Antonio Caeiro ten na súa maleta (falamos de maleta porqué non hai mochila que resista tanta cousa) un montón de titulos que en realidade son as vidas da xente que o pasou tan mal por defender as LIBERDADES que aínda temos hoxe.
Antonio comenzou a gravar moi noviño, cando os pais agasallárono cunha cámara de super8, foi alá polo Nadal de mitade dos anos setenta. Fixo unhas cantas curtas, que por certo non gardou, aínda que algún se conseguiu recuperar fai moi pouco tempo.
A partir dos anos oitenta comenzou a gravar AILLADOS, que non foi outra cousa que a historia do Campo de Concentracion da ILLA DE SAN SIMÓN. Tivo a inmensa sorte de atopar aos presos aínda vivos, ELES foron os que narraron todo o que pasou na Illa, os seus sofrimentos, a fame, a miseria o medo…
Logo de AILLADOS, viñeron A MEMORIA NOS TEMPOS DO WOLFRAM, ARDE MADRID, A VOLTA DOS NOVE, ESTA NOITE, VELADA, EL RUIDO Y EL SILENCIO, DESDE DENTRO DO CORAZÓN, ECOS DE CORTEGADA, EU TAMÉN NECESITO AMAR, REMOVENDO A TERRA, LOLA, e outras.
As exposicións, a ducias, somentes mencionar a da ILLA DA MEMORIA, sobre San Simón e a de TEMPOS [de] GRISES sobre a TRANSICION… foron memorables.
O mellor premio de Antonio e o traballo feito, a ssúa bagaxe, para eso non existen as estatuillas, porqué cando vemos as galas dos Goyas e outros galardóns e certámenes, el e mais eu sabemos as condicións que tivemos que afrontar para crear determinados traballos.
POR ESO O PREMIO PARA NÓS E QUE SE PROXETEN OS DOCUMENTAIS.
E facer xusticia a tódalas LOLAS.
Deixa unha resposta