Rua Covadonga, o muro ca palmera dentro e a parte traseira do Casino vello, mais para adiante o edificio donde estaba a central do tabaco administrado por Gonzalez Garra, o kiosco da Central é pola parte de diante a farmacia de Trigo. O chan de adoquins, non sabemos quen son as persoas que saen na imaxen.
Tucho Rey, Juan de Maria, Carlos Otero, afiliados do Liceo vello, na rua Edelmiro Trillo.
O carrito dos pais de Angel, que hoxe se atopa na Praza de Galicia, durante anos estubo colocado frente a o Cine Cervantes. Na fotografia estamos colocados na esquina que de Vista Alegre se accede a Castelao e Praza de Abastos
As mulleres, foron vitimas de un tempo, si os homes abandonaban os fillos, ou quedaban viudas, elas, as mamas da epoca tiñan que buscarse a vida totalmente desprotexidas por un estado, por un pais atrasado, sin milloras sociais, as aboas de antes NON son como as actuais, sempre de negro, o pano na cabeza, aparentando unha idade que non tiñan.
A codicia, a avaricia, mostrounos caras moi llamativas en procesos de corruptela, outros nunca se descubriron. Desde o de Fidecaya, Rato,Naseiro, Pantoja, Montoro, Roldan….tempos que non teñen nada que ver cos presentes no noso pais, en outros tamen, os cartos, volvennos tolos.
No medio, na foto un honrado traballador, Carlos, ferroviario, vivia ca sua familia nas casas da Renfe, metia os seus aforros en Fidecaya, non sei como remataria a cuestion.
Pode ser unha familia, vemos unha nena, a dereita unha muller con unha cesta i os homes subidos a o andamio. Para os galegos sempre foi importante ter unha casa, as veces emigraban somentes con este sono.
Pola esquerda Casimiro Martinez, profesor, Director do Colexio Nacional, a continuacion Bazaco, Secretario do Concello, no centro de sombreiro, Carlos Comendador, traballador da ELECTRA, pai de Carmucha, Monchete, Carlos e Pilar.
Con gafas e cara despistada, brazos cruzados. Tratase de Moncho Comendador, profesor. Estamos nunha misa o dia do Carmen a principios dos anos setenta na Parroquial
Subidas en OS DURANS, O CARRIL, VILAXOAN .
En portada, supoñemos dous irmans, o decimos, porque o seu fisico é bastante parecido, moi bonitiños. O entorno da fotografia, o que hoxe chamamos photocoll, nos fala de cristais rotos e casas sin pintar, bastante comun na España de principios dos sesenta. No municipio de Vilagarcia habia un importante numero de fabricas, pero a nomina de fin de mes era tan precaria que a mediados do mes as familias non tiñan donde botar man.
Bos dias, a coidarse.
