O faiado: Espazos

19 de Novembro do 2026, xoves

Subidas en Familia e Mulleres.

En portada entorno do Pazo e Convento de Vista Alegre.

En Novembro chove, coma sempre, cando os nenos nos anos cincoenta e sesenta  contaban con un só, par de zapatos, para ir a o colexio as mamas os metian no forno da cociña a secar.

Bos dias, saude

Consuelo Araujo Garcia

Ela viviu unha epoca en que para as mulleres o maior castigo era vivir. Casou con catorce anos, pariu 21 fillos, sobreviviron catorce. O feito de parir era moi normal para Consuelo,en calquer momento do dia atopandose fregando a louza, cociñando ou facendo calquer tarea, elevaba a voz e decia, aquelo de….”Traedeme unha palangana”….e asi paria, asi nacia o seu neno. Nin a cama iba. TREMENDAMENTE TRISTE.

Traballaba a lo bestia, era a propietaria da concesion de  un surtidor de gasolina, tiña un bar no que se daban comidas. Consuelo mandaba os fillos a escola o suficiente para que superan leer e escribir, aprender sumar e restar e pouco mais, logo a traballar.

Botaba man de calquer problema xa non da sua familia, tamen dos veciños. A filosofia de Consuelo era o que hoxe se coñece como SOLIDARIDADE, de aquela era….”Manos que no dais que esperais”?.

Na sua casa non entrou a tuberculosis, nadie estivo enfermo de eso que se levou tantas vidas. Logo da guerra civil, como consecuencia, a fame truncou miles de vidas. Na casa de Consuelo non habia lujos pero de comer nunca faltou. En aquela mesa impresionante, en aquela casa en que eu fun a ultima en nacer, a escasez pasaba de largo nuns tempos moi duros, tempos nos que parece ser que alguns queren volver. Estan engañando a os que non saben mais.

Si se aislou a Otegui y compañia porque non se expulsa do Congreso, do Parlamento a esa pandilla de fascistas que estan a chupar de algo en que eles non creen.

O Feijoo e Pedro Sanchez debian chegar a o acordo de un Goberno especial para non ter que aguantar atrasos na vida democratica. Pode ser moi grave sobre todo para a cidadania.

Consuelo era a miña bisaboa, finou o 21 de Septembro do ano 1947. Na fotografia co seu fillo, Antonio Suarez, o irman mais querido da miña Aboa Maria.

 

18 de Novembro do 2026, mercores

Subidas en FAMILIA É POSANDO.

En portada, Maica Ferreiros, na escola, nas Franciscanas, a postaliña fala de lembranzas de estudios. Millor que non pensemos moito nos colexios, nos estudios e no tempo que nos tocou vivir.

A  escuela  dos tempos de Franco,  significóu  para as neñas un adoctrinamiento relixioso e unha limitación das expectativas, todo se fundamentaba na subordinacion e na abnegacion.

Afortunadamente, con lagrimas terrores medos e sudores, loitamos e fumos quen a sair de aquela iñorancia.

Bos dias, saude

Nunha voda no Balneario

As mulleres da imaxen eran curmans, asistian a unha voda no Balneario, se supon que non habia gardarroupa nin lugar pra deixar os abrigos, enton monton de roupa no mostrador.

A parexa da esquerda, Maria do Carmen Iglesias, o seu home e Agustin fillo mais vello do matrimonio, moi querido por nosoutros que temos xogado xuntos na praia de Santa Lucia. Agustin viña ca sua nai a visitar a Aurora do Bar Arrancadeira, familias entre si.

A esquerda de Agustin na fotografia, Ramona Giraldez, curman de Maria del Carmen, as duas do Carril. Ramoniña viviu moitos anos nos Durans ca sua Nai e tres fillas, unha boa costureira, a sua filla mais pequena, Maria Josefa Vazquez, moi amiga.

 

 

José Garcia Villar

O seu bisabó foi o propietario da casa edificada na Marina pola familia Villar de Santiago. Pai de Domingo Villar Granjel.

José, e irman de Chus e Benedicto,  famoso cantautor e membro de VOCES CEIBES. Durante anos, José, residiu en Vilagarcia, traballaba nunha entidade bancaria.