epoca franquista…podia ser terrible. Entre outros, Quintans o da imprenta, Pepe Miguens, Antonio e Chuchi Gonzalez, Antolin Garcia…pode ser unha xuntanza das xentes das librerias e imprentas, non o sabemos.
Tras o novo Instituto

Un grupo de mozas e mozos xunto a Jaime o cura da Xunqueira, vemos a Curra Campos, Manolo Carballo, Sofia Beiras, Isabel Reguera…a da dereita de todo creemos que é Susi Castro.
Finais dos trinta

Pola esquerda, Martin Varela, o seguinte non o recoñecemos, a continuacion Perez, irman de Luisa, en aqueles tempos os seus Pais, tiñan en propiedade a taberna que logo venderon a familia Campos, a continuacion Elias Penide, e o da dereita de camisa azul, non sabemos identificalo.




