O faiado: Espazos

Resulta que Paco, o meu Paquiño, de casi bebés xogabamos no entorno de Santa Lucia, el xogaba conmigo cando non habia outra cousa, cando os seus amigos, pequenos todos non estaban, entre eles o meu irman Felipe. A nosa trinchera de xogos casi sempre era un galeon varado, condenado para sempre a sua destruccion na praia, propiedade do Señor Eduardo Cuevas, que utilizou o barco pra facer cargas ca Escuadra Inglesa. Paco e mais eu xogabamos a O Capitan Trueno, O Jabato, e as veces algun capitulo da Cenicienta, Aladino e Hansel e Gretel.

Pois bueno, transcurrido o tempo, moito tempo a vida nos cambiou a el e a min. El, Paco, moi novo foi un producto mais da emigracion, en principio o Reino Unido, era un rapaz moi novo, non creo que chegase a os dezaoito anos, de ali foi a Finlandia. e por ultimo cando as cousas en Finlandia eran frias frias, trasladouse a Peru.

Coñeceu a Katy Sotomayor…buf, Enamoraronse.

Non imos entrar en detalles, Paco estudiou, e Inxeniero, ten unha titulacion que na sua mocedade en este Pais non iba a ser posible.

Pero resulta que superada a dictadura de Franco o Pais, España, transformouse…¡E de que maneira¡ Paco en Peru enfermou e o coste da sua enfermedidade era terrible. Katy, a nosa Kathy, tomou unha determinacion, deixar o seu pais, Perú, e vir a España, Paco en España ten sanidade gratuita.

Todo para ela descoñecido, un mundo novo con un futuro incerto…Katy e unha muller resolutiva, forte, amorosa. Os seus sentimentos polo seu marido son ilimitados, e todo esto o decimos porqué a finais de Septembro, o Goberno Español otorgoulle a nacionalidade española.

Onte, no xantar do Faiado, cantamoslle dirixidas-os por Pilar Garrido o….”DEJAME QUE TE CANTE LIMEÑA”….

O fixemos con moito cariño.

Ca axuda de Pilar Garrido, Begoña e Victoria Hierro, a guitarra de Pilar, o animo de todos adicamos a Nieves, Julio, Senen, e o noso amigo, colaborador Manu Macias, un feliz cumpreanos, os pillamos desprevenidos, pero creo que o disfrutaron.

Vicente estaba no seu pobo, Vimianzo, o Castelo forma parte da sua vida, da sua infancia, quedoulle moito por contar, HISTORIA, quedoulle a pena de non mentar todo o que sabe sobor do todo do Seculo XV.

Veu a recibirnos e visitarnos unha tia de Vicente Mohedano,Rocio Miràs que foi veciña de Vilagarcia mais de trinta anos. Foi profesora do colexio do Piñeiriño, do novo, nos seus inicios.

Nos fixo moita ilusion a sua presenza veu acompañada de Rebeca. a filla de Vicente, que sempre nos quedamos con que a ultima vez que a vimos era unha adolescente. Rebeca xa é unha muller, unha muller con raciocinio que é o mais importante. Tamen, un bellezon

Tivemos moita sorte ca climatoloxia, non facia frio, non nos pillou a choiva

A esquerda a casiña dos pescadores de Caion, un pobo de amplia tradiccion de ballenas, parece ser que a primeira penicilina que chegou por Galicia, por suposto de estraperlo, chegou por Caion, eran os primeiros anos da decada dos cincoenta.