Finou Ramon Mulet
A sua dona e resto da familia o noso sentimento polo temprano pasamento de Ramon.
12 de Maio do 2026, martes
Subidas en Gaudeamus, Mulleres e Traballo é Trabanca Sardiñeira.
Cando chegaba o mes de Maio era unha pura procesion polo bosque do colexio Filipense, ca imaxen da Virxe de Fatima, velo moitas flores e veña a rezar.
El 13 de mayo, la Virgen María
Bajó de los cielos a Cova da Iria
El 13 de Mayo, la Virgen María
Bajo de los cielos a Cova da Iria
Ave, Ave, Ave María
Ave, Ave, Ave María
Ave, Ave, Ave María
Ave, Ave, Ave María
A tres pastorcitos la madre de Dios
Descubre el misterio de su corazón
Vestida de blanco más bella que el sol
Con dulces palabras la virgen habló
O mes de Febreiro mentras fora o carnaval se vivia como deixaban as autoridades pertinentes, militares e civis, por suposto, a comunidade Filipense, monxas e alumnas vivian dentro do colexio os exercicios espirituais en cantidades industriais.
Lembramolo claro, unhas con cariño e outras horrorizadas.
Bos dias, saude
Trabanca Sardiñeira en festas
Organizadas cada Agosto polos propios veciños, a foto corresponde cos premiados nunha carreira de bicicletas, as mozas facian unhas bandas bordadas que era o premio para os ganadores.
Maruja no rio
Maruja e asturiana, chegou a Vilagarcia xunto a sua familia, o seu home Felix Fernandez un ferroviario comunista e fortachon. De aquela as lavadoras eran as mans das Mamás, na casa ou no rio lavaban a roupa de toda a familia
Ahi vamos
Franciscanas e Filipenses, uniformadas sin tacha, co velo por suposto, e si non ibas a procesion habia castigo, por suposto, tamen nota a os pais, os citaban a unha conversa no colexio.
Pode darse a circunstancia de que “as normas” non fosen iguais para todas, nas Filipenses o clasismo era importante.
NON mentimos, non imos soportar que nos chamen mentirosas, o que queira ou necesite ver un pais “colorido” en aqueles tempos alá elas, pero en realidade era blanco e negro, atrasado e triste.
A ESCUADRA ARLEQUINADA
Sempre co equipo, neste momento son as boas horas, tempos de alegria, pero a o longo dos tempos NON sempre e asi. Entre os xogadores do Arosa e a Escuadra existe un verdadeiro cariño que se evidencia en moitos momentos.
Ascenso a segunda division
Bonito bonito, moito sufrimento, pero con final feliz. Grabamos as imaxenes para ter o que se di unha lembranza do dia en que o equipo de Vilagarcia, o Arosa voltou a segunda.
Noraboa, parabens, felicidades para todos.
11 de Maio do 2026, luns
Subidas en TRADICCIONS, GAUDEAMUS, BAILAMOS.
En portada festas na Torre, primeiro dia do Arosa na segunda, noraboa para todos os do pobo. Por certo o Celtiga foi un rival, tamen noraboa.
Bos dias, escomenzamos seman.
FELICES polo ascenso do AROSA
E dito esto, de que estamos absolutamente felices de que David vencese a Goliat, porque o Arosa representa en futbol a o noso pobo Vilagarcia, é o Compostela a cidade do Apostol, nada que ver cos medios, e o poderio futbolistico entre un e outro equipo. Pois ganamos.
Eso non quere decir que non podamos opinar sobre os problemas que vemos no noso equipo. SOMOS CIDADANS LIBRES. Estamos na nosa casa e decimos o que entendemos que está medianamente oscuro nas filas de un Arosa a o que queremos profundamente. Sempre hai algún que di que non é o momento de falar. ¿Porqué? Si estamos na nosa casa…outros somentes opinan pra poñernos a parir, NUNCA se lle ocurre felicitarnos, e as veces facemos as cousas ben.
Antonio e Margarita teñen ideas politicas, por suposto, nunca as esconderon, en realidade todos as temos, alguns intentan disimulalas alá eles cas suas lideiras. A politica é o millor recurso que teñen os cidadans libres para transformar a sociedade, os pobos. Os que están en contra, os que queren ser “apoliticos” son os heredeiros de Franco, os fascistas e os ignorantes.
Antonio e Margarita, NUNCA viviron da politica.
O Arosa ten problemas, unha directiva con anos facendo equipo, o fixo moi ben pero pensamos que Manolo Abalo deberia facer un analisis sobre o que seria millor para o equipo que non cabe duda traballou e traballa tanto pola sua millora.
O entrenador parecenos malisimo. E a nosa opinion.
O do nome do Arosa polo Arousa, sabemos que o tempo acabara dandonos a razon, impepinable, xa vivimos situacions parecidas, aqueles colexios de Vilagarcia, o Jose Antonio Primo de Rivera, as ruas, Yague e compañia…
VIVIMOS cara a o futuro, pero coidadiño sin esquencer o pasado, nada de Arosa y punto, todo esto trocara, cambeara, no Arosa hai unha chea de xuventude, de rapaces novos que non teñen medo a falar na lingua herdada a traves de seculos. polas suas familias e veciños.
¡Ala Arosa, por sempre e para sempre
Loli nos caballitos
Mais feliz que pouco, Loli Duran do Carril subida a un cochito das atraccions nas festas