En datas pasadas, un membro de unha familia moi numerosa veciña do colexio Leon XIII, nos contaba como fai moitos anos, posiblemente na decada dos cincoenta, D Jesus Garrido, chamou a porta da casa da familia e dixolle a nai que mandara os nenos a o seu colexio, os cartos non podian convertirse en algo que negase a formacion e o saber de nadie.
GRANDE D JESUS
Os seus pais de Vilaxoan, Carmen e Francisco viñeron a vivir a casa de Obras do Puerto situada no Ramal. Francisco era un traballador da casa. Carmucha, Antonio, Rosa, Joaquin, Paco e a propia Fita eran os seus fillos. Fita casou con Enrique Jimenez, convirtiuse en nai de Jose Enrique, Javier e Pepa
Fumos criados por unha nai profundamente catolica, de misa diaria, as veces de duas misas diarias, ela foi educada a sua vez no Colexio Filipense, pero a sua Nai, a miña avoa Maria era o reflexo da xente que vivia a espaldas do mundo relixioso.
A min tamen me levaron a o Colexio Filipense.
Eso, como feito fundamental, o transcurrir da vida, tamen o caracter, me levou a cuestionar desde moi nova aptitudes chegadas de unhas persoas que tiñan que ser exemplares e non o eran. Logo, desde a militancia clandestina de unha organizacion politica, caeron nas miñas mans libros de Marx, Nietsche…para leelos, aparte da complicacion de entendemento, tiña que releer para entender, para comprender, as veces pelexaba contra min mesma, pareciame que aquelo era un pecado mortal, tal e como me habian falado na casa, miña Nai pesaba moito na miña conciencia, e tamen no propio colexio. Foi dificil os pasos de ADAPTACION.
Pasados os anos cando a DICTADURA e os seus efectos colaterales NON doen, chegamos a conclusion de que fomos unhas vitimas e que nadie vai pagar por esto.
Esta valoracion vai como homenaxe a Mar Barral, a sua avoa, panadeira no Carril en tempos de moita fame, fixo aquela muller moitos favores, barras de pan gratis en casas que non entraba alimento e habia nenos con moitas necesidades.
A filla da panadeira, Lolita, merecia que a sorte, a vida, a acompañase de outra maneira.
Tiña razon Nietsche, “DIOS MORREU”
Normalmente, na decada dos sesenta e setenta facia o turno da noite, o tipico sereno. Sin medios. Laguero argumentaba que os peores delincuentes se poden correxir, que hai que dar oportunidades. De filosofia anarquista, leia moitisimo, encantaballe a filosofia. A vida o levou a poñer un uniforme que representaba a parte de un movemento represor.
Paco un home moi culto da familia de relojeros Chirinos, con taller na rua Padre Feijoo. Paco era un enamorado da fotografia, do teatro, e de Mary a sua dona. O vemos na imaxen por diante da casa de Pintos, como fondo a esquerda o Xardin de Ravella, o Bar Campos e o edificio donde vivia Paco, os Petinal e os Casalderrey.
Facendo as veces de delegado de campo, vemos a Celso Recouso, banquillo do Club Arousa no ano 1979, a dereita Tomas Telechea,entrenador, natural de Torrelavega, un bó deportista i un SEÑOR, como persoa.
Subidas no Carril, Rubians é Soan Campás de Voda.
En portada, Eladio Guillan, das Carolinas, comerciante, moi amigo de Moreira o medico, cando se fixo o homenaxe a o medico dos pobres, Eladio brillou con luz propia foi o encargado de toda a organizacion do xantar e da suscripcion popular que se fixo porqué todo o mundo queria colaborar, D José Moreira foi un exemplo como persoa e como profesional.
Eladio a partires do golpe de estado estivo no punto de mira do fascismo, foi cosido a multas, sin mais, un sufrimento por parte de toda a familia Guillan.
Rogelio Vázquez Dasilva,fué con su hermana Martina, mi madre, los intérpretes de las zarzuelas del Liceo y ambos poseian una voz extraordinaria, pero nacieron fuera de tiempo.
Por el smoking de mi tio, con un pantalón de tubo y capa nada habituales en esta indumentaria, creo que se trata de uno de los “apropósitos” satíricos que se celebran por Carnaval en esa Sociedad y cuya autoria era a veces de D. Ricardo Urioste, que tenia muy mala “uva” según me contaba mi madre.
Entre las fotos que cedí al Liceo hay algunas de estos “apropósitos” que no eran más que “cortos” críticos.
Comentario por Cándido (19-02-2012 22:01
Subidas en O CASTRO,FAMILIA é BARRIO DE SAN ROQUE.
En portada Amalia Limeres, mentras viviu a sua vida convirteuse no compromiso de airear a vida da sua familia na represion de Franco.
Amalia foi unha nena de doce anos que veu como os seus Pais eran detidos, presos, o seu irman Isolino acababa de dar o salto do bando nacional en que foi a o frente de batalla, a os republicanos, esto pasou en Guadalajara, como medida de castigo detiveron a os seus pais. Era Septembro do 1937. En Febreiro habian asesinado a o seu outro irman Manolo, fuxido polo monte. Amalia quedou soa, na porta da sua casa que como era alquilada, quitaronlla. Nadie se atrevia a botarlle unha man. Unhas veciñas ofreceronlle entrar para dormir no chan…
Esto e un so episodio na vida de unha nena, moitisimos mais convertiron a sua infancia nun completo martirio.
Amalia Limeres, como mais de douscentos nenos, foron vitimas do odio nunha Vilagarcia moi cruel.
Bos dias, Amalia como todos na MEMORIA.
Manuel Gonzalez Oliveira ca sua nai, da Torre, nunca nadie o resarcira de andar anos tirado polos montes, fuxindo da barbaridade desatada no pais. A sua Nai, tampouco nadie lle quitara a angustia de ver cada dia a atrocidade da persecucion a o seu fillo.