Categoría: Terra de Artistas


  • O Kiosco de Armando

    Sempre estará no noso corazon, o kiosco e o seu propietario, Armando Castro. Na foto vemos a unha artista vilagarcian, Maite Fiuza, unha voz maravillosa, do Durans, a o seu caron unha das fillas de Armando


  • Parabens a Casalderrey polo seu cumpreanos

    En Teatro Cervantes – 9-4-1960 tocando “El Sitio de Zaragoza” en el Concurso La Voz de Vigo “Buscando Artistas” con el rudimentar guitarmoniun, pués como podeis observar la armónica aún era presa con un cordel… Sólo mas tarde idealizé el soporte mas confortable.
    Comentario por José Manuel Casalderrey (02-09-2009 15:08)
    Creo que fué la primera vez que vi una actuación en directo de esta combinación de instrumentos: armónica y guitarra
    Comentario por Paco Salgado (02-09-2009 17:16)
    José Manuel Casalderrey, con absoluto dominio del guitarmónium, hacía una interpretación magistral de la Fantasía Militar ?El Sitio de Zaragoza?, de Cristóbal Oudrid. La fotografía recoge el momento correspondiente a un acorde en ?LA mayor?.
    Comentario por Roberto Núñez Porto (09-09-2009 14:44)
    Gracias Roberto.
    Cuanto al acorde debo hacer una pequeña corrección: el acorde con la mano és de “La mayor” .
    Entretanto,por causa de la cejilla en el tercer traste el acorde que estaba siendo tocado en aquel momento, era, si no me engaño, “Do mayor”.
    Pero son siempre muy simpáticos tus comentários no “Faiado”.
    Comentario por José Manuel Casalderrey (09-09-2009 21:40)
    Efectivamente, con la cejilla en el tercer traste -aunque la posición de los dedos es de ‘LA mayor’-, el acorde corresponde a ‘DO mayor’. No había reparado en la cejilla. Acepto la corrección, como no podía ser de otra forma.
    Comentario por Roberto Núñez Porto (10-09-2009 01:04)
    Genial aquél “Sitio deZaragoza” interpretado por tí con unos instrumentos tan sencillos,ponía la piel de gallina.No olvides decirle a Hildita q se ponga en contacto conmigo,tengo fotos para mandarle y no sé su correo,además me encantará hablar con ella.Bicos a todos.
    Comentario por Isabel Garrido Castromán (10-09-2009 19:57)


  • Zarzuela no pobo

    A zarzuela, inclusive a opera, ocupou en Vilagarcia un espacio importante da man de Urioste e Manolo Rey, eles facian que un xenero minoritario o coñecese todo un pobo.


  • Amigos da musica

    Como aquí hay mucho personal y algunos no los conozco y de otros no me acuerdo del nombre, indicaré por filas a los que creo conocer.
    Abajo y de izquierda a derecha Enrique Blanco, Avelino Campos, Juan José Porto, D.Marcelo, Rufino Sáez, Rañó y un Fdez. del Zapato Americano.
    En la fila del medio, otro Porto, José M.Lorenzo, Daniel Martinez, José Mesejo,otro Fdez. Vega del Zapato Americano, Roque Varela, Carlos Moya, Pepiño Martinez, Carlos Carabeleiro, José López y Rodolfo Blanco.De la fila de arriba conozco alguno pero no recuerdo los nombres, a ver si algún compañero lo completa.
    Comentario por Cándido (02-08-2011 21:02)
    En el centro de la fila superior, el chico rubio de la Frutería Islas Canarias (¿Juan Mari? ), y el que esta a la derecha, me recuerda a Amadeo Abalo.
    Comentario por luis (03-10-2011 10:27)
    El quinto de la parte superior soy yo
    Comentario por Manuel Morales Fontanes (03-10-2011 10:49)


  • Orquesta CORTEGADA

    El primero por la derecha en la fila de arriba es Jose Nogueira Charlin( batería),el tercero por la derecha su hermano Valentín ( Trombón),el segundo por la derecha en la fila de abajo es Jose Luis Prado ( saxo).Estos tres vecinos de Vilanova de Arousa .
    No sabemos el año en que fue tomada esta foto,creemos que puedes ser en la decada de los 60.

    Si alguien puede ayudar a identificar al resto de componentes…

    Comentario por GLORIA AGEITOS.


  • No centro, Urioste

    Sentado xunto a pianista Pura Ramos que sigue a ser a memoria viva de aquel tempo de cultura na vila.


  • Roberto Nuñez lembra a Bua

    Ahora, si me lo permitís, quisiera hacer una pequeña semblanza de mis comienzos como intérprete de armónica: ?A principios de los años ?50, cuando tenía 7 u 8 años, empecé a tocar la armónica -una O Fado Portugués, de la marca Hohner, que era la más usual en aquella época-, con razonable habilidad, en casa o en la calle, con algunos amigos del barrio, entre los que se encontraba Juan Búa ?Caballo loco?. Pero, a mediados de la década, un buen día anuncian un festival a beneficio de Cáritas en el Salón Parroquial. Era la primera vez que asistía a un evento de aquellas características, y estaba muy emocionado. Recuerdo que el local estaba a rebosar; y yo, sentado en mi silla, esperaba impaciente el comienzo del espectáculo. Se apagaron las luces del local, quedando iluminado, únicamente, el escenario. El presentador anuncia las actuaciones que vamos a ver, y entre ellas hay dos hermanos intérpretes de armónica: ?Los Madrileños? (conocidos peluqueros de señoras). Bien, salen al escenario y el mayor de ellos dice: Sabemos que hay un niño entre el público que toca muy bien la armónica, se llama Eduardito Campos. Y lo invitaron a subir. Aquel niño tan pequeño, en edad y estatura, empezó a tocar la armónica y, dentro de sus limitaciones, lo hizo francamente bien. Y le aplaudimos mucho, muchísimo. A continuación, ?Los Madrileños? nos deleitaron con unas interpretaciones francamente buenas, a pesar de que las armónicas diatónicas, al carecer de gama de sostenidos, condicionan mucho la expresión musical. De todos modos, fueron la actuación estrella; y la ovación que les dispensamos fue apoteósica. A partir de aquel momento inolvidable, decidí que algún día yo también subiría a un escenario y me aplaudirían?. Gracias por vuestra paciencia.

    Comentario por Roberto Núñez Porto (08-08-2009 20:50)


  • Trio de ARTISTAS

    A dereita Juan Bua da Caldihuela, un apasionado da musica e das peliculas de vaqueros, no centro, Roberto Nuñez, compañeiro e amigo de Bua, a esquerda Jose Manuel Casalderrey.

    En el “local de la Parroquial”, en 2 de febrero de 1955, Juán Búa (“Cabalho Loco”)a la derecha, Roberto Nuñez al centro y yo participando de algún concurso, talvez del Colégio León XIII, no me acuerdo ahora.
    Comentario por José Manuel Casalderrey (02-09-2009 15:23)
    Parece increible pero estó ocurrió hace 54 años. Esta actuación yo no la recuerdo. Mi primera imagen de José Manuel, Roberto y Juan corresponde a tres adolescentes y no a tres niños como aquí.
    Comentario por Paco Salgado (02-09-2009 17:20)
    Paco, en aquellos tiempo, teniamos solo ocho años, por lo tanto tanto tu como yo,ni idea de esta actuación.
    Lo logico, seria que empezasemos a asistír a estos festivales a partír de los trece o catorce años.
    El primero al que asistí en el local parroquial, fué en el que debutó la “interprete” de “Maniquí”.Tambien me acuerdo que en este festival,sortearon una cesta de Navidad, y me tocó a mí.
    Comentario por luis (02-09-2009 19:30)
    Luis, ¿te acuerdas de la letra de “Maniquí”?
    Comentario por Paco Salgado (02-09-2009 22:49)
    Paco, me acordaba solo de la primera estrofa, pero menos mal que con este invento localizas lo que quieras con un poco de paciencia.
    Menos mal que en el salón de Acción Catolica no habia censores, pues si piensas en la posible escenificación de esta letra, seguro que pasaba de 4 (Gravemente Peligrosa), hasta diria yo que podia llegar al 6 (Condenados al fuego eterno).

    Maniquí, maniquí,
    Veleta, coqueta nací
    Maniquí, maniquí,
    Soy fría, muy fría, de aquí

    Soy del bazar de un gran modisto, famoso en París,
    La maniquí que viene a España, hermoso país
    Con mi elegancia propaga, las novedades del bazar
    Y yo voy con los españoles a flirtear.

    Maniquí, maniquí,
    Veleta, coqueta nací
    Maniquí, maniquí,
    Soy fría, muy fría, de aquí

    HABLADO: Dicen que soy fría, ¿usted lo cree?
    Pues yo no, no creo que sea fría.

    Dicen que soy una muñeca de igual condición
    Que un maniquí de blanca cera, de mimbre o cartón,
    Porque fingiendo gran amor, con un acento, encantador,
    Y yo voy como las abejas, de flor en flor.
    P.D.Por el momento bien,a espera de una llamada telefónica la proxima semana.
    Comentario por luis (03-09-2009 16:09)
    Luis, escuchar esta canción en aquella época tenía que ser, por lo menos, pecado mortal. Y si lo confesabas, no quiero ni imaginar la penitencia.
    Bueno, referente a esta fotografía, no os podéis imaginar la sorpresa cuando la recibí en un e-mail de Marga. Me estremecí de los pies a la cabeza. No tenía ni la menor idea de dónde había salido aquello, ni dónde estábamos tocando; y, en un principio, hasta dudé de quiénes eran mis dos colegas. Marga me lo aclaró inmediatamente: José Manuel Casalderrey y Juan Búa “Caballo Loco”. Sigo sin acordarme de aquella actuación. ¡Qué tiempos aquellos! De pantalón corto y, como se puede apreciar, todavía no existía el ‘Tergal’.
    En otro lugar de este blog ya le agradecí a Casalderrey este regalo inesperado, pero realmente extraordinario.
    Comentario por Roberto Núñez Porto (04-09-2009 01:19)
    Yo de la canción solo me acordaba de la parte de: soy fria muy fria de aquí.
    Y Luis y Roberto tiene razón esto tenía que ser más que 4, tal vez deberían haber inventado: 4R (gravemente peligrosa con reparos)o, la propuesta de Luis: 6 (condenados al fuego eterno)
    Y además teniendo en cuenta que esto fué ¡en el Local Parroquial!.
    Referente a Casalderrey yo también recibo sorpresas, ayer me ha enviado una foto de mi mujer con los padres y la hermana de José Manuel, en el año 60.
    Comentario por Paco Salgado (04-09-2009 16:04)


  • Loli Crespo en Cambados, a terra de Matilde Vazquez

    Co cartel que anuncia o concerto de Loli, a voz a referencia no xenero da zarzuela que temos na actualidade, acompañamos as fotografias de Paquita, nacida no Carril. Paquita, lembrada tal e como se coñecia “A Tiple” foi primeira figura da zarzuela e o teatro na Vilagarcia dos anos trinta e coarenta. A sua voz ainda oxe e lembrada por quenes a escoitaron. Paquita era do Carril.
    cantante de voz preciosa en outros tempos, tamen a de Matilde Vazquez, de fama internacional, actuou nos millores escenarios do mundo.

    Paquita, ” A TIPLE ” do Carril, tamen viveu na Torre, na costa da Golpelleira, estaba casada con Insua, empregado do banco Hispano, tiñan un fillo que lle chamaban ” O Pelitos ” que estudio na academia RIOS e estaba enfermo dos nervos.
    Quedou viuva moi nova, no ano 1947 que casuamente estabase a celebrar a MISION, faciase no Porto ( A TORRE ) na casa de josé Bouzada, pai si no me engano de Javier Bouzada o noso blogueiro,en dita casa estivo naquel tempo a escola das nenas.
    Paquita que era unha beldá e tiña unha voz divina,cantou na MISION nese ano, polo que foi moi criticada, daquela as viuvas tíñanse que ” enterrar ” co finado ¡¡ porriba de caldo sopas !!
    Comentario por lolita camiño (20-12-2009 22:47)
    Carril, 31de agosto de 1915/ Barcelona, 27 de julio de 1995

     

     

    Nació en Carril el 31 de agosto de 1915. Siendo pequeña, su familia se dio cuenta de que tenía una voz algo fuera de lo común para cantar. Más de una persona de Carril y de Vilagarcía opinaba que tenía unas extraordinarias cualidades vocales.

    Sus padres eran Clotilde Cambre Martínez y Félix Martínez González. El padre emigró a América y nunca más se supo de él, quedando su madre a cargo de sus cuatro hijos: Paquita, Enrique, Manolo y Gertrudis. Su madre no tenía medios económicos de ningún tipo para costear la educación de la voz de su hija mayor. Pero tanto ella como sus hijos vivían con su hermana Elena y con su cuñado Enrique, quién si disponía de medios para costear la educación de su sobrina en Madrid.

    Su tío Enrique, quién no tenía hijos, hizo todo lo posible para que su sobrina Paquita fuese al Conservatorio de Madrid, y allí pudiese educar su voz y se formara en la carrera del canto. Todos sus intentos para convencerla no tuvieron éxito alguno. No admitió ninguna clase de sugerencias ni de consejos, resistiéndose a avenirse a razones de ningún tipo porque se había enamorado de Emilio Insua Álvarez, quién trabajaba en el Banco Hispano Americano.

    Algunos amigos y amigas, tanto de ella como de su novio Emilio, le decían que estaba cometiendo un gran error porque podía estar desperdiciando una gran oportunidad.

    Después de no avenirse a razones ni escuchar consejos de ningún tipo, se casó muy joven con Emilio en secreto sin que sus familiares supieran absolutamente nada, hasta que el matrimonio fue hecho oficial.

    En plena Guerra Civil, tiene ido a visitar a su marido a los frentes de Burgos y de Teruel.

    Quedó viuda en el año 1946 con dos hijos, y desgraciadamente como otras muchas personas tuvo que buscarse la vida en unos tiempos no precisamente fáciles. Durante unos dos años trabajó con el Doctor Montes, amigo de su marido. Por mediación de una paciente de la clínica de Don Jaime se fue a trabajar a Madrid a un colegio que dependía de la Falange y cuyo nombre era Salud de la Vieja Guardía.

    Después de haber estado en Madrid durante dos años, se instaló de forma definitiva en Barcelona, trabajando siempre de cocinera en un colegio internado de la zona de Sarria, el cual al menos en un principio también dependía de la Falange. Se jubiló en este colegio en el año 1980.

    Falleció en Barcelona el 27 de julio de 1995.

    Comentario por manuel martinez abalo (07-01-2010 17:40)

     

    Actuou nos anos corenta no Cervantes

    Matilde Vázquez vivia no baixo da casa que ainda hoxe se conserva ó lado dos comedores de Cáritas, donde oxe hai unha bolera. Chamábanlle “Matilde, a panadeira” porque os seus pais tiñan unha panadería. Cando nena era moi cantarina. A xente parábase cando a oian cantar, Ricardo Urioste fixouse nela, tramitoulle a escola de canto en Madrid… e de ahi a o estrelato total.

    Foi unha cantante de zarzuela internacional. Soprano. Protagonizou varias películas nos anos trinta e corenta, como “Prim” de José Buchs, en 1930, “Dona Francisquita” de Hans Behrendt, no 34, “La última falla” de Benito Perojo, en 1940, entre outras.

    Pero nunca se esquenceu de Vilagarcia e dos seus amigos como o demostra a adicatoria da fotografía que mostramos aquí.

    O Arquivo conta cos arquivos de varios temas interpretados por Matilde.

    Ainda que habia nacido en Cambados, ela decia que era de Vilagarcia, sempre nos levou no corazon.
    Comentario por faiado (13-06-2009 04:34)

     

    Loli Crespo, voz potente, armoniosa e dulce, actua no Auditorio de Cambados o proximo sabado, acimpañada pola Banda de Musica de Castrelo, Non perder a ocasion de escoitala, merece a pena, será un concierto maravilloso como todos os de Loli, todo un luxo voltar a escoitala

     


  • Grupo musical

    O solista creemos que se trata de Juan José, e a sua esquerda creemos que pode ser Mingos Sampedro, estamos abertos e dispostos a asumir errores.