Categoría: As nosas e as vosas cousas


  • O dia 22, no FESTIVAL DE CINE DE LUGO.

    Imos mostrar o traballo documental que recolle a vida de LOLA RODAL BLANCO, de Cangas do Morrazo. Estamos nominados no FESTIVAL DE CINE, ese e o premio poder contar o que pasou cas familias normais no periodo da represion de Franco.

    Faltan seis dias para viaxar a Lugo.


  • Vilagarcia, un cobixo marabilloso

    Xa levamos uns dias de intenso calor, non se pode respirar, non estamos habituados, poñemonos malisimos. Temos un pobo, Vilagarcia que desde a mais tierna infancia se nos contaba que o calor duraba pouco, que o noso mar, a nosa ria creaba unha especie de manto de neboa que facia baixar a temperatura e acabar cos nosos problemas.

    Onte pola tardiña vimos como entraba polo mar ese manto de neboa que seguramente que tera outro nome mais cientifico.

    Antonio ca sua camara doulle a benvida e fixo unha foto ben bonita.


  • LOLA, de O Faiado da Memoria, estará na Semana de Cine de Lugo.

    Fue uno de las 135 obras seleccionadas por la organización

    Olalla Bouza redactora de DIARIO DE AROUSA

    ‘Lola’, el documental de O Faiado da Memoria dirigido por Antonio Caeiro, estará en la Semana de Cine de Lugo. Fue una de las 135 obras seleccionadas por la organización, que recibió un total de 1.461 propuestas (entre estatales, gallegas o de otros países). El certamen audiovisual está promovido por la agrupación fotocinematográfica Fonmiñá y llega este año a su XLVIII edición.
    La obra cuenta la historia de la guerra civil en Cangas, cruelmente representada en la familia Rodal Blanco. Lo hace a través de una de las hijas del matrimonio, Lola, cuyos padres fueron encarcelados y sus hermanos mayores también fueron represaliados, quedándose ella al cargo de la más pequeña.

    ‘Lola’, que recibió hace un año en estas mismas fechas el premio a la mejor dirección de película gallega en el Ourense Film Festival, lleva ahora la voz de la protagonista a la ciudad de las murallas, donde O Faiado ya participó hace seis años, en la Sección Oficial, con ‘Eu tamén necesito amar‘, obteniendo el segundo puesto de voto del público.


  • Os documentais fan XUSTICIA

    Antonio Caeiro ten na súa maleta (falamos de maleta porqué non hai mochila que resista tanta cousa) un montón de titulos que en realidade son as vidas da xente que o pasou tan mal por defender as LIBERDADES que aínda temos hoxe.

    Antonio comenzou a gravar moi noviño, cando os pais agasallárono cunha cámara de super8, foi alá polo Nadal de mitade dos anos setenta. Fixo unhas cantas curtas, que por certo non gardou, aínda que algún se conseguiu recuperar fai moi pouco tempo.

    A partir dos anos oitenta comenzou a gravar AILLADOS, que non foi outra cousa que a historia do Campo de Concentracion da ILLA DE SAN SIMÓN. Tivo a inmensa sorte de atopar aos presos aínda vivos, ELES foron os que narraron todo o que pasou na Illa, os seus sofrimentos, a fame, a miseria o medo…

    Logo de AILLADOS, viñeron A MEMORIA NOS TEMPOS DO WOLFRAM, ARDE MADRID, A VOLTA DOS NOVE, ESTA NOITE, VELADA, EL RUIDO Y EL SILENCIO, DESDE DENTRO DO CORAZÓN, ECOS DE CORTEGADA, EU TAMÉN NECESITO AMAR, REMOVENDO A TERRA, LOLA, e outras.

    As exposicións, a ducias, somentes mencionar a da ILLA DA MEMORIA, sobre San Simón e a de TEMPOS [de] GRISES sobre a TRANSICION… foron memorables.

    O mellor premio de Antonio e o traballo feito, a ssúa bagaxe, para eso non existen as estatuillas, porqué cando vemos as galas dos Goyas e outros galardóns e certámenes, el e mais eu sabemos as condicións que tivemos que afrontar para crear determinados traballos.

    POR ESO O PREMIO PARA NÓS E QUE SE PROXETEN OS DOCUMENTAIS.

    E facer xusticia a tódalas LOLAS.

     


  • O Cartel do Festival

    Se falará de Marilyn Monroe, desaparecida para sempre o 5 de Agosto do 1962. Marilyn foi unha actriz enormemente admirada, unha porta aberta a os soños das mociñas nun pais tan triste como o que nos tocou vivir. Todo tan censurado que menos mal que non nos multaban por respirar.

    Tamen se homenaxeara a Cristina Castaño, filla de Marita Gomez, neta polo tanto de Gary e Luis Gomez, os de Vilagarcia temos moito arte e teatro, Cristina e unha actoraza, en vez de un homenaxe merece unha ducia.

    Vemonos en Lugo


  • LOLA en LUGO Elexidos para contar o que pasou

    A Seman de Cine está organizada por o Grupo Fotocinematográfico Fonmiñá e conta co apoio da Deputación de Lugo, o Concello de Lugo, a Xunta de Galicia, UNED Lugo e o Área de Cultura da USC.
    Foron presentadas 1.461 películas para a XLVIII SEMANA DE CINE DE LUGO Admitironse para a sua proxeccion na Mostra 135, entre elas a nosa LOLA.
    Esto para nosoutros xa e un medio premio.

    A XLVIII SEMANA DE CINE DE LUGO, que organiza Fonmiñá e na que colaboran o CONCELLO DE LUGO, DEPUTACIÓN PROVINCIAL, XUNTA DE GALICIA, UNED e USC.

    O dia 22 na sa Xunta de Galicia as 20 horas proxetaremos un travballo que nos leva dado unhas grandes dosis de momentos positivos, de agasallos que sentimos que Lola non os viva con nos.
    O que queira acompañarnos a Lugo o dia 22 que se poña en contacto con nos.


  • DIGNIDADE para a MEMORIA de CHILE do 1973

    Mañan dia 11 de Septembro cumprense cincoenta e tres anos do asesinato non só de Salvador Allende, Presidente Constitucional de Chile, cumprense tamen do asesinato das liberdades, dos dereitos dos chilenos, a morte de Victor Jara e de tantas familias a conta do asesino Pinochet e os seus secuaces.

    Non podemos entender que pode pasar nos pobos para repetir errores de tal calibre que na actualidade, elexido polo pobo goberne Chile a extrema dereita.

    Se nos ocurre que a escola publica esquenceu unha epoca que hai que vincular a enseñanza publica, obligatoriamente, con moitisimo enfasis, en Chile, en España i en cada un dos lugares do mundo.

    Menos mobiles e pantallitas, mais historia do que pasou.

    A Victor Jara hai que homenaxealo, pero que non o financie o goberno actual de Chile, son fascistas saidos das raices de Pinochet.

    MEMORIA, DIGNIDADE, ETICA, SOLIDARIDADE CON ALLENDE VICTOR JARA E O POBO CHILENO MASACRADO NO ANO 1973.

    NON nos acostumbremos a xente que goberna Chile, NON A O FASCISMO.


  • El viaje de vuelta de la familia Muñiz: De Argentina a Vilaxoán en busca del rastro del abuelo

    REPORTAXE – DIARIO DE AROUSA-OLALLA BOUZA
    El viaje de vuelta de la familia Muñiz: De Argentina a Vilaxoán en busca del rastro del abuelo
    Gerónimo Antonetti busca en Vilaxoán lo que quede de la historia de su abuelo, Agustín Muñiz, que emigró en búsqueda de un futuro mejor y nunca pudo volver
    Olalla Bouza
    06/09/2026
    “Me llamo Gerónimo Agustín Antonetti Muñiz y estoy buscando el lugar de nacimiento de mi abuelo”. Así se presenta. Llega de un viaje largo, desde Argentina. Es viticultor y está en España por trabajo, pero su corazón albergaba una misión mayor en este desplazamiento: conocer los paisajes que fueron la bruma familiar.
    Es una de esas tantas historias que se cuentan. Diásporas que marcan ADN. Su abuelo, Agustín Muñiz Franco, nació en Vilaxoán, en el año 1894. Cree su nieto que era el mayor de ocho hermanos y pronto puso rumbo a la otra orilla del Atlántico para, como hicieron muchos entonces- como muchos de otros lares siguen haciendo ahora- buscarse las migas que aquí eran solo migajas. Pero la “oportunidad americana” tenía otra cara, que en la juventud es más difícil de ver venir: el nunca más.

    Y lo hubo. Agustín no regresó a su tierra, pero las ondas de Vilaxoán estuvieron siempre tan presentes en él que incluso inundaron el alma de quienes nunca las conocieron: su hija y su nieto. La morriña empapaba un ritual que nunca faltaba con la llegada de los primeros rayos de sol espejándose en La Plata, que en este hemisferio suponían el inicio del largo invierno.
    En ese momento, y mientras vivió su madre, siempre recibió un paquete de su hijo mayor. “Era una encomienda muy grande de ropa para pasar el invierno”, relata Gerónimo Agustín Antonetti Muñiz, que comparte el segundo nombre con el abuelo.

    “Me lo contó mi mamá, porque ella lo acompañaba a hacer los envíos”, explica el argentino. Hubo un paquete de vuelta, el que llevó en persona “la tía Finita”, que “fue a llevarle una herencia a mamá porque le correspondía por la venta de una propiedad”. Retazos de encuentros y “saudades” de una familia separada por todo un océano. Junto a Agustín emigró también a Argentina su hermano Manolo, que trabajó en la Marina Mercante, “era un viajero incansable” y sí pudo visitar Vilaxoán. Como ahora su sobrino nieto, cuyos pies pisaron un paisaje ya muy distinto al que su abuelo conoció, en la búsqueda de su rastro. “Quiero saber dónde nació mi abuelo, si su casa existe o no”, explica. Y, en el caso de que aún hubiera familiares en la zona, “poder decirles que todavía existimos en Argentina. Quien pueda aportar algún dato, puede dirigirse a este medio por mail  aportar algún dato,  (vilagarcia@diariodearousa.com) o teléfono (986565625). mientras vivió su madre, siempre recibió un paquete de su hijo mayor. “Era una encomienda muy grande de ropa para pasar el invierno”, relata Gerónimo Agustín Antonetti Muñiz, que comparte el segundo nombre con el abuelo.

    Los datos en los registros
    La casa aparece en los registros con la dirección del número 22 de A Comboa. Agustín Muñiz Franco, que falleció en los años 50, era hijo de Félix Muñiz Varela y Ramona Franco Castelo; nieto de Francisco Muñiz Rodriguez, de Manuela Varela Santiago, de Joaquín Franco Rial y de Teresa Castelo. Su hija fue Dora Muñiz, madre de Gerónimo, quien es “el custodio de las cenizas de mi abuelo y de mi madre. Creo que se merecen que yo haga esta visita y búsqueda. Gran parte de lo que tengo se lo debo a ellos”, explica. En sus días por Vilagarcía y Vilaxoán visitó varios puntos y habló con todo aquel que quiso escuchar su historia. “Un hombre me dijo una frase que se me quedó grabada: Que Buenos Aires es la quinta provincia gallega”. Razón no le falta. Las estadísticas señalan que un 41,80% de los millones de españoles que pusieron rumbo a América Latina a principios del siglo XX eran gallegos. Vilagarcía era uno de los principales puertos de salida. El viaje duraba unas dos semanas. La vuelta, para Agustín, tardó más de cien años.

     


  • O GOBERNO DA NACION declarou na data de hoxe como lugar de MEMORIA as ILLAS DE SAN ANTON E S SIMON.

    O FAIADO DA MEMORIA, celebrara o nomeamento do espacio con unha viaxe a Illa acompañados das familias dos presos.

     


  • O noso viaxe no DIARIO DE AROUSA

    O pasado domingo no DIARIO DE AROUSA, reportaxe do viaxe do Faiado con motivo da Eclipse.