Categoría: personas recordadas


  • Primeiras festas sin Daniel Espiño

    Es el bautizo de mi hermano Jorge.Al fondo y de pie están mi hermana María Josefa y mis tíos, Pilar y Ramón. A continuación y con Jorge en brazos, su madrina Matilde, mi hermano Miguel, Luis Corbacho, mi padre, la niña no la reconozco, Óscar (el padrino) y por último, mi tío José. Los padrinos eran de El Vento y mi padre siempre tuvo debilidad por su primo Óscar. En la actualidad todavía tenemos contacto con sus hijos y algunos nietos. Un saludo cariñoso para todos ellos. Don Daniel, que era muy jovencito en la foto, es un “crack” como persona.
    Comentario por Lidia de la Torre (18-07-2010 15:08)


  • Imborrable O Manso

    El Manso con su mujer hermana de mi madrina Amalia, la de atrás es su hija cecilita el pequeñ@ no me doy cuenta quien es y la que esta delante con su padre es marujita que fue algo muy especial para mi en mi adolescencia.
    La inmensa alegría que me e llevado al ver esta foto.le agradecería al anónimo que mando esta foto si es que sabe algo de esta familia me lo comentara.
    Comentario por luis paz (07-07-2011 21:29)
    Creo que estais en un error, es cierto que este señor es el “manso” pero no es el que toca el acordeón, pues ese es su hermano que vive en Cambados.
    Este “manso” vivía en Vilaboa con su mujer y sus hijas.
    De las hijas Cecilita y Marujita sólo puedo decir que las veo alguna vez en la Iglesia de Sobradelo o visitando el cementerio tambien de Sobradelo, creo que aún viven en Vilaboa.
    Comentario por anonimo (18-07-2011 13:33)
    adme un favor anonimo ,quieres darles si ves a marujita y cecilita mis recuerdos a ambas, de parte del primo de sus primos manolito y amalita, luis paz. gracias te lo agradecere.
    Comentario por luis paz (20-07-2011 22:11)
    Hola anonimo,yo soy la nieta de Avelino el Manso hija de Marujita, decirte que mi abuelo Avelino tocaba el acordeon, de echo tenia un grupo llamado ” el manso y sus muchachos”. Salvador es el tio de mi madre y vive en Cambados y tambien toca el acordeon.
    Comentario por Sandra (08-08-2011 22:26)
    Hola Luis Paz, soy la hija de Marujita la mansa, tus saludos han sido dados y recibidos con mucho cariño y con ganas de saber de tí, mi madre quiere ponerse en contacto.
    Mi correo es: sandraychepe@hotmail.com
    Comentario por Sandra Señorans (08-08-2011 22:31)
    Anonimo,si estás en un error.
    Sandra la nieta de Avelino, acaba de confirmarlo.
    Me acuerdo como si fuese hoy, de “Manso” el que está en la foto, tocando el acordeón con su grupo “Manso y sus Muchachos” , al que algunos amigos y compañeros de la época le llamabamos cariñosamente al grupo “Manso and his boys”.
    Durante dos años y durante toda la temporada de invierno, estuvo actuando todos los domingos en el Balneario de la Playa Compostela.Sin duda tocando el acordeón.
    Un cariñoso recuerdo por los buenos ratos que nos hizo pasár.
    Comentario por l (18-09-2011 23:26)
    Yo lo confirmo el señor Avelino Cores Robado fue un gran musico hacia hablar el acordeon iva a las bodas y aunque se comiera poco la diversion estaba asegurada mis felicitaciones a toda su familia . un abrazo
    Comentario por Carmen Romero Santos (26-02-2015 11:57)


  • UNHA LEMBRANZA PARA MERCEDES

    Nós, os do Faiado, non somos nada crentes, mellor dito, non somos crentes, isto sirve para decir que nos criamos nos valores absolutos da fe católica, como era nun tempo en que nos inculcaban e impoñian todo isto, desde as mesmas familias, pero co tempo tomamos outras vías.

    Entón, onte, 4 de agosto, asistimos aos oficios celebrados na memoria de Franco Nartallo, para acompañala familia neses duros momentos. O cura titular de Vilagarcía, José Torrado, non estaba presente. Oficiou o sacerdote Ernesto Gómez Juanatey, que para nos, tan distantes de todo o que nos rodeaba, foi un pracer.

    Un pracer por ver a Ernesto, pola familia a que pertenece, un pracer por lembrar a súa avoa Mercedes, aquela avoa que levou a Ernesto media vida da man. A súa nai, Isabel, traballaba, e ela era a encargada de coidar a Ernesto, aquela muller tan positiva, con carácter, si, pero toda unha mamá, toda unha avoa que adoraba a o seu único neto.

    En Vilagarcia nunca, na memoria contemporanea da vila, houbo un sacerdote nacido na propia vila.

    Un cura novo, sensato, sen dúbida vocacional, moi vocacional.

    Gústanos tanto Ernesto! Coñece e o coñecen, o respeto polos seres humanos NON o confunde cos bolsillos cheos ou valdeiros dos seres humanos.

    Lembramos a Mercedes.

     


  • Na memoria de TODAS E TODOS

    A fotografia recolle a Lola, filla de Angelica, esta ultima foi a leiteira de media Vilagarcia e do todo Carril, viña a diario desde a sua aldea, a repartir aquela leite que nunca dou problemas a nadie é que sin duda alimentou a nosa infancia


  • Rosalia e Jose Domingo

    Familia Gonzalez Genova, Rosalia e Pepe.

    Natural de Marcón, aprendeu en Compostela o oficio de tapiceiro. Alí coñeceu unha moza, Rosalía Génova… A súa moza! Casaron e comenzaron a súa vida.

    Naceu a primeira filla, María Teresa, a segunda, Finita, e a terceira Rosalía. O neno, Pepe naceu en Vilagarcía.

    Cando se comenzou a construir o Cine Cervantes, o encargado da súa decoración foi Camilo Díaz Valiño, (asasinado en Agosto de 1936 en Teo),  pai de Isaac Díaz Pardo. Cando se plantexou o tema das butacas para o cine foi falar con Pepe, o tapiceiro, a Santiago, e este non dubido, alugou unha casa en Vilagarcía e trasladouse coa súa familia ao noso pobo. Tamén os acompañou Luis Fernández Génova, sobriño de Rosalía, que estaba aprendendo o oficio da man do seu tío.

    Mentras facía as butacas, Rosalía, a súa muller, leia en voz alta, sentada a súa beira, o periódico, ou algún libro sacado como préstamo do Ateneo Republicano… era un grupo, unha parexa, unha familia, forte, unida, militaban no Partido Comunista ambolos dous.

    Cando os facciosos deron o golpe de estado chegou a debacle, encarceláronos, é tal dia como hoxe, o nove de Octubre do 1936, de noite coma sempre, os cobardes sacáronno da prision de Caldas e asesinárono na estrada da Estrada, xunto a cinco personas mais, unha de elas de apellido Guillán Abalo, nacido no Carril.

    Tres meses mais tarde, na cancela do cemiterio de Vilagarcía, asesinaron o aprendiz de tapiceiro, o neno, menor de idade, Luis Fernández Génova.

    NUNCA ninguén pediu perdón pola barbarie.


  • Luisa, irman de Pepa.

    As Pegas, en realidade asi era o seu apellido, Pego, na fotografia Luisa posa no seu bar O Bodegon, o bar tiña duas entradas, pola zona do Obelisco, a o caron da leiteria de Laiño e pola Baldosa, pegado a o Xesteira de Mingos, tiñan un loro moi simpatico, botaba parrafadas cos clientes.

    A irman de Luisa, era Pepa Pego, viuda de Rodrigo Berruete, coñecido como o Gitano, descoñecemos o motivo do alcume, foi unha figura importante na Republica, a CNT, o seu sindicato, da sua man chegou a ser unha organizacion moi importante en Vilagarcia, recollen as hemerotecas e documentos que contaba con tres mil persoas apoiando o proxeto.

    Non é de extrañar que o Gitano fose unha peza buscada cando estallou o golpe de estado, buscado para asesinar, o lograron o 16 de Febreiro do 1937, na zona de Loenzo, xunto a outras tres persoas. Manolo Limeres, Antonio Sayanes é Pilar Fernandez.

    A viuda do Gitano desde a sua casa veu como traian en manifestacion “patriotica” os restos da faixa que usaba o seu marido por unha hernia producida na guerra de Africa, a traian na punta da baioneta de un fascista, subiron a o balcon do Concello e diron un mitin, logo tiraron os restos da faixa a rua cando se disolveu aquel desproposito. Contan as cronicas orais que Pepa enviou unha sobriña, filla de un irman a recoller os cachiños que quedaban polo chan, os meteu nunha caixa que conservou toda a vida.

    Ainda a Pepa quedabanlle por vivir algunhas atrocidades personais. Raparonlle o pelo e a pasearon por todo o pobo. Acabou marchando do pobo, se foi para Riveira, ali montou un bar e casou de novo con un irman de Quinso de La Torre, compañeiro do Gitano na CNT, Quinso foi o derradeiro en sair do amparo do monte e das xentes que vivian nos lugares, que lle daban cobixo e alimento. Xunto a el, Angel Gonzalez  coñecido polo Chinto.

    O FAIADO DA MEMORIA

    Fotografia entrañable que desconocia. Es la cocina del Bar Bodegón, que iba desde la Baldosa a la trasera de Bobo, pues daba comidas en un pequeño apartado que tenia entrando a la izquierda. La de la derecha me parece Julia, que tuvo un ultramarinos al lado de Ferrazo y se casó con un ferroviario. En medio, una de las mujeres que trabajaron más en este mundo, Luisa propietaria del Bar y parienta de mi querido Peté por parte de padre. Era conocida como Luisa A Pega, pues Pego era su apellido. Por las circunstancias de la vida de cada uno, Luisa y Peté siempre su tuvieron un gran afecto.
    Comentario por Cándido (17-03-2016 14:38 Ver menos

    A familia De La Torre asesinaronlle un fillo, irman de Quinso, era Angel de La Torre.


  • Pepe o de Bamio

    Pepe Somoza, importante persoeiro na epoca da Transicion, un dos fundadores de ADA, un home importante no mundo das primeiras asociacions de veciños, referente de unha epoca, mais de unha vez vitimas de situacions sociais nas que tiñan que dar a cara, casi todos remataron a sua vida politica e social cos bolsillos valdeiros.


  • 21 de Xullo do 2026, martes

    Subidas en OS VECIÑOS, PERSOAS RECORDADAS E POSANDO.

    En portada, Eduardo Cuevas, pai de Pepe, propietario xunto a Aurora a sua dona do Bar Arrancadeira. Eduardo foi un home de mar, tiña unha gabarra que traballou como medio de transporte para a Escuadra Inglesa, a gabarra quedou varada no ultimo dos seus sonos na praia de Santa Lucia, a gabarra foi compañeira de xogos para os nenos do barrio.

    Cando chegaron os recheos a gabarra quedou enterrada para sempre no mesmo lugar.

    Bos dias. saude para todos.


  • Actitudes de dignidade

    A muller do señor Manolo Blanco, O Arousan, ca sua filla Luisa no balcon da sua casa, casa que derribaron para poder facer a rua Conde Vallellano. O Arousan, cando recibiu a orden de derribo da sua casa de aquela, negouse , ata que consiguiu un compromiso por parte da administracion donde se garantizou unha vivenda


  • Sandalio Alonso a bordo do WINNIPEG

    Sandalio Alonso de la Riva volvió sobre sus pasos nada más poner los pies en tierra firme. Se encontraba en el puerto de Valparaíso, ciudad a la que llegó a bordo de ‘Winnipeg’, un barco que había sido fletado por el gobierno de Chile, presidido por Pedro Aguirre Cerda, por iniciativa del poeta y diplomático Pablo Neruda.
    Sucedió en los primeros días de 1940, y es probable que el exalcalde socialista del Ayuntamiento de Boñar (León) hubiese sonreído al leer la pancarta que daba la bienvenida a los exiliados que, como él, huyeron de la Francia invadida por el ejército de Adolf Hitler donde se encontraban escapando de una España convertida en una carnicería al finalizar la Guerra Civil. ‘Bienvenidos, coños’, podía leerse.
    Rosina Villaverde Otero no puede precisar qué medios usó Sandalio Alonso para recorrer los más de 1.300 kilómetros que separan Valparaíso de Buenos Aires, con la Cordillera de Los Andes entre los dos países y sus 4.000 metros de altitud media. Lo que tiene presente a sus 95 años esta mujer de Vilagarcía es que los días se le hicieron largos esperándolo.
    Habían compartido algunas tardes aprovechando la escala del ‘Winnipeg’ en el puerto bonaerense porque pudo subir al barco, del que tenía prohibido descender Sandalio Alonso. El motivo era que Argentina no aceptaba a los represaliados por defender la democracia y la república en España, al contrario que Chile y México, donde le abrieron los brazos.
    Rosina Villaverde y Sandalio Alonso se habían conocido meses antes en una cafetería de Burdeos. Los presentaron amigos comunes, refugiados como ellos, con los que compartían el anhelo de un futuro más justo en una Europa en llamas. Fue el suyo un amor a primera vista y eterno. Ver menos