Categoría: Espazos

  • Finou Ramon Mulet

    A sua dona e resto da familia o noso sentimento polo temprano pasamento de Ramon.

  • 12 de Maio do 2026, martes

    Subidas en Gaudeamus, Mulleres e Traballo é Trabanca Sardiñeira.

    Cando chegaba o mes de Maio era unha pura procesion polo bosque do colexio Filipense, ca imaxen da Virxe de Fatima, velo  moitas flores e veña a rezar.

    El 13 de mayo, la Virgen María
    Bajó de los cielos a Cova da Iria
    El 13 de Mayo, la Virgen María
    Bajo de los cielos a Cova da Iria
    Ave, Ave, Ave María
    Ave, Ave, Ave María
    Ave, Ave, Ave María
    Ave, Ave, Ave María
    A tres pastorcitos la madre de Dios
    Descubre el misterio de su corazón
    Vestida de blanco más bella que el sol
    Con dulces palabras la virgen habló

    O mes de Febreiro mentras fora o carnaval se vivia como deixaban as autoridades pertinentes, militares e civis, por suposto, a comunidade Filipense, monxas e alumnas vivian dentro do colexio os exercicios espirituais en cantidades industriais.

    Lembramolo claro, unhas con cariño e outras horrorizadas.

    Bos dias, saude

  • Trabanca Sardiñeira en festas

    Organizadas cada Agosto polos propios veciños, a foto corresponde cos premiados nunha carreira de bicicletas, as mozas facian unhas bandas bordadas que era o premio para os ganadores.

  • Maruja no rio

    Maruja e asturiana, chegou a Vilagarcia xunto a sua familia, o seu home Felix Fernandez un ferroviario comunista e fortachon. De aquela as lavadoras eran as mans das Mamás, na casa ou no rio lavaban a roupa de toda a familia

  • Ahi vamos

    Franciscanas e Filipenses, uniformadas sin tacha, co velo por suposto, e si non ibas a procesion habia castigo, por suposto, tamen nota a os pais, os citaban a unha conversa no colexio.

    Pode darse a circunstancia de que “as normas” non fosen iguais para todas, nas Filipenses o clasismo era importante.

    NON mentimos, non imos soportar que nos chamen mentirosas, o que queira ou necesite ver un pais “colorido” en aqueles tempos alá elas, pero en realidade era blanco e negro, atrasado e triste.

  • A ESCUADRA ARLEQUINADA

    Sempre co equipo, neste momento son as boas horas, tempos de alegria, pero a o longo dos tempos NON sempre e asi. Entre os xogadores do Arosa e a Escuadra existe un verdadeiro cariño que se evidencia en moitos momentos.

     

     

  • Ascenso a segunda division

    Bonito bonito, moito sufrimento, pero con final feliz. Grabamos as imaxenes para ter o que se di unha lembranza do dia en que o equipo de Vilagarcia, o Arosa voltou a segunda.

    Noraboa, parabens, felicidades para todos.

  • 11 de Maio do 2026, luns

    Subidas en TRADICCIONS, GAUDEAMUS, BAILAMOS.

    En portada festas na Torre, primeiro dia do Arosa na segunda, noraboa para todos os do pobo. Por certo o Celtiga foi un rival, tamen noraboa.

    Bos dias, escomenzamos seman.

  • FELICES polo ascenso do AROSA

    E dito esto, de que estamos absolutamente felices de que David vencese a Goliat, porque o Arosa representa en futbol a o noso pobo Vilagarcia, é o Compostela a cidade do Apostol, nada que ver cos medios, e o poderio futbolistico entre un e outro equipo. Pois ganamos.

    Eso non quere decir que non podamos opinar sobre os problemas que vemos no noso equipo. SOMOS CIDADANS LIBRES. Estamos na nosa casa e decimos o que entendemos que está medianamente oscuro nas filas de un Arosa a o que queremos profundamente. Sempre hai algún que di que non é o momento de falar. ¿Porqué? Si estamos na nosa casa…outros somentes opinan pra poñernos a parir, NUNCA se lle ocurre felicitarnos, e as veces facemos as cousas ben.

    Antonio e Margarita teñen ideas politicas, por suposto, nunca as esconderon, en realidade todos as temos, alguns intentan disimulalas alá eles cas suas lideiras. A politica é o millor recurso que teñen os cidadans libres para transformar a sociedade, os pobos. Os que están en contra, os que queren ser “apoliticos” son os heredeiros de Franco, os fascistas e os ignorantes.

    Antonio e Margarita, NUNCA viviron da politica.

    O Arosa ten problemas, unha directiva con anos facendo equipo, o fixo moi ben pero pensamos que Manolo Abalo deberia facer un analisis sobre o que seria millor para o equipo que non cabe duda traballou e traballa tanto pola sua millora.

    O entrenador parecenos malisimo. E a nosa opinion.

    O do nome do Arosa polo Arousa, sabemos que o tempo acabara dandonos a razon, impepinable, xa vivimos situacions parecidas, aqueles colexios de Vilagarcia, o Jose Antonio Primo de Rivera, as ruas, Yague e compañia…

    VIVIMOS cara a o futuro, pero coidadiño sin esquencer o pasado, nada de Arosa y punto, todo esto trocara, cambeara, no Arosa hai unha chea de xuventude, de rapaces novos que non teñen medo a falar na lingua herdada a traves de seculos. polas suas familias e veciños.

    ¡Ala Arosa, por sempre e para sempre

     

  • Loli nos caballitos

    Mais feliz que pouco, Loli Duran do Carril subida a un cochito das atraccions nas festas