Categoría: Xeral


  • Os documentais fan XUSTICIA

    Antonio Caeiro ten na súa maleta (falamos de maleta porqué non hai mochila que resista tanta cousa) un montón de titulos que en realidade son as vidas da xente que o pasou tan mal por defender as LIBERDADES que aínda temos hoxe.

    Antonio comenzou a gravar moi noviño, cando os pais agasallárono cunha cámara de super8, foi alá polo Nadal de mitade dos anos setenta. Fixo unhas cantas curtas, que por certo non gardou, aínda que algún se conseguiu recuperar fai moi pouco tempo.

    A partir dos anos oitenta comenzou a gravar AILLADOS, que non foi outra cousa que a historia do Campo de Concentracion da ILLA DE SAN SIMÓN. Tivo a inmensa sorte de atopar aos presos aínda vivos, ELES foron os que narraron todo o que pasou na Illa, os seus sofrimentos, a fame, a miseria o medo…

    Logo de AILLADOS, viñeron A MEMORIA NOS TEMPOS DO WOLFRAM, ARDE MADRID, A VOLTA DOS NOVE, ESTA NOITE, VELADA, EL RUIDO Y EL SILENCIO, DESDE DENTRO DO CORAZÓN, ECOS DE CORTEGADA, EU TAMÉN NECESITO AMAR, REMOVENDO A TERRA, LOLA, e outras.

    As exposicións, a ducias, somentes mencionar a da ILLA DA MEMORIA, sobre San Simón e a de TEMPOS [de] GRISES sobre a TRANSICION… foron memorables.

    O mellor premio de Antonio e o traballo feito, a ssúa bagaxe, para eso non existen as estatuillas, porqué cando vemos as galas dos Goyas e outros galardóns e certámenes, el e mais eu sabemos as condicións que tivemos que afrontar para crear determinados traballos.

    POR ESO O PREMIO PARA NÓS E QUE SE PROXETEN OS DOCUMENTAIS.

    E facer xusticia a tódalas LOLAS.

     


  • 11 de Septembro do 2026, xoves

    Subidas no Carril, Familia é Bamio.

    En portada os tres irmans Rolan, nacidos no interior da provincia de Ourense, disfrutando cos seus nenos do mar da Arousa.

    Pola esquerda Tinucha, co tempo casaria con José Santiso, no medio Alfonso, no ombreiro parecenos a sua filla Chus, logo Maruja co seu fillo mais vello, Simon, por certo transcurrido o tempo foi un gran nadador. No seu mundo laboral Simon, foi policia, nunha ocasion levaba detido a un coñecido narco, de Cambados, o delincuente intentou escapar, e tirouse a o mar…¡Non sabia con quen a xogaba¡ Simon Sabariz tirouse e non lle costou nada coller o tipo. Simon foi Inspector Jefe da Comisaria de Vilagarcia, e Comisario en Compostela.

    Bos dias, saude


  • O Cartel do Festival

    Se falará de Marilyn Monroe, desaparecida para sempre o 5 de Agosto do 1962. Marilyn foi unha actriz enormemente admirada, unha porta aberta a os soños das mociñas nun pais tan triste como o que nos tocou vivir. Todo tan censurado que menos mal que non nos multaban por respirar.

    Tamen se homenaxeara a Cristina Castaño, filla de Marita Gomez, neta polo tanto de Gary e Luis Gomez, os de Vilagarcia temos moito arte e teatro, Cristina e unha actoraza, en vez de un homenaxe merece unha ducia.

    Vemonos en Lugo


  • LOLA en LUGO Elexidos para contar o que pasou

    A Seman de Cine está organizada por o Grupo Fotocinematográfico Fonmiñá e conta co apoio da Deputación de Lugo, o Concello de Lugo, a Xunta de Galicia, UNED Lugo e o Área de Cultura da USC.
    Foron presentadas 1.461 películas para a XLVIII SEMANA DE CINE DE LUGO Admitironse para a sua proxeccion na Mostra 135, entre elas a nosa LOLA.
    Esto para nosoutros xa e un medio premio.

    A XLVIII SEMANA DE CINE DE LUGO, que organiza Fonmiñá e na que colaboran o CONCELLO DE LUGO, DEPUTACIÓN PROVINCIAL, XUNTA DE GALICIA, UNED e USC.

    O dia 22 na sa Xunta de Galicia as 20 horas proxetaremos un travballo que nos leva dado unhas grandes dosis de momentos positivos, de agasallos que sentimos que Lola non os viva con nos.
    O que queira acompañarnos a Lugo o dia 22 que se poña en contacto con nos.


  • 10 de Septembro do 2026, xoves

    Subidas nos VECIÑOS, CENTROS DE TRABALLO, E LEMBRANZA DO POBO CHILENO, DA DEMOCRACIA.

    Non esquenzamos, que a escola publica mostre a os seus alumnos a HISTORIA DO QUE PASOU NO NOSO PAIS I EN TODOS.

    Que os diseños curriculares esten a o servicio da VERDADE, que os nenos aprendan.

    Imos moi mal, xusticia para a HISTORIA.

    BOS DIAS


  • DIGNIDADE para a MEMORIA de CHILE do 1973

    Mañan dia 11 de Septembro cumprense cincoenta e tres anos do asesinato non só de Salvador Allende, Presidente Constitucional de Chile, cumprense tamen do asesinato das liberdades, dos dereitos dos chilenos, a morte de Victor Jara e de tantas familias a conta do asesino Pinochet e os seus secuaces.

    Non podemos entender que pode pasar nos pobos para repetir errores de tal calibre que na actualidade, elexido polo pobo goberne Chile a extrema dereita.

    Se nos ocurre que a escola publica esquenceu unha epoca que hai que vincular a enseñanza publica, obligatoriamente, con moitisimo enfasis, en Chile, en España i en cada un dos lugares do mundo.

    Menos mobiles e pantallitas, mais historia do que pasou.

    A Victor Jara hai que homenaxealo, pero que non o financie o goberno actual de Chile, son fascistas saidos das raices de Pinochet.

    MEMORIA, DIGNIDADE, ETICA, SOLIDARIDADE CON ALLENDE VICTOR JARA E O POBO CHILENO MASACRADO NO ANO 1973.

    NON nos acostumbremos a xente que goberna Chile, NON A O FASCISMO.


  • 9 de Septembro do 2026, mercores

    Subidas en A ILLA DE CORTEGADA, OS DEPORTES CHEGARON CA ESCUADRA, TRADICCIONS, CENTROS DE TRABALLO.

    En portada, de pé, Juan Gil e a sua familia, os Pais e Lola, por certo, imposible a supervivencia de Juan sin a forza e presencia da sua muller, Lola.

    Juan foi o unico superviviente do grupo fuxido polos montes que encabezaba Rodrigo Berruete. Grupo que caiu o 16 de Febreiro do 1937, estaba composto nas ultimas horas por Manolo Limeres, Antonio Sayanes, Pilar Fernandez e o propio Rodrigo Berruete. Menos Limeres, o resto anarco-sindicalistas, verdadeiros heroes de un tempo que marcou historia, desgraciadamente non  marcou pedagoxia, como non se lee se ignora, asi logo pasa o que pasa cos informes e as evaluacions  a o mundo estudiantil. Asi tamen pasa o que pasa cando se vai a votar.

    Os bebés, nos seus cochecitos levan un movil con xogos, asi non dan a lata.

    Bos dias, boa saude

     


  • 8 de Septembro do 2026, martes

    Subidas na LOMBA, TERRA DE ARTISTAS.

    En portada na cabeceira da mesa un referente en gastronomia, en restauracion, eventos, un crack que orfanizaba vodas e calquer tipo de festival como nadie. Antonio Barca xestionou varios locais, entre eles os mais importantes O PARQUÉ ROSALIA é O CAFE CENTRAL, sempre rodeado dos millores profesionais, tanto en camareros como cociñeiras, por certo sabedes que de aquela non estaba a o alcance dos bolsillos as escolas que enseñaban este tipo de actividades, existian nas grandes capitais, Madrid, Barcelona…pero a nosa xente non contaba con posibilidades economicas para todo esto. Para ser uns verdadeiros profesionais non lles fixo falta.

    Forman parte da nosa memoria, do noso orgullo.

    Bos dias, saude


  • El viaje de vuelta de la familia Muñiz: De Argentina a Vilaxoán en busca del rastro del abuelo

    REPORTAXE – DIARIO DE AROUSA-OLALLA BOUZA
    El viaje de vuelta de la familia Muñiz: De Argentina a Vilaxoán en busca del rastro del abuelo
    Gerónimo Antonetti busca en Vilaxoán lo que quede de la historia de su abuelo, Agustín Muñiz, que emigró en búsqueda de un futuro mejor y nunca pudo volver
    Olalla Bouza
    06/09/2026
    “Me llamo Gerónimo Agustín Antonetti Muñiz y estoy buscando el lugar de nacimiento de mi abuelo”. Así se presenta. Llega de un viaje largo, desde Argentina. Es viticultor y está en España por trabajo, pero su corazón albergaba una misión mayor en este desplazamiento: conocer los paisajes que fueron la bruma familiar.
    Es una de esas tantas historias que se cuentan. Diásporas que marcan ADN. Su abuelo, Agustín Muñiz Franco, nació en Vilaxoán, en el año 1894. Cree su nieto que era el mayor de ocho hermanos y pronto puso rumbo a la otra orilla del Atlántico para, como hicieron muchos entonces- como muchos de otros lares siguen haciendo ahora- buscarse las migas que aquí eran solo migajas. Pero la “oportunidad americana” tenía otra cara, que en la juventud es más difícil de ver venir: el nunca más.

    Y lo hubo. Agustín no regresó a su tierra, pero las ondas de Vilaxoán estuvieron siempre tan presentes en él que incluso inundaron el alma de quienes nunca las conocieron: su hija y su nieto. La morriña empapaba un ritual que nunca faltaba con la llegada de los primeros rayos de sol espejándose en La Plata, que en este hemisferio suponían el inicio del largo invierno.
    En ese momento, y mientras vivió su madre, siempre recibió un paquete de su hijo mayor. “Era una encomienda muy grande de ropa para pasar el invierno”, relata Gerónimo Agustín Antonetti Muñiz, que comparte el segundo nombre con el abuelo.

    “Me lo contó mi mamá, porque ella lo acompañaba a hacer los envíos”, explica el argentino. Hubo un paquete de vuelta, el que llevó en persona “la tía Finita”, que “fue a llevarle una herencia a mamá porque le correspondía por la venta de una propiedad”. Retazos de encuentros y “saudades” de una familia separada por todo un océano. Junto a Agustín emigró también a Argentina su hermano Manolo, que trabajó en la Marina Mercante, “era un viajero incansable” y sí pudo visitar Vilaxoán. Como ahora su sobrino nieto, cuyos pies pisaron un paisaje ya muy distinto al que su abuelo conoció, en la búsqueda de su rastro. “Quiero saber dónde nació mi abuelo, si su casa existe o no”, explica. Y, en el caso de que aún hubiera familiares en la zona, “poder decirles que todavía existimos en Argentina. Quien pueda aportar algún dato, puede dirigirse a este medio por mail  aportar algún dato,  (vilagarcia@diariodearousa.com) o teléfono (986565625). mientras vivió su madre, siempre recibió un paquete de su hijo mayor. “Era una encomienda muy grande de ropa para pasar el invierno”, relata Gerónimo Agustín Antonetti Muñiz, que comparte el segundo nombre con el abuelo.

    Los datos en los registros
    La casa aparece en los registros con la dirección del número 22 de A Comboa. Agustín Muñiz Franco, que falleció en los años 50, era hijo de Félix Muñiz Varela y Ramona Franco Castelo; nieto de Francisco Muñiz Rodriguez, de Manuela Varela Santiago, de Joaquín Franco Rial y de Teresa Castelo. Su hija fue Dora Muñiz, madre de Gerónimo, quien es “el custodio de las cenizas de mi abuelo y de mi madre. Creo que se merecen que yo haga esta visita y búsqueda. Gran parte de lo que tengo se lo debo a ellos”, explica. En sus días por Vilagarcía y Vilaxoán visitó varios puntos y habló con todo aquel que quiso escuchar su historia. “Un hombre me dijo una frase que se me quedó grabada: Que Buenos Aires es la quinta provincia gallega”. Razón no le falta. Las estadísticas señalan que un 41,80% de los millones de españoles que pusieron rumbo a América Latina a principios del siglo XX eran gallegos. Vilagarcía era uno de los principales puertos de salida. El viaje duraba unas dos semanas. La vuelta, para Agustín, tardó más de cien años.

     


  • 3 de Septembro do 2026, xoves

    Subidas na TORRE-TRABANCA, OS DEPORTES CHEGARON CA ESCUADRA, GAUDEAMUS IGITUR.

    En portada, Lolita e Lito, familia Ramos Cascallar con os seus fillos.

    Os do Faiado sentimos o que está a vivir o pobo de Ceuta, pero o sentimos sin dramatizar, esto tera solucion. A fame, o abandono, o desinteres, o clasismo, a insolidaridade dos europeos, esto e mais dificil de solucionar.

    A ver eses sentimentos catolicos-nacionais dos concentrados onte, que teñen fillos que non estamos libres de que as situacions revirtan.

    Desde eiqui, pedimos solucions para eses nenos e nenas tirados nas ruas de Ceuta. Que se respeten os DEREITOS HUMANOS. Que o mundo esta cheo de galegos emigrantes

    Bos dias,