José Maria era fillo da miña Tia Maruja, a irman preferida do meu Pai, cando eu nacin, miña tia estivo presente no parto, comentaba a sua alegria de qué o que nacia (de aquela non se sabia con anterioridade si era neno ou nena)viña a o mundo o mesmo dia que ela, estaba de cumpreanos o 27 de Febreiro, por certo o mesmo dia que se enterraria cinco anos mais tarde.
O que lembro de Maruja, eran os bicos que me daba na sua cama na ultima etapa da sua vida, meu Pai procuraba levarnos cada domingo a vela, el iba cada dia, nunca esquencerei os seus sollozos cando ela se foi para sempre.
Logo, crieime ca total indiferencia dos meus primos os Conde-Teijeiro, nunca se ocuparon de facerme caso, claro me levaban moitos anos, José Maria dez anos, Lolo, trece….nin me miraban, cando pasou o tempo, esa fria relacion voltouse algo irritante, aquela nena abrazou unhas ideas politicas distintas a familia, toda a miña familia mais cercana do Carril eran moi conservadores, nunca entendin como logo de botalos de Cortegada, podias admirar a os Borbons, son moi torpe hai cousas que superan a miña pequena intelixencia.
Sacando a miña aboa Pepa e a Mercedes, nunca me sentin querida. Bueno, eu, tampouco fun moi afectiva, pero en dias como hoxe, os sentimentos afloran, as reflexions nos invaden.
A meu curman Jose Maria esa aperta forte que nunca nos dimos.
Por suposto a Maria del Carmen, Ana e Barbara, as que non coñezo.
Deixa unha resposta