Oubinha…saude, parabens
“Este neno ahí de abaixo é o meu pai, Manuel Oubiña Viñas, fillo de Francisco Oubiña Alvarez (Paquito Serrador) e de Teresa Viñas Sabor.
Meu pai era Meco (en esa foto tiña 14 anos), naceu nunha casiña humilde na Vilavella de O Grove (Pontevedra/Galicia), era o 17 de abril do ano 1934 e governando na España a Segunda República. Xogou de neno en Meloxo de Arriba, nos inicios do Golpe do Estado e da Guerra Civil Española no 1936, medrou no posguerra e viviu a súa preadolescencia durante a Segunda Guerra Mundial. Eran días de frío, fame e mortos…
De feito, tiña dous primos mariñeiros sindicalistas: Perfecto e Juan Allo Sabor que foron represaliados e tristemente mortos polos franquistas, un no Monte Lobeira e o outro no Forte de San Cristóbal, nos meses de abril e maio do 1938, o corpo de Perfecto (asesinado), foi tirado en una fosa común en Cornazo, e o de Juan Allo (tamén asesinado), está até hoxe sen poder localizar, como os corpos de 140.000 represaliados desaparecidos, durante toda a Guerra Civil Española.
Meu pai pisou a terra sen zapatos todos eses anos, ata o inicio da súa xuventude, cando puido mercar o seu primeiro par de zapatos. Traballou de panadeiro en Besada, “para poder levar pan e gasosas á súa boca e á súa casa” – según ele.
E entre tanta pobreza, mortes, asesinatos, fame e tristura resolveu dar solución a tanta dor, emigrando ao Brasil no inverno do 1957, como fixera antes o seu curmán Pepe. Cos cartos aforrados dos seus pais e a axuda de toda a familia, mercou un billete e marchou co outro curmán chamado Chico. Foise sen maletas mais co corazón cheo de soños e ilusións. E coa única roupa que puido mercar: un traxe negro e unha camisa branca. Este traxe foi a súa única roupa durante os primeiros meses en Brasil. Contábame el, como anécdota, que tiña que lavar a camisa, os calcetíns e o único calzón, polas noites; estiralos na súa cama, pór a saba enriba e botarse a durmir… Deste xeito, ao día seguinte a roupa estaba limpa, seca e pranchada.
Partíu dende o porto de Vigo un día gris de inverno, co corazón cheo de luz e esperanzas, nun barco chamado Louis Lumière. A cidade de Santos no Brasil -despois de dúas semanas de viaxe – recibiuno coa luz do verán e cos brazos abertos, como a tantos e tantos outros emigrantes que chegaban da vella Europa, arrasada física e animicamente polas posguerras.
Ao chegar, me dicía el: “xa tivo papeis para regularizar a súa situación”, e a través do seu curmán Pepe comezou a traballar logo: ao principio de pintor de brocha gorda, vendedor a por menor de aceite, mariño mercante, empapelador de paredes, xerente dun Salón de Festas…e, por último, de taxista.
Marchou atrás dos seus soños e atrás deixou familia en Galicia coa promesa de que volvería en tres anos, que se acabaron convertendose a primeira vez en 16 anos. Unha familia á que puido volver abrazar: a súa nai Teresa e os seus irmáns Paco, Antonio e sobriños. Mais foi no Brasil en Curitiba, onde coñeceu a súa compañeira de viaxe María da Luz, e tivo un único fillo eu: José Luiz.
Depois de viúvo no 1988, conheceu a sua outra compañeira Hilda. Faleceu no ano de 2009, depois de viver no Brasil durante 50 anos.
Hoxe as súas cinzas e os seus soños descansan…no Porto de Meloxo (donde se bañaba de pequeno) e no Monte Siradella (para ver -según él: “parte da Ria de Arousa e todo o Atlantico”)…na sua terra Meca que o veu nacer.
E tamén hoxe, esta vella Europa desmemoriada, deixa morrer afogados a miles de seres humanos no Mediterráneo, e pon muros con concertinas e pecha as portas aos inúmeros refuxiados de outras guerras en Oriente…que crueldade e que pouca memória temos…
OUBINHA
Adicado as mentes estreitas que son incapaces de botar unha man a quen ten fame e loita por millorar. Somos fillos da emigracion, casi todos, habia que saber, os cidadans residentes en Ceuta, cal é o seu orixen
O FAIADO
Mencion especial a o noso documental “LOLA”
Bueno a verdade e que resulta moi dificil que pase inadvertida a historia de Lola, o traballo documental de Antonio merece moitisimas distincions.
Para nos e un dia especial, grande porque ela e a sua familia forma parte do noso patrimonio intimo, familiar.
27 de Septembro do 2026, domingo.
Subidas en OS AMIGOS, FAMILIA, CENTROS DE TRABALLO, ATOPANDO DETALLES.
En portada o taxista Salvador Diaz na bendicion do dia de San Cristobal, atras os edificios preciosos que cambearon por algo pior.
Bos dias, vai chover
Salvador Diz e amigos
Arriba creo que esta o admirado Rogelio Cascallar e a sua muller, o que está levantando a man nos parece un Lameiro.
Salvador Diaz e a sua familia pasaron a vivir a Praza da Independencia, forman parte do paisaxe do barrio, posiblemente con Lourdes Cebral sexan os mas antigos da zona
Dia do San Cristobal
A procesion saia da igrexa de Vista Alegre, todo aquel que tiña algo que andaba con rodas formaba parte da procesion. Estan a pasar por diante da casa dos Buhigas-Rasilla
Os dos coches de punto
Ou os taxistas como os coñecemos na actualidade. Estan xuntos celebrando a festa do patron.
Salvador e a sua dona
Salvador Diaz o taxista, tio da nosa Lolita Castro traballou moitisimo co seu coche de punto, como antes se denominaban a os taxis. Os taxistas iban casi todos de traxe e corbata, asi era a vida. Salvador e a sua muller viviron nos principios da vida de casados na casa que lindaba ca escola do quince, a que logo coñecimos como a do Señor Manolo o Bagulleiro. Salvador e familia vivian na buhardilla, ali naceu Pili unha das suas nenas, donante e amiga do Faiado.
Angel xubilouse.
Pechouse o ciclo do traballo para Angel Garcia, fillo de Angelita i Eladio, eles en realidade os seus Pais foron os verdadeiros inventores do carrito, nunha primeira parte situado frente o Cine Cervantes, logo con un flamante carrito novo, instalado no Obelisco. Pasaron os anos, as horas e dias que Angel botaba no seu traballo, sempre despachaba amablemente, con moita timidez e moitisima educacion.
Imolo botar de menos, pero esperamos que se entregue a vivir con intensidad esa etapa na que se pode facer o que che de a gana, adicar o tempo a pasalo ben ca sua familia e amigos.
Vilagarcia, moita xente de Vilagarcia foi dar as gracias a Angel, a nos non se nos ocurre mais que o noso sentimento para Angelita Eladio e toda a familia, incluimos con unha boa aperta a familia de Angel a sua muller e fillos.
GRACIAS.
AILLADOS, (HISTORIA DOS PRESOS DE S SIMON)
Documental creado por Antonio Caeiro, os presos estaban vivos, eles son os que contan o que ali viviron, o que ali pasou.
Preparando visita e homenaxe a os presos de SAN SIMON
INICIATIVA CIDADAN DE VILAGARCIA é O FAIADO, estámos a preparar a documentacion, (Xa enviamos unha boa cantidade) para enviar a representacion do Goberno en Galicia, e decir a o DELEGADO DO GOBERNO. O primeiro, por suposto son os setenta asesinados. Logo, os que estiveron presos, en covas, no monte, en buratos na casa, e todos aqueles que viviron con terror a sua persecucion.
Para TODOS e TODAS, pedimos a anulacion dos seus procesos, ou como se chame toda aquela estupidez que montaron. Aquela sinrazon que se viviu neste pais por combatir o fascismo.
Cando toda esa documentacion sexa analizada , supoñemos que aprobada, faremos un gran acto na Illa de S Simon, entregaremos a cada familia a resolucion, esperemos que se den prisa.
Eso sera o que eles, TODOS eles merecen.