
Podemos decir que nos parece que a fotografia é na igrexa de Vilaxoan, a autoria da imaxen é de Foto Moncho.


Podemos decir que nos parece que a fotografia é na igrexa de Vilaxoan, a autoria da imaxen é de Foto Moncho.

Concha, moitos anos de maestra en Vilaxoan, co tempo adicaronlle un parque creado na fachada maritima.

Subidas na Vilagarcia de Onte, O Carril e A Illa de Cortegada.
En portada Banda de Cornetas e Tambores de Vilaxoan, no Campo da Lomba, a o frente o seu Director, Jacobo Prieto fillo de Fita Bernardez e Paco Prieto.
Bos dias, saude

De Vilaxoan, compañeira de colexio nas monxas Filipenses, unha nena moi educada, que en todos e cada un dos lugares que pisa sabe estar.

Subidas en TRABANCA SARDIÑEIRA, O CASTRO E RUBIANS.
En portada, a PEÑA SOLFATO de VILAXOAN, en motos e remolques, cos medios que habia é unha chea de humor. A peña toda composta por homes, principios dos sesenta, as mulleres na casa. A dereita o Cine Cervantes, a esquerda o Restaurante Carballines.
Andaban polas ruas celebrando o antroido.
Bos dias, saude

Antonio Alejandre unha persona na que se amosa que os efectos daquela Guerra Incivil que asolou este país nos anos trinta, non rematou, para algúns, con aquel “cautivo y desarmado el ejército rojo…”. No. Cando Antonio sae da cadea, de San Simon é vaise a atopar a imposibilidade de poder traballar no seu pobo. E comenza un periplo que o vai levar de salto en salto. Non e que se poña a dar brincos para poder gañarse a vida senón que vai a traballar en boa parte das presas que se fixeron neste país.
Atrapado na emigración interior
Logo da guerra, logo de catro anos preso, Antonio quixo marchar de España. Non o deixaron, e a súa vida foi sementar pantanos do País Vasco a Andalucía

Subidas en PRIMEIRAS COMUNIONS, O RAMAL E A VILAGARCIA DE ONTE.
En portada, a dereita Emilio Faro Piñeiro, dos Faro do Freixo en Vilaxoan, un home maravilloso que nunca se avergonzou de contar a fame que pasou nun pais en que os nenos traballaban desde a mais tierna infancia, que Emilio negouse a seguir ese malvivir.Que os empresarios pagaban uns sueldos miserables. Emigrou a Venezuela donde logrou unha cualificacion que lle permitiu viaxar, ver, estudiar, consiguiu un estatus importante que aqui non era quen.
Hoxe fai coarenta e tres anos que nos deixou para sempre.
Bos dias, bó domingo.

Principios dos sesenta, fabricas con sueldos moi baixos, rapaces traballando que deberian estar no colexio, asi era este Pais. A foto corresponde a fabrica situada en Vilaxoan ATLANTICA. No Nadal, agasallaban a os obreros e a suas familias con un acto na fabrica, misa, entrega de xoguetes a os nenos das familias e a o final un pincho.