Unha perdida importante non só para a sua familia, Manolo era a persoa que mais lembranzas gardaba do pasado do seu pobo, do Carril, de Cortegada, a sua cabeza era un privilexio, aparte do boa xente que era.
A sua memoria de neno, de adolescente de enamorado, de Pai, de Abó, queda grabada no Faiado da Memoria, non fai moito tempo que grabamos a Manolo, ibamos falar de emigracion e….falamos de todo. Era un bó conversador, disfrutaba lembrando, contando…Sempre tiña presente a sua xente, a os que faltaban e a os que estaban.
Un ebanista de primeira, un restaurador maravilloso, o pobo de Carril debe a Manolo e a sua querida Josefa a restauracion dos cabezudos, dos enanos que saen nas festas polas ruas.
Manolo tiña os seus anos pero era sabiduria pura, natural.
Para o FAIADO DA MEMORIA, hOXE E UN DIA DE LOITO.
A os familiares, unha aperta de orfandade e sentimento.
Deixa unha resposta