Anteonte en Cangas


Chamados pola asociacion da Memoria de Cangas, pola asociacion 28 de Agosto, proxetamos de novo, LOLA. de novo satisfeitos pola acollida, de novo agradecidos polo trato. Non hai dia que as emocions non afloren esa familia Rodal, os seus netos viven con nos as lembranzas de LOLA, da sua tia, da sua nai Pilar, vitimas de situacions que nunca se deberon de vivir entre seres humans.
14 de Marzo do 2026, sabado

Subidas en Guillan, Terra de Artistas
En portada, o final da rua do Rio, pola dereita a zapateria Acosta é Simeon, enfrente o Cafe de Poyan, o garda municipal vestido de vran.
Bos dias, imos partindo o mes de Marzo.
Roberto Nuñez lembra a Bua

Ahora, si me lo permitís, quisiera hacer una pequeña semblanza de mis comienzos como intérprete de armónica: ?A principios de los años ?50, cuando tenía 7 u 8 años, empecé a tocar la armónica -una O Fado Portugués, de la marca Hohner, que era la más usual en aquella época-, con razonable habilidad, en casa o en la calle, con algunos amigos del barrio, entre los que se encontraba Juan Búa ?Caballo loco?. Pero, a mediados de la década, un buen día anuncian un festival a beneficio de Cáritas en el Salón Parroquial. Era la primera vez que asistía a un evento de aquellas características, y estaba muy emocionado. Recuerdo que el local estaba a rebosar; y yo, sentado en mi silla, esperaba impaciente el comienzo del espectáculo. Se apagaron las luces del local, quedando iluminado, únicamente, el escenario. El presentador anuncia las actuaciones que vamos a ver, y entre ellas hay dos hermanos intérpretes de armónica: ?Los Madrileños? (conocidos peluqueros de señoras). Bien, salen al escenario y el mayor de ellos dice: Sabemos que hay un niño entre el público que toca muy bien la armónica, se llama Eduardito Campos. Y lo invitaron a subir. Aquel niño tan pequeño, en edad y estatura, empezó a tocar la armónica y, dentro de sus limitaciones, lo hizo francamente bien. Y le aplaudimos mucho, muchísimo. A continuación, ?Los Madrileños? nos deleitaron con unas interpretaciones francamente buenas, a pesar de que las armónicas diatónicas, al carecer de gama de sostenidos, condicionan mucho la expresión musical. De todos modos, fueron la actuación estrella; y la ovación que les dispensamos fue apoteósica. A partir de aquel momento inolvidable, decidí que algún día yo también subiría a un escenario y me aplaudirían?. Gracias por vuestra paciencia.
Comentario por Roberto Núñez Porto (08-08-2009 20:50)
Trio de ARTISTAS

A dereita Juan Bua da Caldihuela, un apasionado da musica e das peliculas de vaqueros, no centro, Roberto Nuñez, compañeiro e amigo de Bua, a esquerda Jose Manuel Casalderrey.
En el “local de la Parroquial”, en 2 de febrero de 1955, Juán Búa (“Cabalho Loco”)a la derecha, Roberto Nuñez al centro y yo participando de algún concurso, talvez del Colégio León XIII, no me acuerdo ahora.
Comentario por José Manuel Casalderrey (02-09-2009 15:23)
Parece increible pero estó ocurrió hace 54 años. Esta actuación yo no la recuerdo. Mi primera imagen de José Manuel, Roberto y Juan corresponde a tres adolescentes y no a tres niños como aquí.
Comentario por Paco Salgado (02-09-2009 17:20)
Paco, en aquellos tiempo, teniamos solo ocho años, por lo tanto tanto tu como yo,ni idea de esta actuación.
Lo logico, seria que empezasemos a asistír a estos festivales a partír de los trece o catorce años.
El primero al que asistí en el local parroquial, fué en el que debutó la “interprete” de “Maniquí”.Tambien me acuerdo que en este festival,sortearon una cesta de Navidad, y me tocó a mí.
Comentario por luis (02-09-2009 19:30)
Luis, ¿te acuerdas de la letra de “Maniquí”?
Comentario por Paco Salgado (02-09-2009 22:49)
Paco, me acordaba solo de la primera estrofa, pero menos mal que con este invento localizas lo que quieras con un poco de paciencia.
Menos mal que en el salón de Acción Catolica no habia censores, pues si piensas en la posible escenificación de esta letra, seguro que pasaba de 4 (Gravemente Peligrosa), hasta diria yo que podia llegar al 6 (Condenados al fuego eterno).
Maniquí, maniquí,
Veleta, coqueta nací
Maniquí, maniquí,
Soy fría, muy fría, de aquí
Soy del bazar de un gran modisto, famoso en París,
La maniquí que viene a España, hermoso país
Con mi elegancia propaga, las novedades del bazar
Y yo voy con los españoles a flirtear.
Maniquí, maniquí,
Veleta, coqueta nací
Maniquí, maniquí,
Soy fría, muy fría, de aquí
HABLADO: Dicen que soy fría, ¿usted lo cree?
Pues yo no, no creo que sea fría.
Dicen que soy una muñeca de igual condición
Que un maniquí de blanca cera, de mimbre o cartón,
Porque fingiendo gran amor, con un acento, encantador,
Y yo voy como las abejas, de flor en flor.
P.D.Por el momento bien,a espera de una llamada telefónica la proxima semana.
Comentario por luis (03-09-2009 16:09)
Luis, escuchar esta canción en aquella época tenía que ser, por lo menos, pecado mortal. Y si lo confesabas, no quiero ni imaginar la penitencia.
Bueno, referente a esta fotografía, no os podéis imaginar la sorpresa cuando la recibí en un e-mail de Marga. Me estremecí de los pies a la cabeza. No tenía ni la menor idea de dónde había salido aquello, ni dónde estábamos tocando; y, en un principio, hasta dudé de quiénes eran mis dos colegas. Marga me lo aclaró inmediatamente: José Manuel Casalderrey y Juan Búa “Caballo Loco”. Sigo sin acordarme de aquella actuación. ¡Qué tiempos aquellos! De pantalón corto y, como se puede apreciar, todavía no existía el ‘Tergal’.
En otro lugar de este blog ya le agradecí a Casalderrey este regalo inesperado, pero realmente extraordinario.
Comentario por Roberto Núñez Porto (04-09-2009 01:19)
Yo de la canción solo me acordaba de la parte de: soy fria muy fria de aquí.
Y Luis y Roberto tiene razón esto tenía que ser más que 4, tal vez deberían haber inventado: 4R (gravemente peligrosa con reparos)o, la propuesta de Luis: 6 (condenados al fuego eterno)
Y además teniendo en cuenta que esto fué ¡en el Local Parroquial!.
Referente a Casalderrey yo también recibo sorpresas, ayer me ha enviado una foto de mi mujer con los padres y la hermana de José Manuel, en el año 60.
Comentario por Paco Salgado (04-09-2009 16:04)
Catequistas e nenos en Guillan

Agustin Insua, do Carril era un dos catequistas dos nenos de Guillan. O vemos xunto os nenos e o cura sentado no centro.
13 de Marzo do 2026, venres

Subidas en Centros de Traballo, O Castro e Atopando Detalles.
En portada foto feita por Luis Cordal Carus desde a sua consulta de dentista, estan levantando o chan no espacio entre a rua do Rio é o Obelisco.
Bos dias, saude
O espacio de atras do Casino

Rua Covadonga, o muro ca palmera dentro e a parte traseira do Casino vello, mais para adiante o edificio donde estaba a central do tabaco administrado por Gonzalez Garra, o kiosco da Central é pola parte de diante a farmacia de Trigo. O chan de adoquins, non sabemos quen son as persoas que saen na imaxen.
Lolecha e a sua Nai

Do Castro, Lolecha foi unha boa modista, casara con Waldo Cerqueiras que tiña un taller no que arreglaba motores, moi valorado no caron das galerias Olmedo na rua de atras, a Nai de Lolecha tiña un posto de frutas e legumbres na praza de abastos.
Tenda de Simon e Maruja

Moitos anos aberta a tenda de Simon, eran de Verin e tiñan as millores patacas do mundo. Tiveron dous fillos, o mais vello, Simon, fixose policia, foi comisario en Vilagarcia, na sua profesion, inmellorable. Como ocio foi baloncestista no Liceo é un gran nadador.
Tienda dos Penide
![]()
Señora Dolores e o seu home, Pais da familia Penide viñeron a facer a vida pra Vilagarcia, eiqui naceron os seus fillos, Elias, Marcelino Lourdes , Lolita e Luis. Na foto lembramos a Luis que botou a vida despachando na tienda- ultramarinos que tiñan en S Lucia. Os que de aquela eramos nenos, lembramolo como moi serio, pero cariñoso cos cativos. A sua familia que o coñecian ben, falan da sua socarroneria e sentido do humor
