
Onte comenzou a feira “Vilagarcía, Cidade de Libro” onde O Faiado da Memoria ten unha caseta cos seus traballos editoriais, tanto en libros, dixitais ou audiovisuais. Tamén temos algúns traballos dos nosos amigos, como Xurxo Alonso, ou da editorial Hércules.
Tamén pomos a disposición dos visitantes información sobre os nosos últimos proxectos que estamos a desenvolver e donde a xente aínda se pode apuntar e donala súa Memoria como é o documental “E todos, todos se van” sobre a emigración galega hacia Europa.
Pola tarde tivemos varias visitas de amigos e de xente que se sentiron atraidos polos paneis que colocamos arrededor da nosa caseta e que corresponden a vella exposición “A escola en Vilagarcía” que está permanentemente tanto que esté aberta a caseta como que non.
Dentro destes amigos cabe destacar a Andrea e Mon, que trouxeron consigo a Branca Trigo e Mario Obrero, poetas xóvenes pero “altamente preparados” cos que mantivemos unha distendida conversa sobre a nosa actividade. Cabe destacar delo a Mario quen falaba nun galego moi doce o que nos fixo preguntar de onde era e aquí chegou a sorpresa: non é galego, É DE GETAFE!, Madrid. Un rapaz de 22 anos quen empezou a escribir poesía aos 7 anos e aos 14 gañou o premio nacional de poesia Félix Grande co seu poemario “Carpintería de armónicos. Pero iso só foi o principio. En 2022, crea “Cerezas sobre la muerte” traballo do que estábamos falando con Vera Eikon, xusto antes de coñecelo, posto que o traballo fálanos dun cereixeiro nacido a beira dunha fosa común, cousa está que xa nos atrapou no corazón. Un traballo este que está escrito en euskera, astudianu, castelán, catalán e, loxicamente en galego, idiomas que fala fluidamente a parte do francés (que o aprendeu para ler aos poetas franceses sen precisar de traducción) e inglés. Vamos, que, pola súa edade, augurámoslle un futuro marabilloso.
Pero o mais sorprendente, para nos, é que cando xa caia a noite, nas “conversas ao solpor”, na palestra onde se trataba sobre a poesia comprometida e que estaba composta por Yolanda Castaño, Branca Trigo, o propio Mario e que moderaba a xornalista do Diario de Arousa, Fátima Frieiro, Mario recoñecía o traballo de o Faiado da Memoria, non unha, senón varias veces, e sacaba a luz a memoria de Josefa González, a carrilexa que foi vilmente asasiñada en 1937, no mesmo día do seu santo, por axudar a un fuxido que andaban a buscar. Josefa deixaba dous fillos que acabaron marchando, co seu pai, deste país. Pero iso xa é unha historia longa de contar. Pero Mario a traia tamén pola súa corta edade, 26 anos, e que a facía identica a el cos seus 22.
Iso fainos moi ledos posto que esas historias coas que podemos “aburrir” a xente, non deixando caer no esquecemento as personas permiten que esa semente caian as veces nun bo campo cheo de nutrentes e a fagan xerminar e brotar unha e outra vez para que o pasado non sirva só de nostalxias senón para marcar un rumbo de vida e poesía.
E o Faiado estaba aí, gardando pacientemente esa semente no seu canizo, horreo, horreig, biltegi, grenejo, grenier,ou granary.