O faiado: Espazos

¡Xa estamos de Volta!




Cumplindo o prometido, xa estamos aquí.
Para comenzar tres espacios novos: Os toros en Vilagarcía, unha rareza, as obras, esa historia de nunca rematar e o comenzo de Fexdega. decenove fotografías que ilustran eses espacios da memoria. A amplia recollida de material gráfico destes días permítenos abrir novos espacios e/ou aumentar os xa existentes. De momento apostamos por abrir ventás antes de aumentar os contidos das xa existentes.
De tódalas formas sería importante a opinión de vostedes por se lles gustaría reforzar algún dos apartados xa existentes. Todo se informaría no apartado principal. De momento disfruten destes novos espazos.

Mauthausen e o Arquivo Social da Memoria




Dentro das súas actividades ao Arquivo Social da Memoria encomendóuselle a tarefa de buscar datos sobre as familias vilagarciáns que tiveran un familiar nos tristemente celebres campos de concentración nazis.

A cuestión era buscar posibles fillos desas personas que faleceran nos campos e que fosen menores de 21 anos no momento da morte dos seus proxenitores, xa que o goberno francés lles concede unha axuda duns 27.000 ? polos padecementos sufridos polas súas familias.

A falta dos datos que ainda nos ten que aportar o Rexistro Civil da Vila, a día de hoxe (18 de febreiro e 2009), e logo de ter consultados os libros de nacementos das parroquias de Vilaxoán e O Carril, temos identificados a tres dos falecidos dos que, dous deles, temos localizados as súas familias.

Os nomes e datos de vida das cinco personas son:

José García Rodríguez de O Carril
nacido o 12 de abril de 1912
morto en Mauthausen o 15 e outubre de 1941

Antonio Quintáns Romero de O Carril
nacido o 5 de maio de 1909
morto en mauthausen o 19 de marzo de 1942

Francisco Varela Loureiro de (supostamente) Trabanca Sardiñeira (pode ter fallos no nome)
nacido o 15 de novembro de 1896
morto en Mauthausen o 6 de abril de 1941

Ramón Díaz Ribas de Vilaxoán
nacido o 15 de outubro de 1887
morto en Mauthausen o 27 de xaneiro de 1941

Antonio Lamas Jueguen de Vilaxoán
nacido 0 9 de agosto de 1912
foi o único que foi liberado do campo de Buchenwald (Alemania)

O día 17 de febreiro celebrouse unha xuntanza entre as dúas familias localizadas e os medios de prensa:

O Faro de Vigo, nun artigo escrito por Juan Fernández, titula, Una historia para los invisibles

No Diario de Arousa, Montse Fajardo escribe, Francia libera los recuerdos de Balbina, na sección de Vilagarcía

E en La Voz de Galicia e firmado por Roi Palmas, dous artigos: Francia salva la memoria arousana del exterminio nazi e Antonio Lamas fue uno de los liberados de Mauthausen.

A marxe dos vilagarciáns, outras personas da comarca sufriron padecemento e/ou morreron neses campos de concentración. Son o caso de,

Ramón Garrido Vial de O Grove (alias León Carrero Mestre) nacido o 24 de maio de 1915 e liberado en Allach 0 30 de abril de 1945

Antolín Rodríguez Abad de Vilanova de Arousa, nacido o 19 de outubre de 1912 e morto en Mauthausen o 10 de xaneiro de 1942

José Callón Peón de Ribeira, nacido o 13 de otubro de 1913 e morto en Mauthausen o 19 de febreiro de 1943.

Silvestre Albite Miranda de Ribeira, nacido o 5 de setembro de 1912 e morto en Mauthausen o 9 de novembro de 1941.

Francisco Caamaño Fernández de A Pobra do Caramiñal, nacido o 3 de decembro de 1907 e morto en Gusen o 3 novembro de 1941.

Juan Cameán San Isidro de A Pobra do Caramiñal, nacido o 1 de novembro de 1910 e morto o 29 de outubro de 1941 en Hartheim.

José Millán Martínez de A Pobra do Caramiñal, nacido o 29 outubro de 1915 e morto o 15 de xaneiro de 1942.

José Mínguez Castro de A Pobra do Caramiñal, nacido o 11 de marzo de 1908 e morto o 10 de xaneiro de 1942.

José Naveiro Couso de A Pobra de O Caramiñal, nacido o 19 de marzo de 1911 e morto en Hartheim o 18 de decembro de 1941.

Marcelino Ríos Outeiral de A Pobra de O Caramiñal, nacido o 7 de novembro de 1914 e liberado o 5 de maio de 1945 de Mauthausen.

Francisco Mendoza Coto de A Pobra de O Caramiñal, nacido o 21 e febreiro de 1912 e do que se descoñece o seu destino.

Na base de datos do Ministerio de Cultura tamén podemos atopar xente de Pontevedra, Boiro, Noia, Corrubedo, Vigo, etc

Perdoen as Molestias




Por motivo da grande cantidade de fotografías recibidas nos últimos días atopámonos ocupados a tempo total no escaneado deste material.

Por iso nos está sendo difícil a actualización do blog de forma diaria tal como era a nosa intención unha vez que comenzamos a preparar este espazo.

Por iso esperamos de que os que nos visitan dunha forma asidua nos poidan perdoar. O vindeiro xoves, 19 de febreiro, esperamos ter actualizado o blog con abundante material para poder compensar esta espera.

Gracias e permañezan atentos a pantalla. Enseguida estamos con vostedes.

O Arquivo Social da Memoria de Vilagarcía

O




Gracias a cantidade de fotografías que vostedes están cedendo o Arquivo Social da Memoria, e esperamos que sexan moitas máis, podemos realizar espacios monográficos adicados a distintas localizacións de Vilagarcía. Distintos puntos de vista dun mesmo lugar.

Vamos a comenzar por un dos lugares emblemáticos da Vila. Aquel do que todos falan e que uns poucos poden decir hoxe que o viron e que o disfrutaron.

Un lugar que serviu para recibir a moitos visitantes ilustres e viaxeiros camiño da cidade Santiaguesa, que despediu a moitos camiño dun porvir máis alá do mar.

Estamos a falar do “muelle” de ferro. Esa extensión de Vilagarcía que se abría catrocentos metros sobre o mar. Parecía que invitaba a xente a pasar. Que servía tamén para realizar un paseo dominical. Contemplar unha posta de sol. “Ir a velos barcos” que chegaban.

A mediados dos sesenta este, que xa era un emblema de Vilagarcía, desaparece “en ben do progreso”. Pouco a pouco Vilagarcía, a pesar de nacer e crecer desde o mar e co mar, comenzaba a alonxarse del.

Quédannos hoxe, para o recordo, aquelas imaxes que gardaron os fotógrafos, que serviron para imprimir centos de postais, que recolleron cámaras de aficionados que ían a “retratarse” a ese peirao, o “muelle” de ferro.

foto donada por Teresa Briones

Personas inesquencibles




Neste pobo, como en todos, quedaron gravadas na nosa memoria moitos persoeiros. Homes e mulleres que conviviron con nos, e que fai tempo que se foron para sempre. Imposible recollelos aqui a todos, pero seguro que os poucos que recollemos, faranos agrandar as retinas.

Como exemplo traemos na portada deste artigo a Don Xosé Moreira Casal. Sempre temos que decir o mesmo, o médico dos pobres, o amigo dos máis humildes, por vocación e tamén por convición.

Cando se facía unha recollida oral, sobre a etapa da Segunda República e se lle preguntaba a xente “¿Teu pai en que partido estaba?” Eles sempre respostaban o mesmo: “Meu pai non era político, meu pai era de Don José Moreira”.

Co seu cabalo blanco, Lucero, recorría as corredoiras polas aldeas máis intransitables, a calquera hora do día ou da noite. Visitando enfermos, sen cobrar, a veces deixando cartos nas casas mais humildes que non podian costear as mediciñas.

Don José tivo o enterro máis grande coñecido neste pobo. Saltáronse todas as normas e protocolos dos enterros porque foi levado a hombros hasta o mesmo cimeterio. Logo hubo multas e inclusive detencións. A xente deulle igual. Queríanlle e demostráronllo.

A foto foi donada pola súa filla Maruxa.