O faiado: Espazos

Cada vez que buscabamos algo do Carril, Manolo era unha AXUDA. Fai uns meses Antonio Caeiro pariu na sua creatividade o desexo de facer un traballo documental sobre a emigracion dos galegos a Europa. Manolo, estivera moitos anos en Alemania, cando os alemans viron do que era capaz aquel cidadan galego cas suas mans, cos cachos de madeira que eles tiñan para tirar, pois…¡Guau¡ Era un ARTISTA o galego, estamos a falar do tempo en que Alemania ainda estaba totalmente arrasada por efectos da guerra na que Hitler a involucrou. NON deixaron escapar a Manolo, de algunha maneira el colaborou co levantamento do pais que elixiu para traballar, tamen para poder subsistir, os anos cincoenta en España eran moi dificiles, habia industria e traballo, pero os sueldos eran un desastre.

Esto nos contaba Manolo cando durante tres tardes estivemolo entrevistando na sua casa do Carril. Aquela casa donde Manolo vivia como merecia.

Coidado polo seu fillo e por Raquel a sua nora, as netas é ata polo canciño que desde onte non para de chorar.

Cando estivemos ali, o can, non abandonou a sala donde grabamos, todo cheo de camaras e focos, o can como si nada, no mesmo sofa que Manolo acostado, durmindo.

O acompañaba e o protexia.

Hoxe, no acto relixioso de despedida a Manolo Boveda no Carril, aparte da sua familia e amigos estaran presentes os cabezudos creados polo Pai de Manolo é restaurados por el fai uns anos, foron a ledicia de xeneracions enteiras de nenas e nenos nas festas do Carril.

Hoxe, choran a ausencia de Manolo, do EBANISTA, do CREADOR, do ARTISTA.

Estan de loito os enanos do Carril, O FAIADO DA MEMORIA tamen