O quero compartir con todas-os

Está o meu Gonzalo de cumpreanos…¡buf! el non se acorda, non se lembra, pero eu…¡SI¡ Refirome a o dia que naceu. Non quero entrar en detalles, as que tendes fillos sabedes os meus sentimientos, o que unha nai sinte polos fillos, por moito que cambie o mundo, o feito xenetico non cambeara mais.
Gonzalo, a vivilos a disfrutalos. QUEREMOSTE
4 de Febreiro do 2026, mercores

Subidas en O CARRIL,CORNAZO, OS DEPORTES NACERON CA ESCUADRA, TERRA DE ARTISTAS .
En portada, fotografia do ano 1973, sempre choveu, inclusive moito mais, a nosa infancia era auga desde Outubro a Maio, os temporais nos comian, o que pasa que eramos mais novos e a climatoloxia non formaba parte das nosas preocupacions…Animo, chegará o sol, a primavera, o vran.
Bos dias, a coidar a saude
Atras, a Mamá

Doña Concha Castroman con algunha das suas fillas, a de abaixo a esquerda parecenos Isabel. A moza da dereita diante de todo creemos que é a que logo casaria con Juansete, tia de Mari Carmen e Rosina Diz (entre outras)
A dereita Adolfo Pedrido

Adolfo Pedrido conta con unha labor importante no deporte desde a directiva do vello Liceo. Sobor de todo no Xadrez e Natacion. Na imaxen vese tamen a Carlos Comendador
Publicacion sobre Agustin Romero

E a suas donacions en Cornazo.
Da man de Ricardo Urioste

OUTRA VEZ PERDIMOS 🙂

Como decían os Luthiers ao final do seu imno épico, “ya el sol asomaba en el poniente”: perdimos, perdimos, perdimos otra vez.
3 de Febreiro do 2026, martes

Subidas en ALAMEDA E VECINDADE, TRABANCA E A TORRE É MULLERES E TRABALLO.
En portada, O Carril nunha foto preciosa.
Bos dias, de novo moitas gracias a todas-os por seguirnos.
Saude
No Rio do Con

As lavandeiras, afortunadamente, superamos os tempos en que estas mulleres levaban as roupas a lavar, a varios rios e lavadoiros do pobo, por catro perras levaban a roupa sucia e a traian limpia logo de lavala, botala a clareo e secala. Todo o dia a pe de auga, as veces sin comer e cheas de frio.
Terraza do Casablanca

Enfrente estaba o HOTEL CASABLANCA, a terraza estaba enriba do mar, era un pracer estar dentro vendo a bonita bahia. O camarero foi co tempo o marido de Lolita Troche.
