Chus Rolan Villaverde, farmaceutica, a o frente da sua farmacia coarenta e dous anos, na actualidade xubilada.
“Un 13 de mayo abrí por primera vez la persiana de la farmacia.
Recuerdo aquel día como si fuera hoy: nervios, ilusión y una sensación enorme de responsabilidad.
Era una pequeña farmacia a las afueras, en una calle sin aceras, con el matadero enfrente. Atendía
yo sola, de sol a sol, y lo hacía con toda la vocación del mundo.”
Transcurrido o tempo chegaban as consecuencias as dores dos osos, cervicais e outras patoloxias, pero entre outras cousas faltaba o suministro de auga corriente e as mulleres eran as encargadas de ir buscar auga.
Margarita Garcia Abalo, mais coñecida por Froiña. Nunha primeira etapa da sua vida laborou na administracion da fabrica de Larsa, cando pasaron anos e casou, se trasladou a vivir a Vigo, donde entrou a traballar no concello. Froiña creóu e impulsóu o grupo Porta Aberta con outros antiguos alumnos da Escola Oficial de Idiomas, donde ela había estudiado francés. Contaxióu sua pasión por las tablas a compañeiros de traballo no Concello, a os que dirixiu en diversas obras de autores relevantes. No 2003 impulsó tamen a Seman do Teatro Aficionado, que luego heredaron os centros culturales da cidade.
Subidas en GAUDEAMUS, A VILAGARCIA DE ONTE, TRADICCIONS. MULLERES E TRABALLO
En portada, FROIÑA, desfila na Bolera.
Bos dias, rematamos a primeira seman de Octubre. Saude
Luisa, vivía pola calle do medio, creo que era o edificio de Luciano Lago ( Ceferino ) con ela vivían seus sobriños Isolinito, Manolita Dieguez e súa nai, a señora Oristila, non esquencin o seu nome, porqué traía os netos a escola do Quince, tódolos días lle rogaba á mestra que llos coidara ben, e ela respondialle, ¡¡ Pierda cuidado señora Oristila, pierda cuidado!!
Comentario por lolita camiño (13-09-2009 16:13)
En la foto también están, Moncha la madre de Cunino y los padres de Mingos y José Campos Caeiro.
Recuerdo que un dia jugado al futbol en la calle Mendez Nuñez, mas o menos delante de casa de Jesus Dieguez, fuimos interrumpidos por un coche de punto que paró delante de la casa de la Sra. Oristila y bajaron envuelta en una manta a Luisa que, al parecer, habia tenido un colico producido por apendicitis y la llevaban al hospital
Comentario por Paco Salgado (13-09-2009 22:42)
Isolino, si vivio una temporada en casa de mi abuela pero Manola no.
Comentario por Suso Dieguez (20-11-2010 18:07)
A continuación de Moncha aparece Camilita y su marido, que vivian en Sta. Eulalia y de los que escribo en Xentes ¿Ista calle?
Comentario por Cándido (23-11-2010 00:39)
Na nosa vila habia varios lavaderos publicos, entre eles no Rio do Con, habia mulleres lavandeiras que lavaban a roupa dos señoritos por catro perras, hubese frio ou calor
Porque costaban cartos e moitos non habia, salvo xente que vivia ben. Casi se pode decir que as fotos non eran para todos.
Os homes sentados pra que non se cansen, as mulleres a traballar vestidas de faena.
O noso apoio as mulleres.
Quedamos un pouco alucinados en datas pasadas, unha vez mais como consecuencia do asesinato de unha muller, a asociacion feminista O SOÑO DE LILITH, convocou unha concentracion na Praza de Galicia en Vilagarcia. A noticia foi recollida polos periodicos, e ahi e donde nos atopamos con catro ou cinco comentarios de homes, ou medios homes, donde en vez de facerse eco i expresar a sua rabexa contra o asesinato en si, falaban da organizacion feminista que convocaba, das subvencions que recibe…
TERRIBLE.
TODOS a cambio do traballo recibimos o pago, inclusive eses catro bocazas. A ver quen traballa sin nada, porqué si.
Temos que ir cambeando a dinamica, non se poden aguantar mais asesinatos. As mulleres temos que defendernos, da maneira que sexa. Radicalizar o mensaxe, non consentir os insultos e a baba vomitiva de catro ignorantes, empezan asi e terminan matandonos.
Que esto vaia polas NAIS, ABOAS BISABOAS E MULLERES EN XERAL que foron as que sacaron os fillos adiante, tamen o pais, longa vida a o seu nome.
Non deixar que un home prevalezca pola sua condicion de xenero, non hai nin un só que valga mais que unha muller.
Na fotografia, Maria Suarez Araujo, nai solteira, nunca botou en falta a presencia de home ao seu lado, criou a sua filla, a esta nunca lle faltou de nada, Maria criou varios sobriños, unha irman presa na carcere por dar de comer a os do monte no 1939, quedaron atras tres nenos. Unha irman que quedou viuda e tivo que traballar de camarera de habitacion nos barcos da emigracion tamen deixou atras tres nenos, que criou Maria.
Non coñezo homes con historias parecidas.
No Ramal, as mulleres utilizando a sua cabeza como cadena de transporte. Anos vinte
A vida dos traballadores en todo o pais nos anos vinte era realmente unha esclavitude. Ahi vemos tres mulleres, con tellas na cabeza, descalzas é con roupas moi precarias.
Estan a esperar o tren na estacion de Vilagarcia