14 de Outubro do 2026, mercores

Subidas en SOBRADELO É PERSOAS RECORDADAS.
En portada Guillermo Fernandez, fillo postumo de Noe, fuxido do seu entono na Pobra e en Vilagarcia, o andaban buscando para asesinalo. Por ideas, os golpistas. Manuela quedou atras embarazada.
Cando creceu este mozo intentou combatir a fame da sua familia e buscou traballo fora de Galicia, nun accidente falleceu. o seu Pai, non o coñeceu, a sua nai pasou o resto da vida chorando polo fillo.
Na actualidade, en Ceuta e outros lugares do mundo a xente movese, intenta tamen combatir as carencias da sua vida, as da sua familia.
Bos dias, saude
No xardin da parroquial.
![]()
El jardín de la Iglesia,cuantos recuerdos,como era el jardín preferido de mi abuela materna pase muchos momentos felices de mi niñez y adolescencia en el.En esta fotografia estamos mi querida amiga Merchy vila y yo,no recuerdo el año,pero al observar la veo que era invierno por los abrigos del “Cole”y que íbamos ala Iglesia Parroquial ha algún acto importante porque llevamos puestos los guantes de encaje de las grandes solemnidades, que teníamos que ponernos en esas ocasiones.hace muchos años que no se nada de mi querida amiga,¿Alguien sabe donde esta?
Comentario por Margarita Coello Nuñez (16-10-2009 19:49)
Haciendo un “barrido” como se dice actualmente,me encuentro esta fotografia en el jardin de la Iglesia (“la fuente”,que lugar tan entrañable para mi,lleno de recuerdos)donde os reconozco perfectamente a las dos,algo imposible hoy,si nos cruzaramos en la calle.Son muchos los años ausente de Villagarcia.
Comentario por sergio gomez (27-10-2009 12:02)
Hola Sergio,Por el nombre no se quien eres ¿Podrías darme mas datos, por favor?Un saludo
Comentario por Margarita Coello Nuñez (27-10-2009 22:03)
Margarita,es dificil identificarme via e-mail,pero si tienes ocasión de hablar con Roberto,quien,dentro de los asiduos a este Blog es el que mejor me conoce.Empezamos juntos en el Instituto Laboral,como te puedes imaginar hace muchos años y El,tiene “el disco duro” mejor formateado que yo.Mi Madre era de Villajuan de la extensa familia de los Torrados (carniceros)y mi padre tenia una hermana casada con uno de los Saavedras,emigrados a Cuba hace muchos años.He vivido muchos años en Vista Alegre,antes se decia el Piñeiriño y mis vecinos eran entre otros los Mosquera (familiares de Roberto)Los Pedreira,los Palén (musicos)los Gagos y otros que no recuerdo sus apellidos.Mi abuela vivia en la Lomba y siempre ha tenido carniceria en la Plaza de Abastos,la conocian por Rosa la Torrada.Espero que con estos datos y algunos más,que seguro alguien aportará,pueden ayudar a mi identificacion,despues de 50 años de ausencia de Villagarcia. Saludiños
Comentario por sergio gomez (28-10-2009 22:18)
Yo recuerdo ha un chico que vivía donde tu dices,era alto con pelo claro muy guapo,creo que tenia hermanas y hermanos.¿Eres TU ese chico?.Saludos
Comentario por Margarita Coello Nuñez (28-10-2009 23:03)
Si,era alto y con ojos verdes y somos 5 hermanas y 2 hermanos.¿Posiblemente sea yo,ese chico que comentas?.Lo que no afirmo es lo de muy guapo.Actualmente ninguno de mis hermanos reside en Villagarcia.Saludos
Comentario por sergio gomez (28-10-2009 23:36)
¡¡Lo que pasa en este blog es increible!!Como sigamos así llegaremos ha recordar lo que sentíamos en el seno materno.Pues SI,Sergio eres tu.Te recuerdo cuando yo iba y venia del colegio con mi uniforme y mis coletas con lazos en el pelo.Tu eras mayor que yo y nos cruzábamos en la acera ,ni me mirabas yo a ti si de reojo y pensaba,¡¡Que chico tan guapo!!Nunca mas te volvi ha ver,pero no se porque ese recuerdo quedo en mi memoria.En aquella epoca yo debía tener 13 o 14 años.Muchos saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 00:48)
Me pasa lo mismo que a Sergio,veo la foto y os reconozco a las dos ya que yo jugaba en ese jardín, pero hoy no sabria quienes sois una pena…
Comentario por Rodrigo Ves Buceta (29-10-2009 07:36)
Eso nos pasa a todos Rodrigo,los años pasan y…..Yo a ti por el nombre no sabia quien eras pero vi una fotografia tuya en el blog y ya se quien eres te reconocí al momento.¿Si no s viéramos ahora en persona,nos reconoceremos. Eso ya no lo se?Saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 12:23)
Margarita,Rodrigo:
¿Que bonita quedaria esta pagina “No xardin da parroquia” si Merchy Vila diera señales de vida?,seria una alegria para Margarita (para nootros también) y una expresiòn de júbilo,como hace en su comentario,Marga (permiteme esta expresión)
¡!Lo que pasa en este Blog es increible!¡
Todo es posible en Internet.
Saludiños
Comentario por Sergio Gómez (29-10-2009 13:15)
Hola Sergio,tienes razón todo es posible en Internet,perno no me negaras que ocurren cosas increibles,que una simple fotografia de hace muchisimos años consiga que tres personas Rodrigo,Tu y yo nos encontremos para recordar nuestra juventud,de la que muchas personas y cosas estaban muy escondidas en el “Faiado” de nuestra memoria.Nunca me pude imaginar que un comentario de un señor llamado Sergio, me hiciera volver a revivir mi epoca de adolescente yendo para el colegio y tropezándome casi todos los días con un muchacho que me llamaba la atención.Por favor llámame Marga,a si me llaman mis amigos,y tu ahora ya lo eres como todos los que participamos en este blog.Un cariñoso saludo
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 15:37)
Seria maravilloso cruzarnos en la calle,y…el Flash! del reconocimiento.No pierdo la esperanza de que se produzca con vosotros y muchos mas.
Comentario por Rodrigo Ves Buceta (29-10-2009 18:53)
Pienso lo mismo que tu Rodrigo,Si todos los compañeros del blog viviésemos en Villagarcia seria mas fácil verte por la calle y decir”Yo esta cara la conozco” pero al vivir fuera, es muy difícil reconocer ha una persona que hace muchisimos años que no ves.Saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (29-10-2009 22:53)Me voy a permitir la libertad de recomendaros que veais la foto ?no xardín da parroquia? donada por Margarita Coello y leais lo que pasa allí. No es un cotilleo de los de ?Donde estás corazón?, ni nada de eso, solo es para que nos demos cuenta de lo que O Faiado está haciendo con nosotros. Aparte de que es una foto preciosa, la emoción de Margarita Coello no pasa desapercibida en sus comentarios,…¡¡ le han sido devueltos recuerdos de su juventud!!
Pues eso nos pasa a muchos de nosotros al sacar del cajón las fotos que teníamos guardadas y que ahora podemos COMPARTIR.
Así que todas las demostraciones de ?amor? y agradecimientos que están recibiendo Antonio y Margarita, sobre todo ultimamente , son pocas comparadas con el tamaño de nuestros corazones agradecidos.
Esto es un gran proyecto, porque es un proyecto muy grande.
Comentario por Mary Gallego (30-10-2009 00:30)
Perdón, este comentario iba destinado al Libro de Visitas y no sé cómo se me coló aquí. Lo siento mucho, porque me siento una intrusa en esta preciosa conversación “a trois”.
¡¡Lo siento!!
Comentario por Mary Gallego (30-10-2009 00:34)Muchas gracias Mary por tu comentario,espero que en este blog allá muchas personas como tu que ven algo mas que una simple fotografia¿Quien no se emociona al ver ha un ser querido que ya no esta.A un amigo que no sabias nada de el desde hacia muchisimos años?Yo me he reído muchisimo con los relatos de Jose Manuel Caslderrey,he llorado al enterarme de la muerte de un amigo y me he emocionado cuando he encontrado a una persona querida desaparecida de mi vida desde hacia mucho tiempo.Para mi esto es lo mas maravilloso que nos aporta este blog.”O FAIADO DA MEMORIA”.¡¡La memoria!! donde están grabados para siempre los recuerdos y las emociones.Muchos besos y de intrusa nada.
Comentario por Margarita Coello Nuñez (30-10-2009 02:33)
Como me embarga la emoción al leer los comentarios de Marga,Mary Gallego y Rodrigo.No descarto que algún dia podamos encontrarnos en nuestra nunca olvidada y querida Villagarcia.Tambien quiero agradecer a Margarita y Antonio (no tengo el gusto de conocerlos)lo que están haciendo por todos nosotros en este maravilloso Blog.Un abrazo para todos.
Comentario por sergio gomez (30-10-2009 11:15)
Estoy de pleno acuerdo con lo que dicen Marga, Mary Gallego, Rodrigo y Sergio.
En especial por el de Mary Gallego, que, antes que pedirnos disculpas, merece nuestro grato reconocimiento por haber captado con tanta sensibilidad lo que este blog significa para los que estamos lejos de nuestros amigos hace tanto tiempo.
No son apenas las informaciones precisas sobre las fotos o las personas, contadas como haciéndose un cadastro con datos precisos e insofismables lo que creo más interesante del valor de este blog.
Para mí(quizás quien nunca salió de Villagarcía no se dé cuenta de lo que estoy queriendo decir), estas sorpresas, como la de Margarita ahora, son los comentários que más enriquecen este blog.
Aun que pesen opiniones en contrario, creo que sí deben ser algo más que informar datos precisos los comentarios.
También la emoción que provoca cualquier hecho relacionado directa o indirectamente con las fotos, como el aquí ahora contado, creo ser importante relatarla, sin recelos de estar incomodando a los demás.
En mi modesta opinión, la amenidad debe convivir con la precisión,… sin confrontos.
Comentario por José Manuel Casalderrey (30-10-2009 14:28)
Gracias,gracias….. Mary,Sergio,Rodrigo,Jose Manuel.Sergio me encantaria que tu deseo se cumpliera,como tu dices todo es posible.Muchos besos de vuestra amiga.Marga
Comentario por Margarita Coello Nuñez (30-10-2009 16:34)quien se decidio a formar este blog merece un sitio en el cielo, porque lo que esta pasando en esta foto a traves de internet, es como encontrarse personas conocidas que nunca te imaginarias volver a verlas, a traves de un mensaje en una botella
que no decaiga el espiritu de este blog
Comentario por conchi abal (30-10-2009 22:27)
Sergio, en este momento tengo tu cara
en mi retina. Que alegria saber de tí.
No sé si tú te acordarás de mí. Cándido
Comentario por Cándido (03-11-2009 23:51)
Cándido Castro,¡es asombroso! lo que está haciendo esta bitácora, “no faiado da miña memoria”.Como repite infinidad de veces Jose Manuel Casalderey en sus comentarios,cuando dice que estando fuera los sentimientos se sienten mucho más,yo diria, se desbordan en felicidad.Cándido que enorme alegria me estás dando,no quiero ni debo extenderme mucho más en mis comentarios,pues posiblemente reciba una nota de atención de los Srs.Rectores del Blog.Espero verte también algún dia del próximo año.
Un Abrazo
Comentario por sergio gomez (04-11-2009 09:09)
Sergio,Candidito.¡Que alegría que os hayáis encontrado!Por favor enviar al blog fotografías de vuestra juventud en Villagarcia.Saludiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (04-11-2009 13:02)
Me traes un gran recuerdo amigo Sergio
y la alegria es reciproca. Tendremos
mucho de que hablar cuando nos veamos, espero que el año que viene.
Yo me muevo mucho por Alicante, pero
tengo mi residencia en Pontevedra. Nos
tenemos que ver sí o sí.
Margarita, como hoy es el dia de la
cena y estais todos muy ocupados, me
estoy poniendo como el Kiko con el
blog solo para mí. Ya le dí al faiado
las fotografias que tenia. Un besiño
Comentario por Cándido (06-11-2009 00:37)
Candidito,¿de que cena hablas?,Si te refieres a la del 5 de Diciembre,falta un mes,¡¡Chiquillo,que viejiños vamos!!Besiños
Comentario por Margarita Coello Nuñez (06-11-2009 01:51)
Tu nombre se me hace muy familiar, solo estudié 4º de bachiller contigo, Que tiempos, iba detras tuya en la,lista y cuando llamaban para dar la lección temblaba hasta que decian el apellido.-Era muy bajita y muy tímida, te acuerdas?, me acuerdo perfectamente de Merchi Vila.-Nunca os volvía a ver.-Un cordial saludo.
Comentario por margarita (07-11-2009 22:39)
Logo, viñeron as nenas

Lola Romero, unha muller avanzada, progresista, admirable, con caracter, como deben ser as Mamás que teñen que tomar decisions na vida, ser o timon das familias, sin nos a cousa iria de aquela maneira.
Somos quen a pasar sin cousas que nos fan falta pra dar a os fillos.
Logo de asumir a ausencia do seu fillo, Lolita tuvo duas nenas, hoxe enchen a sua vida, viven na casa de Lolita, Maria e a sua irman, con dous bebes fillos que sirven de alegria aquel espacio familiar.
Salvador Bouzas Romero

Fillo de Lolita e Salvador, vivian en Sobradelo, logo de casados tiveron dous fillos, Salvador e Jose Luis. Un sete de Marzo do 1983 unha verdadeira traxedia, un accidente de coche, levouse a vida de Salvador, a escena a viviu o seu irman Jose Luis.
Moi dificil para unha familia levantar cabeza logo de que pase unha cousa asi. Queremos traer a Salvadorito , merece un lugar no Faiado da Memoria, aparte da sua familia, do corazon da sua Nai, Lolita sempre o ten presente, José Luis o seu irman vive en Estados Unidos. Salvadorito forma parte da nosa familia virtual, queda con nos, mentras o Faiado sexa un arquivo que sobrevive a os tempos.
13 de Outubro do 2026, martes

Todas as subidas van en TERRA DE ARTISTAS.
En portada, un ilustre Actor e Director de Cine, ausente do pobo, Eduardo Puceiro LLovo, un dos grandes da vila, Fundador do Cine Club ADEGA.
Bos dias, saude.
Matilde Vazquez
![]()
Vivia en Santa Lucia, os seus Pais eran propietarios de unha panaderia, Matilde con doce e trece anos, axudaba na casa, a o mesmo tempo que facia as cousas que a sua Nai encargaba, pois ela cantaba. Ricardo Urioste, iba a escoitala….un dia falou cos Pais. Matilde xunto a Urioste e o seu pai viaxou a Madri, quedou pensionada por Bellas Artes, de ali a os millores escenarios do mundo enteiro. Foi a millor soprano da epoca.
Urioste, cumprironse 79 anos da sua morte
![]()
Me decia mi madre que D. Ricardo Urioste era un verdadero genio y que tenia un carácter muy fuerte, o sea que tenia “mala uva”. La vida artística de Villagarcía no se puede explicar sin su presencia en todos y cada uno de los actos culturales, bien dirijiendo, enseñando o escribiendo.
Sus apropósitos carnavalescos era pura delicia crítica, que consistian en escenas “cortas”, con los personajes disfrazados y con un guión crítico, inteligente y humorístico. Al Liceo Casino le doné, entre otras, una fotografia de uno de estos apropósitos en la que aparecen Junquera, Calderilla y Misindo Martinez.
Comentario por Cándido (02-01-2012 14:12)
En la fotografia y empezando por la izquierda, mi tio Rogelio Vázquez, despues la esposa de Manolo Bouzada, Isabel la esposa de Eduardo el de Arbitrios,las dos siguientes no sé quienes son y despues Calderilla,Bernarda Sosín, mi madre y Tucho Costa.
Comentario por Cándido (02-01-2012 14:17)
A nai de Candido era Martina Vazquez da familia de artistas chamadas os Zapatilla. Ainda na actualidade temos no teatro e na television a Manolo Millan Vazquez fillo de Josefita Vazquez, sobriño de Martina e neto de Rogelio…
Comentario por Faiado (02-01-2012 17:12)
En este mismo grupo y dirigidos por el mismo Profesor, aunque no está en esta foto pero si en la que se conserva en el >Liceo _Casino de todo el elenco, estaba mi madre Mª Rosa Barreiro Pérez que cantaba de Soprano en esta Zarzuela MOLINOS DE VIENTO.
Comentario por César Morales (16-01-2012 12:40)
Cándido, la 4ª por la izquierda,creo que es la misma chica de la foto anterior “Lolita Vázquez” tu prima.
Comentario por Tere Briones (27-05-2012 21:48)
Buhigas, Urioste e Manolo Rey
![]()
Durante mais de cincoenta anos, tres amigos, Ricardo Urioste, Juan Buhigas e Manolo Rey (A xente falaba de eles co alcume dos Claraboyas) foron os promotores e creadores de unha movida cultural impresionante, crearon grupos de teatro e zarzuela que o publico de Vilagarcia seguia e participaba, verdadeiros precursores da cultura, esquencidos polas institucions franquistas e tamen polas democraticas.
A verdade que os seres humanos somos bastante penosos. Non soportamos a critica, na actualidade, Carlos Rey o neto de Manolo Rey , é unha persoa que os politicos locais en vez de estar pendientes de como pensa politicamente, en vez de ver con quen se mete, indudablemente Carlos está cargado de ironia como o seu abó, tamen está cargado de informacion, de cultura que a algun, ou algunha non lle viña mal aprender, saber da historia do noso pobo. Etnografo, Gaiteiro, Investigador…abandonado xustamente como os mas GRANDES do pobo, OS CLARABOYAS, MATILDE VAZQUEZ…
Un pobo sin cultura é un desierto que non merece a pena.
Zarzuela “OS GAVILANS”
![]()
A fotografia anuncio da representacion de LOS GAVILANES, obra de Jose Ramos con musica de Jacinto Guerrero, estrenada nos anos vinte en Madrid. Este grupo de teatro a representou en Vilagarcia no ano 1952. Facia cinco anos da desaparicion de Urioste, o seu grupo ainda perdurou un tempo con moitisimos sacrificios, nunha epoca triste, non sobraba nada, ofrecendo ocio e cultura instrumento basico para o desenrolo dos seres humanos, a os seus veciños.
Derradeiro viaxe de Cholo Dorgambide

A sua xente, familia e amigos o noso sentido pesame
